Class 8 Assamese Chapter 7 জন সাহিত্য Solutions | Sankardev Sishu Vidya Niketan | New Syllabus
অষ্টম শ্ৰেণী অসমীয়া অধ্যায় ৭ – জন সাহিত্য সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু সমাধান (Sankardev Sishu Vidya Niketan)
অষ্টম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া (Assamese) পাঠ্যক্ৰমৰ সপ্তম অধ্যায় ‘জন সাহিত্য’ এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু জ্ঞানগৰ্ভ পাঠ। শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতনৰ (SVN) নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ শেহতীয়া নিৰ্দেশনাৰ আধাৰত এই অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ (Class 8 Assamese Chapter 7 Textual Question Answer) প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এই বিশেষ সংকলনটিত পাঠভিত্তিক অতি চমু প্ৰশ্ন (VSA), চমু প্ৰশ্ন (Short Questions), দীঘলীয়া প্ৰশ্ন (Long Answers), অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন, বহু-বিকল্পী প্ৰশ্ন (MCQs) আৰু ব্যাকৰণৰ পুংখানুপুংখ সমাধান অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অস্পীন একেডেমী (Ospin Academy) ত এই সমাধানসমূহ সহজ, নিৰ্ভুল আৰু সম্পূৰ্ণ পৰীক্ষামুখীভাৱে উপলব্ধ কৰোৱা হৈছে।
‘জন সাহিত্য’ নামৰ এই পাঠটিত লোকসাহিত্যৰ স্বৰূপ, মৌখিক সাহিত্যৰ ঐতিহ্য, ফকৰা-যোজনা, সাধুকথা আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ লগত ইয়াৰ নিবিড় সম্পৰ্কৰ বিষয়ে সুন্দৰভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে। অষ্টম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে এই পাঠৰ মূল ভাৱ, শব্দাৰ্থ আৰু তাৎপৰ্য বুজি পোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। আমাৰ এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানত (Textual Solutions) কেৱল পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ প্ৰশ্নসমূহেই নহয়, বৰঞ্চ পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰসমূহো সামৰি লোৱা হৈছে যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সুন্দৰভাৱে প্ৰস্তুতি চলাব পাৰে।
এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানৰ পৰা আপুনি কি কি শিকিব আৰু পাব:
- জন সাহিত্য পাঠটিৰ মূল বিষয়বস্তু, লোকসাহিত্যৰ বৈশিষ্ট্য আৰু সমাজ জীৱনত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ বিস্তৃত বিশ্লেষণ।
- শব্দাৰ্থ, ১ নম্বৰৰ অতি চমু (VSA objective type) আৰু ২-৩ নম্বৰৰ চমু প্ৰশ্নৰ পৰীক্ষাত লিখিব পৰা নিৰ্দোষ উত্তৰ।
- প্ৰসংগ সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা (Reference to Context) আৰু ৪-৫ নম্বৰৰ দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ সহজ তথা মান্য সমাধান।
- পাঠভিত্তিক ব্যাকৰণ, যতি চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ, বিপৰীত শব্দ, সমাৰ্থক শব্দ আৰু প্ৰত্যয়ৰ সঠিক জ্ঞান।
- নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আৰ্হি অনুসৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ অতিৰিক্ত প্ৰশ্নসমূহৰ লগতে শেহতীয়া আৰ্হিৰ MCQ প্ৰশ্নৰ সমাধান।
অস্পীন একেডেমীৰ এই প্ৰশ্নোত্তৰসমূহৰ বিশেষ সুবিধা:
- শেহতীয়া শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতনৰ নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান।
- ১০০% নিৰ্ভুল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে মুখস্থ কৰিবলৈ সহজ হোৱাকৈ সৰল অসমীয়া ভাষাত লিখা উন্নত মানৰ নোটছ (Class 8 Assamese Notes)।
- পৰীক্ষাৰ পূৰ্বে দ্ৰুত ৰিভিজনৰ (Quick Revision) বাবে বিশেষভাৱে যুগুতোৱা সহজ-সৰল উত্তৰ।
- জন সাহিত্য পাঠৰ পৰা পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন আৰু MCQ-ৰ বিশেষ সংকলন।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শৈক্ষিক উত্তৰণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি অস্পীন একেডেমীয়ে এই বিশেষ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান আগবঢ়াইছে। আপোনাৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি এতিয়াই আৰম্ভ কৰক আৰু অসমীয়া বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰাৰ দিশত আগবাঢ়ক।
Class 8 Assamese (অসমীয়া) Textbook Solutions & MCQs | SVN Sankardev New Syllabus
New Updated Version!
