Class 8 Social Science Chapter 5 মধ্য যুগৰ অসমৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা Solutions | Assam Jatiya Bidyalay
অষ্টম শ্ৰেণী সমাজ বিজ্ঞান অধ্যায় ৫ – মধ্য যুগৰ অসমৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু সমাধান (Assam Jatiya Bidyalay – AJB)
অষ্টম শ্ৰেণীৰ সমাজ বিজ্ঞান (Social Science) পাঠ্যক্ৰমৰ পঞ্চম অধ্যায় ‘মধ্য যুগৰ অসমৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা’ এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পাঠ। অসম জাতীয় বিদ্যালয়ৰ (AJB) নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত এই অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ (Class 8 Social Science Chapter 5 Textual Question Answer) প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এই বিশেষ সংকলনটিত পাঠভিত্তিক অতি চমু প্ৰশ্ন (VSA), চমু প্ৰশ্ন (Short Questions), দীঘলীয়া প্ৰশ্ন (Long Answers), অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন (Additional Questions) আৰু বহু-বিকল্পী প্ৰশ্ন (MCQs) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অস্পীন একেডেমী (Ospin Academy) ত এই সমাধানসমূহ সহজ, নিৰ্ভুল আৰু সম্পূৰ্ণ পৰীক্ষামুখীভাৱে উপলব্ধ কৰোৱা হৈছে।
‘মধ্য যুগৰ অসমৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা’ নামৰ এই পাঠটিত মধ্য যুগৰ অসমৰ কৃষি ব্যৱস্থা, কুটিৰ শিল্প, বাণিজ্য, কৰ-কাটল আৰু সেই সময়ৰ সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন-জীৱিকাৰ এক সুন্দৰ বৰ্ণনা দাঙি ধৰা হৈছে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে এই পাঠৰ মূল বিষয়বস্তু বুজি পোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। আমাৰ এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানত (Textual Solutions) কেৱল পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ প্ৰশ্নসমূহেই নহয়, বৰঞ্চ পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰসমূহো সামৰি লোৱা হৈছে যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সুন্দৰভাৱে প্ৰস্তুতি চলাব পাৰে।
এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানৰ পৰা আপুনি কি কি শিকিব আৰু পাব:
- মধ্য যুগৰ অসমৰ কৃষি, ব্যৱসায়-বাণিজ্য আৰু অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাৰ বিস্তৃত বিশ্লেষণ।
- ১ নম্বৰৰ অতি চমু (VSA) আৰু ২-৩ নম্বৰৰ চমু প্ৰশ্নৰ পৰীক্ষাত লিখিব পৰা নিৰ্দোষ উত্তৰ।
- ৪-৫ নম্বৰৰ দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ সহজ তথা মান্য সমাধান।
- পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰৰ অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ (Additional Questions)।
- নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আৰ্হি অনুসৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নসমূহৰ লগতে শেহতীয়া আৰ্হিৰ MCQ প্ৰশ্নৰ সমাধান।
অস্পীন একেডেমীৰ এই প্ৰশ্নোত্তৰসমূহৰ বিশেষ সুবিধা:
- অসম জাতীয় বিদ্যালয়ৰ (AJB) নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান।
- ১০০% নিৰ্ভুল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সহজে বুজিব পৰাকৈ সৰল অসমীয়া ভাষাত লিখা উন্নত মানৰ নোটছ (Class 8 Social Science Notes)।
- পৰীক্ষাৰ পূৰ্বে দ্ৰুত ৰিভিজনৰ (Quick Revision) বাবে বিশেষভাৱে যুগুতোৱা সহজ-সৰল উত্তৰ।
- পাঠৰ পৰা পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নৰ বিশেষ সংকলন।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শৈক্ষিক উত্তৰণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি অস্পীন একেডেমীয়ে এই বিশেষ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান আগবঢ়াইছে। আপোনাৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি এতিয়াই আৰম্ভ কৰক আৰু সমাজ বিজ্ঞান বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰাৰ দিশত আগবাঢ়ক।
Class 8 Social Science (সমাজ বিজ্ঞান) Textbook Solutions & MCQs | Assam Jatiya Bidyalaya New Syllabus
New Updated Version!
