অষ্টম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া অধ্যায় ১০ – জাতীয় গৌৰৱ – সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ | শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতন

Class 8 Assamese Chapter 10 জাতীয় গৌৰৱ Solutions | Sankardev Sishu Vidya Niketan | New Syllabus

অষ্টম শ্ৰেণী অসমীয়া অধ্যায় ১০ – জাতীয় গৌৰৱ সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু সমাধান (Sankardev Sishu Vidya Niketan)

অষ্টম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া (Assamese) পাঠ্যক্ৰমৰ দশম অধ্যায় ‘জাতীয় গৌৰৱ’ এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু স্বাভিমানমূলক পাঠ। শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতনৰ (SVN) নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ শেহতীয়া নিৰ্দেশনাৰ আধাৰত এই অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ (Class 8 Assamese Chapter 10 Textual Question Answer) প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এই বিশেষ সংকলনটিত পাঠভিত্তিক অতি চমু প্ৰশ্ন (VSA), চমু প্ৰশ্ন (Short Questions), দীঘলীয়া প্ৰশ্ন (Long Answers), অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন, বহু-বিকল্পী প্ৰশ্ন (MCQs) আৰু ব্যাকৰণৰ পুংখানুপুংখ সমাধান অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অস্পীন একেডেমী (Ospin Academy) ত এই সমাধানসমূহ সহজ, নিৰ্ভুল আৰু সম্পূৰ্ণ পৰীক্ষামুখীভাৱে উপলব্ধ কৰোৱা হৈছে।

‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ এই পাঠটিত আমাৰ দেশ আৰু জাতিৰ সুপ্ৰাচীন ঐতিহ্য, মহান মনীষীসকলৰ অৱদান, জাতীয় স্বাভিমান আৰু দেশপ্ৰেমৰ মহত্ত্বৰ বিষয়ে সুন্দৰভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে। অষ্টম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে এই পাঠৰ মূল ভাৱ, শব্দাৰ্থ আৰু তাৎপৰ্য বুজি পোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। আমাৰ এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানত (Textual Solutions) কেৱল পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ প্ৰশ্নসমূহেই নহয়, বৰঞ্চ পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰসমূহো সামৰি লোৱা হৈছে যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সুন্দৰভাৱে প্ৰস্তুতি চলাব পাৰে।

এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানৰ পৰা আপুনি কি কি শিকিব আৰু পাব:

• জাতীয় গৌৰৱ পাঠটিৰ মূল বিষয়বস্তু, জাতীয় স্বাভিমান আৰু আমাৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ বিস্তৃত বিশ্লেষণ।
• শব্দাৰ্থ, ১ নম্বৰৰ অতি চমু (VSA objective type) আৰু ২-৩ নম্বৰৰ চমু প্ৰশ্নৰ পৰীক্ষাত লিখিব পৰা নিৰ্দোষ উত্তৰ।
• প্ৰসংগ সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা (Reference to Context) আৰু ৪-৫ নম্বৰৰ দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ সহজ তথা মান্য সমাধান।
• পাঠভিত্তিক ব্যাকৰণ, যতি চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ, বিপৰীত শব্দ, সমাৰ্থক শব্দ আৰু প্ৰত্যয়ৰ সঠিক জ্ঞান।
• নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আৰ্হি অনুসৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ অতিৰিক্ত প্ৰশ্নসমূহৰ লগতে শেহতীয়া আৰ্হিৰ MCQ প্ৰশ্নৰ সমাধান।

অস্পীন একেডেমীৰ এই প্ৰশ্নোত্তৰসমূহৰ বিশেষ সুবিধা:

• শেহতীয়া শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতনৰ নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান।
• ১০০% নিৰ্ভুল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে মুখস্থ কৰিবলৈ সহজ হোৱাকৈ সৰল অসমীয়া ভাষাত লিখা উন্নত মানৰ নোটছ (Class 8 Assamese Notes)।
• পৰীক্ষাৰ পূৰ্বে দ্ৰুত ৰিভিজনৰ (Quick Revision) বাবে বিশেষভাৱে যুগুতোৱা সহজ-সৰল উত্তৰ।
• জাতীয় গৌৰৱ পাঠৰ পৰা পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন আৰু MCQ-ৰ বিশেষ সংকলন।

ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শৈক্ষিক উত্তৰণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি অস্পীন একেডেমীয়ে এই বিশেষ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান আগবঢ়াইছে। আপোনাৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি এতিয়াই আৰম্ভ কৰক আৰু অসমীয়া বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰাৰ দিশত আগবাঢ়ক।

 শংকৰদেৱ বিদ্যা নিকেতন, অষ্টম শ্ৰেণী: অসমীয়া

অধ্যায়-10                                                                        অস্পিন একাডেমী

জাতীয় গৌৰৱ

পাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ

ক্ৰিয়া-কলাপ

১। চমু উত্তৰ দিয়া –

(ক) কমলাকান্ত ভট্টাচার্যক কি কবি বুলি জনা যায় ?

উত্তৰঃ কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যদেৱক অসমীয়া সাহিত্যত ‘অগ্নি কবি’ বুলি আখ্যা দিয়া হয়।

(খ) ‘ জাতীয় গৌৰৱ ’ কবিতাটি কোনখন পুথিৰ পৰা লােৱা হৈছে ?

উত্তৰঃ ‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ এই কবিতাটি ‘চিন্তানল’ নামৰ কবিতা পুথিখনিৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে। 

(গ) ‘ ৰাক্ষসিনী ’ বুলি কবিয়ে কাক কৈছে ?

উত্তৰঃ কবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যই ‘পাহৰণি’ক ‘ৰাক্ষসিনী’ বুলি অভিহিত কৰিছে।

(ঘ) অসমখনক কবিয়ে কিহৰ লগত তুলনা কৰিছে ?

উত্তৰঃ কবিগৰাকীয়ে আমাৰ অসম দেশখনক এখন ‘শ্মশান’ৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।

(ঙ) অসমীয়া বধকাব্যৰ জনক কোন ?

উত্তৰঃ প্ৰাচীন কবি ৰাম সৰস্বতীক অসমীয়া বধকাব্যৰ জনক বুলি জনা যায়।

(চ) এগৰাকী বংগীয় কবিৰ নাম লিখা ।

উত্তৰঃ এগৰাকী বিখ্যাত বঙালী কবিৰ নাম হৈছে— কাশীদাস।

(ছ) অসমীয়া ৰামায়ণ লিখা কবিজন কোন ?

উত্তৰঃ অসমীয়া ভাষাত ৰামায়ণ ৰচনা কৰা প্ৰথমগৰাকী কবি হৈছে— মাধৱ কন্দলি।

(জ) ‘ বচেৰা সন্তান ’ বুলি কাৰ কথা কোৱা হৈছে ?

উত্তৰঃ যিসকল নতুন প্ৰজন্মৰ ডেকাই অসমৰ বৰ্ণিল বুৰঞ্জী আৰু অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে একো নাজানে, যিসকলে শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, ৰাম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলি আদি মহান কবিসকলৰ অৱদানক পাহৰি কেৱল পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লৈছে, তেওঁলোককেই কবিয়ে ‘বচেৰা সন্তান’ বুলি উপহাস কৰিছে।

(ঝ) ‘ কুলাচল ‘ কাব্যৰ ৰচয়িতা কোন ?

উত্তৰঃ ‘কুলাচল’ নামৰ কাব্যগ্ৰন্থখনৰ ৰচক হৈছে কবি ‘ৰাম সৰস্বতী’।

২। কবিয়ে কোন বিলাকক অসমৰ জাতীয় গৌৰৱ বুলি কৈছে ?

উত্তৰঃ কবিয়ে ঘাইকৈ অসমৰ বুৰঞ্জী লেখকসকলক আৰু অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ভঁৰাল চহকী কৰা প্ৰাচীন কবি যেনে— অনন্ত কন্দলি, মাধৱ কন্দলি, শ্ৰীধৰ কন্দলি, ৰাম সৰস্বতী, মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ আদিক আমাৰ অসমৰ ‘জাতীয় গৌৰৱ’ বুলি আখ্যা দিছে।

৩। অসমত জন্ম লাভ কৰা কবিকুলক কবিয়ে কিয় পাপৰ ফলত জন্ম লাভ কৰা বুলি কৈছে ?