According to Latest SVN (Sankardev) New Syllabus & Updated Book
Get comprehensive preparation for Class 8 Assamese (অসমীয়া) with this complete Textual Solution & MCQs package.
Includes Chapter-wise textbook solutions, additional Q&A, and MCQs precisely structured as per the latest Sankardev Sishu Vidya Niketan (SVN) syllabus and new book.
Perfect for building a strong foundation and mastering your school assessments! Download as an easy-to-use ZIP file.
শংকৰদেৱ বিদ্যা নিকেতন, অষ্টম শ্ৰেণী: অসমীয়া
জন সাহিত্য
পাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ
ক্ৰিয়া-কলাপ
১। তলৰ প্রশ্নবােৰৰ চমু উত্তৰ দিয়া
(ক) জন সাহিত্য কাক বােলে?
উত্তৰঃ সাধাৰণ অশিক্ষিত বা নিৰক্ষৰ লোকৰ মুখে মুখে চলি অহা লোক-সাহিত্য বা অলিখিত সাহিত্যৰাজিক সাধাৰণতে জন সাহিত্য বুলি কোৱা হয়।
(খ) অসমীয়া জন সাহিত্যৰ সমলৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ জন সাহিত্য হৈছে লোক সাহিত্য অৰ্থাৎ সাধাৰণ নিৰক্ষৰ গঞা সমাজৰ মুখ বাগৰি প্ৰচলিত হৈ অহা অলিখিত সাহিত্য। ডাকৰ বচন, সাধুকথা, বিয়ানাম, বিহুগীত, মালিতা, আইনাম, ফুলকোঁৱৰৰ গীত আদি হৈছে অসমীয়া জন সাহিত্যৰ প্ৰধান সমল। অসমৰ এই জন সাহিত্যই ইয়াত বসবাস কৰা বিভিন্ন জনজাতিৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয় বহন কৰে। জন সাহিত্য বুলিলে ঘাইকৈ সমাজত প্ৰচলিত গীত-মাত আৰু নৃত্য আদিক বুজায় যিয়ে সেই নিৰ্দিষ্ট ঠাইখনৰ জাতীয় স্বৰূপ দাঙি ধৰে।
(গ) মালিতা কি?
উত্তৰঃ মালিতা হৈছে বনঘোষাৰ দৰে কাহিনী বা কোনো বিশেষ ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰচিত এক প্ৰকাৰৰ দীঘলীয়া লোকগীত।
(ঘ) অসমীয়াত ‘জন সাহিত্য’ শব্দটো কোনে প্রথমে ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি ভবা হৈছে।
উত্তৰঃ সাহিত্যিক শ্ৰীযুত ডিম্বেশ্বৰ নেওগদেৱে অসমীয়াত প্ৰথমে ‘জন সাহিত্য’ শব্দটোৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
(ঙ) বর্ষানৃত্য কি?
উত্তৰঃ খৰাং বতৰত বৰষুণৰ প্ৰয়োজন হ’লে গাঁৱৰ ৰাইজে লগ হৈ দেওক সন্তুষ্ট কৰাৰ উদ্দেশ্যে পূজা পাতি যি বিশেষ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে, তাকেই বৰ্ষানৃত্য বুলি জনা যায়।
(চ) কবিতাৰ প্রধান লক্ষণ কি?
উত্তৰঃ কবিতাৰ এক অন্যতম প্ৰধান লক্ষণ হৈছে ইয়াৰ ‘লয়’।
(ছ) বনঘােষাক কিয় পথৰুৱা গীত বুলি কোৱা হয়?