According to Latest Assam Jatiya Bidyalaya (AJB) New Syllabus & Updated Book
Get comprehensive preparation for Class 8 Social Science (সমাজ বিজ্ঞান) with this complete Textual Solution & MCQs package.
Includes Chapter-wise textbook solutions, additional Q&A, and MCQs precisely structured as per the latest AJB new syllabus and updated book.
Perfect for building a strong foundation and mastering your school assessments! Download as an easy-to-use ZIP file.
অসম জাতীয় বিদ্যালয়, অষ্টম শ্ৰেণী: সমাজ বিজ্ঞান
মধ্যযুগৰ অসমৰ অৰ্থনৈতিক অবস্থা
পাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ
1. মধ্যযুগৰ অসমৰ ধান খেতিৰ বিষয়ে এটি বিৱৰণ লিখাঁ।
উত্তৰঃ অসমীয়া মানুহৰ প্ৰধান আহাৰ ভাত হোৱাৰ বাবে ধান খেতিয়েই আছিল এই অঞ্চলৰ মূল কৃষিকাৰ্য। ধান খেতিক প্ৰধানকৈ শালি আৰু আহু হিচাপে দুটা ভাগত ভগোৱা হৈছিল। শালি খেতিৰ সমান্তৰালকৈ দ আৰু পানী জমা হৈ থকা পথাৰত বাও ধানৰ খেতি কৰা হৈছিল। আনহাতে, আহু ধানৰ খেতিত পানীৰ প্ৰয়োজন কম হোৱা বাবে শীতকালৰ শেষৰ ফালে এই খেতি কৰা হৈছিল। ভাতৰ বাবে সাধাৰণতে মনোহৰ শালি, গেজেপ শালি আৰু শিয়াল শালি ধানৰ খেতি কৰা হৈছিল। জলপান প্ৰস্তুত কৰিবলৈ বৰা, চকোৱা আৰু জহা আদি ধানৰ খেতি কৰা হৈছিল। খেতিয়কসকলে ধানৰ কঠীয়াসমূহ বিশেষ পদ্ধতিৰে সংৰক্ষণ কৰিছিল। ধানৰ জোখ-মাপ বুজাবলৈ মেৰ, দোন, মোন আদি একক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পথাৰৰ পৰা কাটি অনা ধানৰ ডাঙৰিবোৰ থোৱা ভঁৰালক ‘গুচি ভঁৰাল’ আৰু ধান মৰাৰ পাছত গুটিবোৰ সাঁচি থোৱা ঘৰটোক ‘গুটি ভঁৰাল’ বুলি কোৱা হৈছিল। সাধাৰণতে গৰু বা ম’হৰ সহায়ত মৰণা মাৰি ধানৰ গুটিবোৰ গছৰ পৰা পৃথক কৰা হৈছিল।
2. মধ্যযুগৰ অসমত হোৱা মাহ জাতীয় শস্য আৰু ফলমূৰ খেতিৰ বিষয়ে টোকা লিখাঁ।