উত্তৰঃ অসমত ওপজা প্ৰাচীন কবিকুলে নিজৰ অমূল্য কাব্য সৃষ্টিৰে অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতিলৈ অতুলনীয় অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে। পিছে দুখৰ বিষয় যে, বৰ্তমানৰ নৱ-প্ৰজন্মই পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ প্ৰভাৱত পৰি নিজৰ জাতীয় চেতনাক বিসৰ্জন দিছে আৰু এই মহান কবিসকলক পাহৰি পেলাইছে। তেওঁলোকে বাইৰন, শ্বেলী, মিল্টন আদিৰ বিদেশী কবিতা পঢ়ি নিজকে বৰ গৌৰৱান্বিত অনুভৱ কৰে, কিন্তু নিজৰ মাতৃভাষাৰ কবিসকলৰ সাহিত্যৰাজিৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ কোনো আগ্ৰহ নাই। বংগদেশৰ কাশীদাস, কীৰ্তিবাস বা উৰিষ্যাৰ চৈতন্যদেৱৰ নাম আজি সৰ্বত্ৰে জনাজাত। সেই দেশৰ মানুহে নিজৰ সু-সন্তানসকলক লৈ অতিশয় গৌৰৱ কৰে।

কিন্তু অসমীয়া মানুহৰ স্বভাৱ ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ ওলোটা। শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, মাধৱ কন্দলি, অনন্ত কন্দলি আদি মহান কবিকুলক লৈ গৌৰৱ কৰা বা তেওঁলোকৰ আদৰ্শ প্ৰচাৰ কৰাটো দূৰৰ কথা, আজিৰ অসমীয়াই তেওঁলোকৰ ৰচনাসমূহ পঢ়িবলৈকো যেন লাজহে পায়। এইসকল মহাপুৰুষৰ জন্ম যদি বংগ, উৰিষ্যা বা ভাৰতৰ আন কোনো প্ৰদেশত হ’লহেঁতেন, তেন্তে হয়তো তেওঁলোকৰ খ্যাতি চাৰিওদিশে বিয়পি পৰিলহেঁতেন। গুবৰুৱা পোকে যেনেকৈ পদুম ফুলৰ সুবাস ল’বলৈ নাজানে, ঠিক তেনেকৈ অসমীয়া মানুহেও নিজৰ প্ৰাচীন কবিসকলৰ সুন্দৰ সৃষ্টিৰাজিৰ সোৱাদ ল’বলৈ নিবিচাৰে। উলংগ দেশৰ মানুহে যেনেকৈ ধোবাৰ মূল্য বুজি নাপায়, তেনেকৈ জাতীয়তাবোধ নথকা এখন সমাজৰ বাবেও মাতৃভাষা আৰু জাতীয় কাণ্ডাৰীসকলৰ মূল্য একোৱেই নাই। এইবোৰ কাৰণতেই কবিয়ে অতিশয় দুখ আৰু আক্ষেপেৰে মন্তব্য কৰিছে যে, কিবা পূৰ্বজন্মৰ পাপৰ ফলতহে যেন এই মহান কবিসকলে অসম ভূমিত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

৪। “ উহ ! পাহৰণি যেন ৰাক্ষসিনী       

গিলিনে বহুত অসম গৌৰৱ ” —কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা ।

উত্তৰঃ অসমৰ বুৰঞ্জী আৰু অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ এক বৰ্ণাঢ্য আৰু গৌৰৱময় অতীত আছে। এই গৌৰৱময় ইতিহাস গঢ়াত শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, মাধৱ কন্দলি, অনন্ত কন্দলি, ৰাম সৰস্বতী আৰু শ্ৰীধৰ কন্দলিৰ দৰে কবিসকলৰ অৱদান অপৰিসীম আৰু তেওঁলোকেই আমাৰ প্ৰকৃত ‘জাতীয় গৌৰৱ’। পিছে বৰ্তমানৰ নৱ-প্ৰজন্মই এইসকল মনিষীৰ বিষয়ে একোৱেই নাজানে। পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ মেৰপাকত পৰি তেওঁলোকে কেৱল শ্বেলী, মিল্টন আদিৰহে প্ৰশংসা কৰে। বংগত কাশীদাস, কীৰ্তিবাস বা উৰিষ্যাত চৈতন্যৰ নাম যিদৰে মানুহে শ্ৰদ্ধাৰে সুঁৱৰে, আমাৰ অসমত কিন্তু জাতীয় কাণ্ডাৰীসকলক তেনেদৰে স্মৰণ কৰা নহয়। আমাৰ সকলো জাতীয় গৌৰৱ যেন ক্ৰমান্বয়ে পাহৰণিৰ অতল গৰ্ভত হেৰাই গৈছে। জাতীয়তাবোধ নথকা অসমীয়া মানুহে নিজৰ বুৰঞ্জী, ভাষা-সাহিত্য আৰু ইয়াৰ কাণ্ডাৰীসকলক পাহৰি যোৱা এই স্বভাৱটোকেই কবিয়ে ‘ৰাক্ষসিনী’ৰ লগত তুলনা কৰিছে। এগৰাকী ৰাক্ষসিনীয়ে যেনেকৈ সকলো বস্তু গিলি নিঃশেষ কৰি পেলায়, ঠিক তেনেকৈ আমাৰ এই পাহৰণি নামৰ স্বভাৱটোৱে অসমীয়াৰ সকলো জাতীয় গৌৰৱক গিলি পেলাইছে বুলি কবিয়ে গভীৰ আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰিছে।