উত্তৰঃ শীতৰ অন্তত বসন্তৰ আগমনত প্ৰকৃতিয়ে কেনেদৰে নতুন ৰূপ লয় আৰু সেই অপৰূপ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যই পথৰুৱা বা গৰখীয়াৰ মনত যি আনন্দৰ ঢৌ তোলে, তাৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত প্ৰকাশ এই বনঘোষাবোৰত ঘটে বাবেই ইয়াক পথৰুৱা গীত বুলি অভিহিত কৰা হয়।
২। অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত জনকৃষ্টিৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ কোনো এটা জাতিৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ সামূহিক প্ৰকাশেই হৈছে সেই জাতিৰ জনকৃষ্টি বা সংস্কৃতি। অসমীয়া সমাজত যুগ যুগ ধৰি প্ৰচলিত জনকৃষ্টিসমূহৰ ভিতৰত বিহুগীত, হুঁচৰি, বিয়ানাম, লোকগীত, ফকৰা, বৰ্ষানৃত্য, মালিতা আৰু সাধুকথা আদি উল্লেখযোগ্য।
অসমৰ প্ৰধান জাতীয় উৎসৱ হৈছে বিহু, যি তিনিটা ভাগত বিভক্ত। তাৰ ভিতৰত ব’হাগ বিহু অন্যতম। এই ব’হাগ বিহুত গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰু আৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে একগোট হৈ ঘৰে ঘৰে বিহু গাই ফুৰে, যাক সাধাৰণতে হুঁচৰি গোৱা বুলি কোৱা হয়। ঠিক তেনেদৰে, অসমীয়া গ্ৰাম্য জীৱনত প্ৰচলিত ওলোটা বা নিগূঢ় অৰ্থ থকা কবিতাসমূহক ফকৰা বোলা হয়, যিবোৰ ঘাইকৈ ভকতসকলৰ মাজত বেছিকৈ প্ৰচলিত। এই ফকৰাবোৰ বৰগীত, চৰ্যাপদ আৰু আন জনগীততো দেখিবলৈ পোৱা যায়। আনহাতে, মালিতা হৈছে কোনো ঘটনা বা আখ্যান প্ৰধান এক শ্ৰেণীৰ দীঘলীয়া বনঘোষাধৰ্মী লোকগীত। ইয়াৰ উপৰিও খৰাং বতৰত বৰষুণ আনিবৰ বাবে গাঁৱৰ ৰাইজে মিলি দেও পূজা কৰি যি নৃত্য কৰে তাক বৰ্ষানৃত্য বোলে। এই সকলোবোৰেই অসমীয়া জনকৃষ্টিৰ একো একোটা অমূল্য সম্পদ।
৩। নিচুকনি গীত আৰু ফুলকোৱঁৰৰ গীতৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ পৃথিৱীৰ প্ৰতিখন সমাজ আৰু দেশতেই নিচুকনি গীতৰ প্ৰচলন দেখা পোৱা যায়। কান্দি থকা শিশুক শান্ত কৰিবলৈ, শুৱাবলৈ বা ক্ষন্তেক ভুলাই ৰাখিবলৈ মাক বা আইতাহঁতে যিবোৰ কল্পনাপ্ৰসূত সুমধুৰ গীত গায়, তাকেই নিচুকনি গীত বোলে। এই গীতবোৰৰ লগত কোনো পূজা-পাতল বা ধৰ্মীয় আচাৰৰ সম্পৰ্ক নাথাকে। জোনবাই, শিয়াল, কুকুৰ, বাঘ, ভেকুলী আদি প্ৰাণী বা প্ৰকৃতিৰ উপাদানসমূহেই হৈছে নিচুকনি গীতৰ ঘাই বিষয়বস্তু।