উত্তৰঃ মধ্যযুগৰ অসমৰ কৃষকসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ মাহজাতীয় শস্যৰ খেতি কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত মাটিমাহ, কলামাহ, উৰহী, লেচেৰামাহ, গাৰোমাহ আদি প্ৰধান আছিল। এই মাহজাতীয় শস্যৰ বহুল উৎপাদনৰ বাবেই মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ দিনৰে পৰা অসমৰ ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক অনুষ্ঠানসমূহত ‘মাহ-প্ৰসাদ’ৰ প্ৰচলন হৈ আহিছে বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।
প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসম বিবিধ ফল-মূলৰ বাবে চহকী। অসমৰ উৰ্বৰ মাটি আৰু অনুকূল জলবায়ুৱে ফল-মূলৰ উৎপাদনত প্ৰাকৃতিকভাৱেই সহায় কৰিছিল। মধ্যযুগত অসমত উপলব্ধ প্ৰধান ফল-মূলবোৰ আছিল কল, আম, জামু, মাটিকঁঠাল, কমলা, নাৰিকল, মধুৰিআম, জলফাই, নেমু, লেটেকু, পনিয়ল আদি। ইয়াৰ উপৰিও ভোট জলকীয়া, বিহ জলকীয়া, খুদ জলকীয়া আৰু কৃষ্ণ জলকীয়া আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ জলকীয়াও অসমীয়া সমাজৰ দৈনন্দিন খাদ্যৰ এক এৰাব নোৱৰা অংশ আছিল।
3. মধ্যযুগৰ অসমৰ কৃষি পদ্ধতিৰ বিষয়ে এটি বিৱৰণ লিখাঁ।
উত্তৰঃ অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থান সমতল আৰু পাহাৰীয়া দুয়ো ধৰণৰ ভূমিৰে গঠিত। সমতল অঞ্চলৰ পথাৰসমূহত গৰু বা ম’হৰ সহায়ত নাঙলেৰে মাটি চহাই খেতি কৰা হৈছিল। কৃষিকাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰধান সঁজুলিসমূহ আছিল নাঙল, যুঁৱলি, মৈ, কোৰ, জাপি আৰু দা-কটাৰী। সমতলৰ খেতিপথাৰত পানী আৱদ্ধ কৰি ৰাখিবলৈ মাটিৰে আলি বা বান্ধ দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল, যিয়ে পথাৰৰ সীমাও নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। ওচৰৰ নৈৰ পৰা নলা খান্দি খেতিপথাৰলৈ পানী যোগান ধৰা হৈছিল। অসম এখন নদীমাতৃক ৰাজ্য হোৱাৰ বাবে বাৰিষা কালত নৈৰ পানীয়ে যাতে খেতিৰ অনিষ্ট কৰিব নোৱাৰে, তাৰ বাবে নদীৰ পাৰত মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। আনহাতে, পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ লোকসকলে ‘ঝুম’ পদ্ধতিৰে খেতি কৰিছিল। পাহাৰৰ এঢলীয়া মাটিত স্তৰ বা খলপ কাটি কৰা এই বিশেষ কৃষিপদ্ধতিকেই ঝুম খেতি বুলি কোৱা হৈছিল।
4. আহোম ৰাজত্বকালত ৰাজহ ব্যৱস্থা কেনে ধৰণৰ আছিল?