৫। ‘ জাতীয় গৌৰৱ ’ কবিতাটিত উল্লেখ থকা অসমীয়া কবিসকলৰ নামবােৰ লিখা ।

উত্তৰঃ ‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ কবিতাটোত উল্লেখ থকা মহান অসমীয়া কবিসকল হৈছে— শ্ৰী শ্ৰী শংকৰদেৱ, শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ, মাধৱ কন্দলি, ৰাম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলি আৰু শ্ৰীধৰ কন্দলি।

৬। কবিয়ে অসমীয়া ডেকাসকলক কিদৰে ভৎর্সনা কৰিছে – পাঠৰ আধাৰত বুজাই লিখা ।

উত্তৰঃ ‘জাতীয় গৌৰৱ’ কবিতাটোত কবিয়ে বৰ্তমানৰ অসমীয়া ডেকাচামক কঠোৰ ভাষাৰে ভৰ্ৎসনা কৰিছে। কাৰণ, প্ৰাচীন অসমীয়া কবিসকলে কঠোৰ সাধনাৰে কবিতাৰ যিখন মিঠা মৌচাক নিৰ্মাণ কৰি থৈ গৈছিল, তাৰ ৰসাস্বাদন কৰিবলৈ বৰ্তমান অসমীয়া ডেকাৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে। নিজৰ পিতৃৰ নাম নজনা সন্তানৰ দৰেই আজিৰ নৱ-প্ৰজন্মৰ ডেকাসকলে আমাৰ জাতীয় গৌৰৱস্বৰূপ কবিসকলৰ নাম নাজানে। বিদেশী সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লৈ তেওঁলোকে বাইৰন, মিল্টন আদিৰ কবিতা পঢ়ি তেওঁলোকৰহে গুণানুকীৰ্তন কৰে। কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে নিজৰ মাতৃভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি চৰম অনীহা প্ৰদৰ্শন কৰে। নিজৰ জাতিটোক অসভ্য বুলি তাচ্ছিল্য কৰি আনৰ চকুত নিজকে সভ্য সজাবলৈ তেওঁলোকে প্ৰয়াস কৰে। নিজৰ দেশ, জাতি, ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ বিষয়ে অজ্ঞানতাক কবিয়ে পিতা-পুত্ৰৰ পৰিচয় নথকাৰ লগত ৰিজাইছে। যিবিলাক অসমীয়া ডেকাই নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতি আৰু জাতীয় গৌৰৱক চিনিব নোৱাৰে, তেওঁলোকে প্ৰকৃতাৰ্থত নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিয়াৰ কোনো অধিকাৰ নাই। কবিৰ ধাৰণাত তেওঁলোক আচলতে প্ৰকৃত অসমীয়াই নহয়। এইদৰেই কবিয়ে কবিতাটোৰ মাজেৰে অসমীয়া ডেকাসকলৰ এনে মনোভাৱক তীব্ৰ গৰিহণা দিছে।

৭। “ অসম শ্মশান নােহে কোনে কয় ” —কবিয়ে অসমক কিয় শ্মশান ভূমিৰ লগত তুলনা কৰিছে ?