ফুলকোঁৱৰৰ গীতবোৰ হৈছে জনশ্ৰুতিৰ আধাৰত ৰচিত আখ্যানমূলক গীত বা মালিতা। ইংৰাজী সাহিত্যত ইয়াক ‘বেলাড’ (Ballad) বুলি কোৱা হয়। সহজ-সৰল গাঁৱলীয়া লোকসকলৰ মনত আনন্দ বিলাবৰ বাবে কল্পনাৰ ৰহণ সানি এনেবোৰ গীত মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আহিছে। ফুলকোঁৱৰৰ গীতৰ ৰচনাৰ সঠিক সময় নিৰ্ধাৰণ কৰাটো টান যদিও ইয়াত আহোম ৰাজত্বকালৰ সমাজ-ব্যৱস্থাৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। এই গীতৰ লগত মণিকোঁৱৰৰ গীতৰো সাদৃশ্য আছে। কাহিনী অনুসৰি শংকৰদেৱ ৰজাৰ পুত্ৰ মণিকোঁৱৰক জলকোঁৱৰে নদীত হৰণ কৰাৰ পিছত পত্নী কাচন কুঁৱৰীয়ে পুত্ৰ ফুলকোঁৱৰক ককাকৰ ওচৰত ডাঙৰ-দীঘল কৰে। যৌৱনপ্ৰাপ্ত হৈ ফুলকোঁৱৰে পিতৃৰ সন্ধানত কাঠৰ পখীঘোঁৰাত উঠি গৈ মালিনীৰ ফুলনিত উপস্থিত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ পাঁচতুলী কুঁৱৰীক ফুলৰ মালা দি বন্দীশালৰ পৰা পখীঘোঁৰাসহ নিজ ৰাজ্যলৈ ঘূৰি আহে।
৪। অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত অন্ধবিশ্বাস সম্পর্কে উদাহৰণ সহ পাঠৰ আধাৰত লিখা।
উত্তৰঃ আধুনিক যুগৰ এই একবিংশ শতিকাতো অসমীয়া সমাজৰ পৰা অন্ধবিশ্বাস সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মূল হোৱা নাই। অসমৰ বহুতো দুৰ্গম আৰু পিছপৰা অঞ্চলত আধুনিক শিক্ষাৰ পোহৰ এতিয়াও পৰা নাই। কাৰ্বি আংলং আদিৰ দৰে কিছুমান অঞ্চলত আজিও ডাইনী সন্দেহত নিৰীহ লোকৰ ওপৰত অমানুষিক নিৰ্যাতন চলোৱা হয় আৰু আনকি হত্যা পৰ্যন্ত কৰা হয়। এতিয়াও সমাজৰ একাংশ লোকে ভূত-প্ৰেত, অপদেৱতা আদিৰ অস্তিত্বত বিশ্বাস কৰে। কিছুমান স্বাৰ্থান্বেষী লোকে আকৌ নিজৰ ব্যক্তিগত শত্ৰুতা বা স্বাৰ্থ পূৰণৰ বাবে এই অন্ধবিশ্বাসবোৰৰ সুযোগ লয়। সমাজৰ বহুতে আজিও বিশ্বাস কৰে যে নিশাৰ ভাগত তেঙা গছৰ তলত ভূত বা ডাইনীয়ে বাঁহ লয়। সামগ্ৰিকভাৱে ক’বলৈ গ’লে বিজ্ঞানৰ ইমান উন্নতি হোৱাৰ পিছতো অসমৰ গ্ৰাম্য সমাজ অন্ধবিশ্বাসৰ মেৰপাকত আৱদ্ধ হৈ আছে। ৰাজা ৰামমোহন ৰায়ৰ দৰে সমাজ সংস্কাৰকসকলে বহুতো কু-প্ৰথা সমাজৰ পৰা দূৰ কৰিলে যদিও কিছুমান শিপাই থকা অন্ধবিশ্বাস আজিও সমাজৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া কৰিব পৰা হোৱা নাই। এখন সুস্থ আৰু উন্নত সমাজ গঢ়িবলৈ হ’লে সমাজৰ পৰা এই অন্ধবিশ্বাসসমূহ শিপাৰে সৈতে উভালি পেলোৱাটো অত্যন্ত জৰুৰী।
৫। “আদিম যুগৰ মানুহে পৃথিৱীখন ভয় আৰু বিস্ময়ৰ চকুৰে চাবলগীয়া হৈছিল”—কথাষাৰ পাঠৰ আধাৰত বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ পুৰণি কালত আমাৰ সমাজখন নানাবিধ কু-সংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসেৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল। সেই সময়ত বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কোনো