উত্তৰঃ আহোম শাসনকালত ৰাজহ বা খাজনা সংগ্ৰহৰ ব্যৱস্থাটো মূলতঃ উৎপাদিত শস্য আৰু শাৰীৰিক শ্ৰমদানৰ জৰিয়তে পৰিচালিত হৈছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, যদি এজন পাইকে দুটকা ৰাজহ দিবলগীয়া হয়, তেন্তে তেওঁ সেই দুটকাৰ সমমূল্যৰ শাৰীৰিক শ্ৰম কৰি দিব লাগিছিল। অন্যথা ধান, চাউল, মাহ, সৰিয়হ, মুগা বা এৰী সূতা আদি প্ৰদান কৰিও এই ৰাজহ পৰিশোধ কৰিব পাৰিছিল। পাৰ্বত্য জনগোষ্ঠীসমূহে কপাহ খেতি কৰাৰ বাবদ যি ৰাজহ প্ৰদান কৰিছিল, তাক ‘কোৰ কৰ’ বোলা হৈছিল। খেতি-বাতিৰ লগত জড়িত নথকা বৃত্তিধাৰী লোকসকল, যেনে সোণাৰি, কমাৰ, বাঢ়ৈ আদিয়ে নগদ ধনেৰে কৰ আদায় দিব লাগিছিল। একেদৰে, দ-মাটি আৰু চৰ-চাপৰিত খেতি কৰা লোকসকলে এক নূন্যতম হাৰত ‘হাল কৰ’ প্ৰদান কৰাৰ নিয়ম আছিল।
5. ভূ-সম্পত্তিৰ শ্ৰেণী বিভাগৰ ক্ষেত্ৰত মধ্য যুগৰ অসমত কেনে ধৰণৰ ব্যবস্থা আছিল লিখাঁ।
উত্তৰঃ আহোম শাসনকালত মাটিৰ ভৌগোলিক অৱস্থান আৰু ইয়াৰ গুণাগুণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভূ-সম্পত্তিসমূহক কেইবাটাও শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰা হৈছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত ৰূপিত মাটি, পতিত মাটি, বাওতলী, বস্তি, ফিৰিংগতি, জলাহ আৰু পিতনি আদি প্ৰধান আছিল। উৰ্বৰতাৰ ফালৰ পৰা ৰূপিত মাটি আটাইতকৈ উত্তম আছিল আৰু ইয়াক ধান খেতিৰ বাবে বিশেষভাৱে উপযোগী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। বস্তি মাটিত ঘৰ-বাৰী সজাৰ লগতে তামোল-পাণ আৰু শাক-পাচলিৰ খেতি কৰা হৈছিল। খৰালি কালত মাহজাতীয় শস্য, আহু ধান আৰু সৰিয়হৰ খেতি কৰা মাটিক ‘ফিৰিংগতি’ বুলি কোৱা হৈছিল। বাও ধানৰ খেতি কৰা মাটিক ‘বাওতলী’ বোলা হৈছিল। আনহাতে, জলাহ আৰু পিতনি শ্ৰেণীৰ মাটি খেতিৰ বাবে একেবাৰেই অনুপযোগী আছিল। হাবি-জংঘলেৰে ভৰি থকা আৰু খেতি নকৰা মাটিক ‘পতিত মাটি’ বুলি জনা গৈছিল।
6. মধ্যযুগৰ অসমত দান-দক্ষিণৰ ক্ষেত্ৰত থকা ভূ-সম্পত্তিৰ ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে চমুৱাই লিখাঁ।
উত্তৰঃ মধ্যযুগৰ অসমৰ ৰজাসকলে বিভিন্ন ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক অনুষ্ঠানসমূহলৈ আগবঢ়োৱা পৃষ্ঠপোষকতা আছিল উল্লেখযোগ্য। আহোম ৰজাসকলেও ধৰ্মীয় নেতা, পুৰোহিত শ্ৰেণী, মঠ-মন্দিৰ আৰু দৌল-দেৱালয়ৰ নামত যথেষ্ট পৰিমাণৰ ভূমি দান কৰিছিল। এনেদৰে দান দিয়া ভূ-সম্পত্তিৰ ওপৰত চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা কোনো ধৰণৰ কৰ বা খাজনা ধাৰ্য কৰা হোৱা নাছিল। এনে কৰমুক্ত ভূমি ব্যৱস্থাক ‘লাখেৰাজ’ বুলি কোৱা হৈছিল।
দানৰ উদ্দেশ্য অনুসৰি এই ভূমিসমূহৰ সুকীয়া নাম আছিল। পুৰোহিতসকলক দান কৰা মাটিক ‘ব্ৰহ্মোত্তৰ’, মঠ-মন্দিৰ বা সত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা মাটিক ‘দেৱোত্তৰ’ আৰু আন যিকোনো ধৰ্মীয় কাৰণত দিয়া মাটিক ‘ধৰ্মোত্তৰ’ ভূমি বোলা হৈছিল। সেইদৰে, ইছলাম ধৰ্মৰ মছজিদ নিৰ্মাণ বা ছুফী সাধু আৰু পীৰসকলক প্ৰদান কৰা ভূমি-সম্পত্তিক ‘পীৰপাল’ ভূমি হিচাপে জনা গৈছিল।
7. মধ্যযুগৰ অসমত কাঠৰ হস্তশিল্পৰ উন্নতিৰ বিষয়ে এটি টোকা লিখাঁ।
উত্তৰঃ অসমৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ প্ৰাচীন কালৰে পৰা উন্নত মানৰ গছ আৰু কাঠেৰে চহকী। সেয়েহে, ইয়াত কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু সুন্দৰ কাৰুকাৰ্যখচিত সামগ্ৰীৰ প্ৰচলন ব্যাপক আছিল। মোগল ঐতিহাসিক চিহাবুদ্দিন তালিছৰ টোকাতো ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়। অসমৰ থলুৱা লোকসকল কাঠৰ কামত নিপুণ আছিল আৰু ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ প্ৰায়বোৰ সামগ্ৰীয়েই নিজে তৈয়াৰ কৰি লৈছিল। ৰজা আৰু ৰাজবিষয়াসকলৰ বাসস্থান, ৰাজকাৰেং, সত্ৰ আৰু নামঘৰৰ সিংহাসন, চালপীৰা, পালেং, পেৰা, শৰাই আদি কাঠৰেই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, নদীৰে যাতায়াতৰ বাবে আৰু ৰজাঘৰীয়া সৈন্যৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ নাও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যেনে- চ’ৰা নাও, পানচৈ, বছাৰী, জাপ নাও আদি। সমান্তৰালভাৱে যাতায়াতৰ বাবে কেকোঁৰা দোলা, গাভৰু দোলা, খাটলা দোলা, চৰিয়া দোলা আৰু পাল্কী আদি কাঠৰ দোলাও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
8. মধ্য যুগৰ ভূমি ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে বুজাই লিখাঁ।
উত্তৰঃ মধ্যযুগৰ ভূমি ব্যৱস্থাত মাটিৰ সম্পূৰ্ণ স্বত্ব আৰু ৰাজহ সংগ্ৰহৰ অধিকাৰ কেৱল ৰজাৰ হাততেই ন্যস্ত আছিল। সমগ্ৰ কৃষিভূমিৰ একমাত্ৰ গৰাকী আছিল ৰজাজন। প্ৰজাসকলে ঘৰ সাজিবৰ বাবে যি মাটি লাভ কৰিছিল, তাৰ বিনিময়ত তেওঁলোকে ‘গা-ধন’ নামৰ এবিধ কৰ দিবলগীয়া হৈছিল, অৱশ্যে এই নিয়মটো আহোম ৰাজত্বৰ শেষৰ ফালেহে প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
আহোম প্ৰশাসনৰ উচ্চপদস্থ বিষয়াসকলে নিজৰ পদমৰ্যাদা অনুসৰি মাটি আৰু পাইক লাভ কৰিছিল। এই ব্যৱস্থাত প্ৰজাসকলে ৰজাক নগদ ধনেৰে কৰ আদায় দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে ৰজাঘৰত শাৰীৰিক শ্ৰমদান কৰিছিল। এনেদৰে শ্ৰমদান কৰাৰ বিনিময়ত প্ৰতিজন পাইকে ৰজাৰ পৰা খেতি কৰিবলৈ দুপুৰাকৈ মাটি লাভ কৰিছিল। এই মাটিখিনিকেই ‘গা-মাটি’ বা ‘গা-ধন’ বুলি কোৱা হৈছিল।
9. বস্ত্ৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত মধ্য যুগৰ অসমত হোৱা উন্নতিৰ বিষয়ে এটি বিৱৰণ লিখাঁ।