উত্তৰঃ শ্মশান হৈছে মৃতদেহ সৎকাৰ কৰা এখন ঠাই, ই কেতিয়াও জীৱিত মানুহৰ বাসস্থান হ’ব নোৱাৰে। শ্মশানত কোনেও কাৰো গুণ-গান নাগায়। পিছে সমাজত এনে কিছুমান মানুহ আছে যিসকল জীৱিত হৈয়ো মৃতপ্ৰায়, আৰু তেওঁলোকে বসবাস কৰা ঠাইখনো শ্মশানৰ দৰেই নিৰ্জীৱ। কবিয়ে অসমখনক শ্মশানৰ লগত তুলনা কৰিছে, কাৰণ বৰ্তমানৰ অসমখন এনে জাতীয় চেতনাহীন আৰু মৃতপ্ৰায় মানুহেৰে ভৰি পৰিছে। জাতীয়তাবাদৰ অভাৱত এই মৃতপ্ৰায় অসমীয়া জাতিটোৱে নিজৰ বৰ্ণিল বুৰঞ্জী আৰু শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, মাধৱ কন্দলি, ৰাম সৰস্বতী আদি প্ৰাচীন কবিসকলৰ নাম একেবাৰেই পাহৰি পেলোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে।

    অসমৰ নৱ-প্ৰজন্মই তেওঁলোকৰ বিষয়ে নাজানে, তেওঁলোকক লৈ গৌৰৱ নকৰে বা তেওঁলোকৰ গুণানুকীৰ্তনো নকৰে। যিটো জাতিয়ে নিজক চিনি পায়, সেই জাতিয়ে সদায় নিজৰ জাতীয় গৌৰৱক লৈ গৌৰৱবোধ কৰে, যাৰ উদাহৰণ হৈছে বংগৰ কাশীদাস, কীৰ্তিবাস বা উৰিষ্যাৰ চৈতন্যদেৱ। কিন্তু চেতনাহীন অসমীয়া জাতিৰ ক্ষেত্ৰত এনে হোৱা দেখা নাযায়। নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নথকা নতুন পুৰুষে মিল্টন, শ্বেলীৰ কবিতা পঢ়িহে গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। পিতৃৰ নাম নজনা সন্তানৰ দৰে তেওঁলোকে নিজৰ জাতিক অসভ্য বুলি ঘৃণা কৰে। কবিৰ চকুত এনে জাতীয় চেতনাহীন মানুহবোৰ আচলতে জীৱিত হৈয়ো মৃতপ্ৰায়। এনে মানুহেৰে ভৰি থকাৰ কাৰণেই কবিয়ে অতিশয় দুখেবে অসমক এখন শ্মশান বুলি অভিহিত কৰিছে।

৮। ‘ জাতীয় গৌৰৱ ‘ কবিতাটিৰ মাজেৰে কবিৰ জাতীয় চেতনা কিদৰে প্রকাশ পাইছে ?

উত্তৰঃ অগ্নিকবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যদেৱৰ ‘জাতীয় গৌৰৱ’ কবিতাটোত তেখেতৰ তীব্ৰ আৰু গভীৰ জাতীয় চেতনাৰ সুন্দৰ প্ৰকাশ ঘটিছে। এই কবিতাটোৰ জৰিয়তে কবিয়ে নিজৰ ভাষা, জাতি আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ নথকা লোকসকলক কঠোৰ ভাষাৰে ভৰ্ৎসনা কৰিছে। আজিৰ অসমীয়া সমাজখনে যে নিজৰ বুৰঞ্জী আৰু শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, মাধৱ কন্দলি, ৰাম সৰস্বতী আদি প্ৰাচীন কাণ্ডাৰীসকলৰ নাম পাহৰি পেলাইছে, সেই কথাত কবিয়ে গভীৰ আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰিছে।

এই প্ৰাচীন কবিসকলক কবিয়ে পদুম ফুলৰ স’তে ৰিজাইছে আৰু তেওঁলোকৰ মূল্য নুবুজা অসমীয়া সমাজখনক পদুমৰ সুবাস ল’ব নজনা গুবৰুৱা পোক বুলি ক’বলৈকো কুণ্ঠাবোধ কৰা নাই। নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতি আৰু জাতিক হেয় জ্ঞান কৰি কেৱল পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ প্ৰভাৱত বাইৰন, মিল্টনক আঁকোৱালি লোৱা আধুনিক ডেকাচামক কবিয়ে তীব্ৰ গৰিহণা দিছে। নিজৰ জাতিক অসভ্য বুলি ঘৃণা কৰি নিজকে সভ্য সজাবলৈ যোৱা ডেকাসকলক কবিয়ে পিতৃ-পৰিচয় নথকা ‘বচেৰা’ সন্তানৰ লগত তুলনা কৰিছে।