আৱিষ্কাৰ হোৱা নাছিল। মানুহে প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাবোৰৰ বৈজ্ঞানিক কাৰণ বুজি পোৱা নাছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, তেওঁলোকে ভাবিছিল যে এখন বিশাল হাতীৰ পিঠিত পৃথিৱীখন ৰৈ আছে আৰু হাতীটোৱে গা লৰালেই ভূমিকম্পৰ সৃষ্টি হয়। সেই সময়ত পৃথিৱীত সঘনাই সংঘটিত হোৱা ভূমিকম্প, বানপানী, আগ্নেয়গিৰিৰ উদ্গিৰণ বা ভূমিস্খলন আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগবোৰক তেওঁলোকে ভগৱানৰ ক্ৰোধৰ ফল বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। দেৱ-দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তেওঁলোকে জীৱ-জন্তু আনকি নৰবলি দিয়াৰ প্ৰথাও প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে একেখন চিতাতে পত্নীকো জীৱন্তে দাহ কৰা ‘সতীদাহ প্ৰথা’ৰ দৰে ভয়ংকৰ নিয়ম সমাজত প্ৰচলিত আছিল। প্ৰকৃতিৰ ৰহস্য বুজিব নোৱাৰা আৰু এনেবোৰ অন্ধবিশ্বাসৰ বশৱৰ্তী হোৱাৰ বাবেই আদিম যুগৰ মানুহে প্ৰতিটো প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাক ভয় আৰু বিস্ময়ৰ চকুৰে চাবলগীয়া হৈছিল।
৬। অসমীয়া লােক বিশ্বাসত দেও-ভূতৰ প্ৰভাৱ সম্পর্কে লিখা।
উত্তৰঃ বিশ্বৰ আন আন প্ৰাচীন সমাজৰ দৰেই অসমীয়া লোকসমাজতো ভূত-প্ৰেত আৰু অপদেৱতাৰ বিশ্বাস গভীৰভাৱে শিপাই আছে। চহৰ অঞ্চলতকৈ গাঁৱলীয়া সমাজত এই ধৰণৰ বিশ্বাসৰ প্ৰভাৱ বেছি। অসমীয়া সমাজত প্ৰধানকৈ হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ বেছি আৰু হিন্দু ধৰ্মত বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হয় যিসকলে স্বৰ্গত বাস কৰে বুলি মানুহে বিশ্বাস কৰে। লোকবিশ্বাস অনুসৰি, এই দেৱতাসকলৰ মাজৰে একাংশই মৰ্যাদা হেৰুৱাই নিম্নস্তৰলৈ নামি আহে আৰু পৃথিৱীত ভূত বা অপদেৱতা হিচাপে বিচৰণ কৰে।
৮। ব্যাখ্যা কৰা
(ক) গাইগুটীয়া কামতকৈ সমূহীয়া কামত এই লয় বেছি নিয়মিত হয়, অর্থাৎ তাত বেমেজালি থাকে কম।
উত্তৰঃ
প্ৰসংগ: প্ৰদত্ত বাক্যশাৰী আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত, ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীদেৱে ৰচনা কৰা ‘জন সাহিত্য’ নামৰ পাঠটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: এই বাক্যফাঁকিৰ জৰিয়তে লেখকে কামৰ লগত জড়িত ‘লয়’ৰ বিষয়ে আমাক ধাৰণা দিব বিচাৰিছে। কাম কৰোঁতে মানুহে মাজে মাজে যি বিৰাম বা জিৰণি অনুভৱ কৰে, সেই বিৰামৰ গতি বা সোঁতকেই ‘লয়’ বুলি কোৱা হয়। কামৰ প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশ অনুসৰি এই লয় বেলেগ বেলেগ হয়। কাঠ ফলা বা কাপোৰ ধোৱাৰ দৰে গাইগুটীয়া বা একক কামত এই লয় সিমান নিয়মীয়া বা শৃংখলাবদ্ধ নহয়। কিন্তু যেতিয়া মানুহে সমূহীয়াভাৱে একেলগে কাম কৰে, তেতিয়া এই লয় অধিক নিয়মীয়া হৈ পৰে। আদিম কালত মানুহে তেওঁলোকৰ মনৰ কামনা-বাসনাবোৰ এক বিশেষ লয়ত মন্ত্ৰ হিচাপে উচ্চাৰণ কৰিছিল। এনে ক্ষেত্ৰত এজন মূল মানুহে (যেনে ওজা) প্ৰথমতে মন্ত্ৰফাঁকি গাই দিয়ে আৰু বাকীসকলে সেই লয় অনুসৰণ কৰি একেলগে গাই যায়। অসমৰ প্ৰাচীন ‘ওজাপালি’ নৃত্যত ইয়াৰ সুন্দৰ নিদৰ্শন দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াত ওজাজনে এটা নিৰ্দিষ্ট লয়ত পদ ধৰে আৰু পালিবিলাকে সেই একে লয়তেই গায়। গাইগুটীয়া কামত এনেকুৱা শৃংখলাবদ্ধ লয় দেখা নাযায়।
(খ) বুৰঞ্জী আৰু ভূগােলেও যদি কোনাে এক জাতিৰ মনৰ পৰিচয় দিবলৈ অসমর্থ হয়, তেনেহ’লে সেই পৰিচয় দিব পাৰে সেই জাতিৰ মাজত বৰ্তি থকা গীত – পদ সাধুবােৰেহে।
উত্তৰ : প্ৰসংগ: ওপৰোক্ত বাক্যটি আমাৰ পাঠ্যক্ৰমত সন্নিৱিষ্ট, ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘জন সাহিত্য’ নামৰ প্ৰবন্ধটিৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: এটা জাতিৰ পৰিচয় দাঙি ধৰাৰ ক্ষেত্ৰত সেই সমাজত প্ৰচলিত গীত-মাত আৰু সাধুকথাবোৰৰ গুৰুত্ব কিমান, তাকেই লেখকে ইয়াত প্ৰকাশ কৰিছে।
ভূগোল আৰু বুৰঞ্জীৰ পৰা আমি এটা জাতিৰ বিষয়ে বহুতো তথ্য লাভ কৰিব পাৰোঁ সঁচা, কিন্তু ইয়াৰো কিছুমান সীমাবদ্ধতা আছে। এই দুয়োটা বিষয়তে মানুহৰ সমাজ জীৱনৰ আটাইবোৰ দিশ, বিশেষকৈ মনৰ অনুভূতিবোৰ প্ৰতিফলিত নহয়। সেয়েহে এটা জাতিৰ প্ৰকৃত মনোজগতৰ চিনাকি এইবোৰৰ জৰিয়তে পোৱা নাযায়। ইয়াৰ বিপৰীতে, সেই জাতিটোৰ মাজত প্ৰচলিত গীত-মাত আৰু সাধুকথাবোৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত মানসিকতাৰ পৰিচয় পোৱা যায়। জনসাধাৰণৰ মুখে মুখে চলি অহা এই গীত-পদবোৰত সমাজৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰ্মীয় বিশ্বাস, সংস্কাৰ-কুসংস্কাৰ আদিৰ স্পষ্ট ছবি ফুটি উঠে। এইবোৰত সাধাৰণ লোকৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ অভিজ্ঞতা আৰু স্বতঃস্ফূৰ্ত আৱেগ-অনুভূতিৰ প্ৰকাশ ঘটে। ইয়াত কোনো কৃত্ৰিমতা বা মিছাৰ আশ্ৰয় লোৱা নহয়। বাস্তৱৰ সৈতে কল্পনা আৰু কেতিয়াবা অলৌকিকতাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিলেও, এইবোৰ জাতিটোৰ তেজ আৰু মঙহৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। জাতি এটাৰ যি প্ৰাণস্পন্দন বুৰঞ্জী বা ভূগ্ৰোলত বিচাৰি পোৱা নাযায়, সেয়া এই লোকগীত আৰু সাধুকথাবোৰত স্পষ্টকৈ অনুভৱ কৰিব পাৰি।