উত্তৰঃ প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসম হস্তশিল্পত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে আৰু বিভিন্ন বিদেশী লিখকৰ টোকাতো ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। আহোম ৰজাসকলেও পাট, মুগা আৰু এৰী সুতাৰ বস্ত্ৰ উৎপাদনত বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছিল। স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহই তাঁতীসকলক শুৱালকুছিত সংস্থাপিত কৰিছিল। সেই সময়ত ৰজাঘৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সাধাৰণ প্ৰজালৈকে সমাজৰ প্ৰতিগৰাকী মহিলাই কাপোৰ বব জানিছিল। ৰজা আৰু অভিজাত শ্ৰেণীৰ লোকসকলে সাধাৰণতে পাট, মুগা আৰু মেজাংকৰীৰ পোছাক পৰিধান কৰিছিল। আনহাতে শীতকালত প্ৰায় সকলোৱেই এৰী কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কাপোৰত ৰং দিয়াৰ থলুৱা কৌশলতো অসমীয়া মানুহ পাকৈত আছিল। সামগ্ৰিকভাৱে চাবলৈ গ’লে, মধ্যযুগৰ অসমত বস্ত্ৰশিল্পই যথেষ্ট উৎকৰ্ষ সাধন কৰিছিল।
10. বস্ত্ৰশিল্পৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত মধ্য যুগৰ অসমৰ অৱস্থাৰ বিষয়ে বহলাই লিখাঁ।
উত্তৰঃ মধ্যযুগৰ অসমত কেইবাবিধো গুৰুত্বপূৰ্ণ হস্তশিল্পই বিকাশ লাভ কৰিছিল। তাৰে ভিতৰত প্ৰধানকেইবিধ হ’ল- (ক) বস্ত্ৰশিল্প, (খ) কাঠৰ হস্তশিল্প আৰু (গ) অন্যান্য হস্তশিল্প।
(ক) বস্ত্ৰশিল্প: অসম প্ৰাচীন কালৰে পৰাই বস্ত্ৰশিল্পত যথেষ্ট আগবঢ়া আছিল। অসমৰ শিপিনীসকলে নিজৰ পৰিয়ালৰ প্ৰয়োজনীয় সকলো কাপোৰ ঘৰতেই বৈ লৈছিল। আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত পাট, মুগা, মেজাংকৰী আৰু এৰী কাপোৰৰ ব্যাপক উৎপাদন হৈছিল। কাপোৰত ব্যৱহাৰ কৰা ৰংবোৰো মানুহে থলুৱাভাৱে নিজেই প্ৰস্তুত কৰি লৈছিল।
(খ) কাঠৰ হস্তশিল্প: অসমৰ লোকসকল কাঠৰ কামতো সমানেই নিপুণ আছিল। মোগল বুৰঞ্জীবিদ চিহাবুদ্দিন তালিছৰ লেখনিতেই ইয়াৰ বিশদ বিৱৰণ পোৱা যায়। নামঘৰৰ সিংহাসন, পালেং, চালপীৰাকে ধৰি দৈনন্দিন জীৱনত প্ৰয়োজনীয় প্ৰায়বোৰ আচবাব অসমীয়া মানুহে কাঠেৰেই নিৰ্মাণ কৰিছিল।
(গ) অন্যান্য হস্তশিল্প: বস্ত্ৰ আৰু কাঠশিল্পৰ উপৰিও মধ্যযুগৰ অসমীয়া সমাজ আন বহুতো ঘৰুৱা শিল্পত পাৰ্গত আছিল। দা, কটাৰী, হেংদাং, তৰোৱাল আদি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ লগতে নাঙলৰ ফাল আৰু ঘটি-বাটি, চৰিয়াৰ দৰে নিত্য ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰীসমূহো তেওঁলোকে নিজেই গঢ়ি লৈছিল। মুঠতে ক’বলৈ গ’লে, মধ্যযুগৰ অসমীয়া লোকসকল প্ৰায় সকলোবোৰ প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী উৎপাদনত স্বাৱলম্বী আৰু পাকৈত আছিল।