১০। চমুটোকা লিখাঃ—
(ক) ফকৰা
উত্তৰঃ অসমীয়া গাঁৱলীয়া সমাজত প্ৰচলিত, যাৰ অৰ্থ প্ৰত্যক্ষভাৱে নুবুজি ওলোটাকৈ বা গুপুতভাৱে বুজিবলগীয়া হয়, তেনে পদবোৰকেই ফকৰা বুলি কোৱা হয়। বিশেষকৈ ভকতসকলৰ মাজত ইয়াৰ প্ৰচলন বেছি। অসমীয়া জনগীত, চৰ্যাপদ আৰু বৰগীত আদিতো এনে ফকৰাৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। ফকৰাৰ বৈশিষ্ট্যৰ বিষয়ে সাহিত্যিক চন্দ্ৰধৰ বৰুৱাই মন্তব্য কৰিছে— “যিবোৰ যোজনাত ভকতীয়া অৰ্থ আছে তাক ফকৰা বোলে।”
(খ) পটন্তৰ
উত্তৰঃ যোজনা বা পটন্তৰবোৰ হৈছে কোনো এটা জাতিৰ প্ৰাচীন কালৰ সৃষ্টি। নিৰক্ষৰ আৰু সহজ-সৰল চহা লোকসকলৰ জীৱনৰ দীৰ্ঘদিনীয়া অভিজ্ঞতা আৰু জ্ঞানৰ ভঁৰাল হৈছে এই যোজনাবোৰ। অসমীয়া সমাজত মেল-মিটিং বা সাধাৰণ কথা-বতৰাত যুক্তি দৰ্শাবলৈ বা কথাৰ মোৰ মাৰিবলৈ সঘনাই যোজনাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিয়া-বাৰু, খেতি-বাতি, বিচাৰ-ব্যৱস্থা, স্বামী-স্ত্ৰী আদি সমাজৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি যোজনা ৰচনা কৰা হৈছে। প্ৰাচীন ইজিপ্ততো প্ৰায় পাঁচ হাজাৰ বছৰৰ আগতেই যোজনাৰ প্ৰচলন থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। অসমীয়া সমাজতো প্ৰাচীন কালৰে পৰাই নীতি-শিক্ষা আৰু ব্যংগ অৰ্থত যোজনা বা পটন্তৰৰ ব্যাপক প্ৰয়োগ হৈ আহিছে।
(গ) লােকগীত
উত্তৰঃ লোকগীত হৈছে এনে এবিধ অমূল্য সম্পদ য’ত এটা জাতিৰ সামগ্ৰিক জীৱনচৰ্যা আৰু জাতীয় ঐতিহ্য স্পষ্টকৈ প্ৰতিফলিত হয়। অসমীয়া লোকগীতবোৰৰ এটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্য এয়ে যে এইবোৰক সাধাৰণতে ‘গীত’ বুলি নোকোৱাকৈ ‘নাম’ বুলিহে কোৱা হয়। অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন লোকগীতসমূহৰ ভিতৰত বিয়ানাম, আইনাম, ভেকুলীৰ বিয়াৰ নাম, গোসাঁই নাম আদি উল্লেখযোগ্য।
(ঘ) হুচঁৰি
উত্তৰঃ বিহু হৈছে অসমীয়া জাতিৰ বাপতিসাহোন জাতীয় উৎসৱ। তিনিবিধ বিহুৰ ভিতৰত ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু অন্যতম। এই ব’হাগ বিহুত গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালী আৰু ডেকা-গাভৰুসকলে একগোট হৈ ৰাইজৰ ঘৰে ঘৰে গৈ চোতালত ঘূৰি ঘূৰি যি বিহু গায়, তাকে হুঁচৰি বোলা হয়। হুঁচৰি গোৱা শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে গৃহস্থৰ মংগল কামনা কৰি আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে।
(ঙ) বর্ষানৃত্য।
উত্তৰঃ সমাজত অনাবৃষ্টি বা খৰাং পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হ’লে বৰষুণৰ আশাত গাঁৱৰ ৰাইজে একগোট হৈ দেওক পূজা কৰি যি বিশেষ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে, তাকেই বৰ্ষানৃত্য বুলি কোৱা হয়। মূলতঃ পৃথিৱীলৈ বৰষুণ নমাই অনাৰ উদ্দেশ্যেই এই নৃত্য কৰা হয়।
ভাষা বিচাৰ
২। তলৰ বাক্যবােৰৰ খালী ঠাইত বন্ধনীত থকা উপযুক্ত পদ বহুৱাই বাক্যবােৰ সম্পূৰ্ণ কৰাঃ-
(দেও – ভূত, পূজা-পাতাল, তন্ত্র-মন্ত্র, জন-সাহিত্য, পাটনাদ)
(ক) অসমৰ মায়ং নামৰ ঠাইখন পুৰণি কালৰে পৰা _____ ৰ বাবে বিখ্যাত।
উত্তৰঃ অসমৰ মায়ং নামৰ ঠাইখন পুৰণি কালৰে পৰা তন্ত্র-মন্ত্র ৰ বাবে বিখ্যাত।
(খ) অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত ______ ৰ ভঁড়াল অতি চহকী।
উত্তৰঃ অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত জন-সাহিত্য ৰ ভঁড়াল অতি চহকী।
(গ) জেতুকীবাইহতঁৰ ঘৰৰ পিছফালে এটা পুৰণি ____ আছে।
উত্তৰঃ জেতুকীবাইহতঁৰ ঘৰৰ পিছফালে এটা পুৰণি পাটনাদ আছে।
(ঘ) জোনালীয়ে দেও ____ ভূত ৰ সাধু শুনিবলৈ বৰ ভয় খায়।
উত্তৰঃ জোনালীয়ে দেও – ভূত ৰ সাধু শুনিবলৈ বৰ ভয় খায়।
(ঙ) দেৱ-দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ জনজাতি সমাজত বিভিন্ন _____ কৰা হয়।
উত্তৰঃ দেৱ-দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ জনজাতি সমাজত বিভিন্ন পূজা-পাতাল কৰা হয়।
৫। তলৰ শব্দবোৰৰ একে অৰ্থ বুজোৱা আন শব্দ লিখা —
জন, গাওঁ, সংস্কৃতি, বৰষুণ, দেও, শত্ৰু, টেটোন, আখ্যান।
উত্তৰঃ
জন – লোক
গাওঁ – গঞা (গাঁৱৰ মানুহ অৰ্থত) / গ্ৰাম
সংস্কৃতি – কৃষ্টি
বৰষুণ – বৰ্ষা, বৃষ্টি
দেও – ভূত, অপদেৱতা
শত্ৰু – অমিত্ৰ, ৰিপু, বৈৰী
টেটোন – টেঙৰ, ধূৰ্ত
আখ্যান – কাহিনী, সাধু
৬। বাক্য সাজা—
তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰঃ অসমৰ পৱিত্ৰ মায়ং নামৰ ঠাইখন প্ৰাচীন কালৰে পৰাই তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰৰ বাবে জনাজাত।
গীত-পদঃ গাঁৱৰ নামঘৰত পুৱা আৰু গধূলি সময়ত ভকতসকলে মিলি গীত-পদ গায়।
ভাব-চিন্তাঃ মানুহে নিজৰ মনৰ ভাব-চিন্তাবোৰ ভাষাৰ যোগেদিয়েই আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰে।
নৃত্য-গীতঃ ৰাস মহোৎসৱৰ সময়ত ভক্তপ্ৰাণ ৰাইজে একেলগে মিলি আনন্দৰে নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰে।