অৰণ্যত ফুলা ফুলৰ সুবাস যেনেকৈ অৰণ্যতেই মাৰ যায়, ঠিক তেনেকৈ শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ দৰে মহান কবিৰ যশস্যা অসমতে আৱদ্ধ হৈ থকাটো কবিৰ বাবে বৰ দুখৰ বিষয়। আন কোনো উন্নত প্ৰদেশত জন্ম হোৱা হ’লে তেওঁলোকৰ নাম সমগ্ৰ দেশজুৰি প্ৰচাৰ হ’লহেঁতেন। উলংগ দেশৰ মানুহে ধোবাৰ মূল্য বুজি নোপোৱাৰ দৰেই, জাতীয় চেতনা নথকা অসমীয়া জাতিয়ে নিজৰ ভাষা আৰু জাতীয় কাণ্ডাৰীসকলৰ গৌৰৱৰ মূল্য বুজি নাপায় বুলি কবিয়ে তীব্ৰ ব্যংগ কৰিছে। পৰিশেষত, অসমীয়া জাতিৰ এনে পুতৌলগা অৱস্থা দেখি কবিয়ে চকুপানীৰে কবিতা লিখি হ’লেও আমাৰ জাতীয় গৌৰৱ অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ প্ৰয়াস কৰিছে।

এই সমগ্ৰ আলোচনাৰ পৰাই ‘জাতীয় গৌৰৱ’ কবিতাটোত কবিৰ মনৰ গভীৰ জাতীয় চেতনা কেনেদৰে প্ৰকাশ পাইছে, সেয়া স্পষ্ট হৈ পৰে।

৯। প্রসঙ্গ সংগতি দর্শাই ব্যাখ্যা কৰা —

(ক) “ পদুমৰ গোন্ধ গুবৰুৱালয় ,

ভােমােৰাৰ দৰে ফুল কিবময় । ”

উত্তৰঃ প্ৰসংগ: প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্গত, অগ্নিকবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য বিৰচিত ‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।

সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: এই পদফাঁকিৰ মাজেৰে কবিয়ে প্ৰাচীন অসমীয়া কবিকুলক যথোচিত সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিব নজনা আধুনিক প্ৰজন্মক তীব্ৰ কটাক্ষ কৰিছে।

গুবৰুৱা পোক সাধাৰণতে গোবৰত থাকে, সেয়েহে সিহঁতে পদুম ফুলৰ সুবাসৰ মূল্য কেতিয়াও বুজি নাপায়। ভোমোৰাইহে ফুলে ফুলে উৰি ফুলৰ প্ৰকৃত মাধুৰ্য উপভোগ কৰে। অনন্ত কন্দলিক ধৰি আমাৰ প্ৰাচীন কবিসকল আছিল একোটা সুন্দৰ পদুম ফুলৰ দৰে। কিন্তু নতুন প্ৰজন্মই তেওঁলোকৰ নাম নাজানে, তেওঁলোকৰ সৃষ্টিৰাজি অধ্যয়ন নকৰে আৰু তেওঁলোকক লৈ গৌৰৱো নকৰে। গুবৰুৱাই পদুমৰ মূল্য নুবুজাৰ দৰে আজিৰ অসমীয়া ডেকাইও এই প্ৰাচীন ‘জাতীয় গৌৰৱ’সকলৰ মূল্য একোৱেই বুজি নাপায়। সেয়েহে এনে জাতীয় চেতনাহীন লোকক কবিয়ে প্ৰকৃতাৰ্থত গুবৰুৱা পোকৰ সমকক্ষ বুলি অভিহিত কৰিছে।

(খ) “ হায় ! হায় ! হায় !  বুকু ফাটি যায়

যি জুয়ে পুৰিছে হৃদয় সদায় । ”

উত্তৰঃ

প্ৰসংগ: উল্লিখিত কবিতাফাঁকি অগ্নিকবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত আৰু আমাৰ পাঠ্যপুথিত সন্নিৱিষ্ট ‘জাতীয় গৌৰৱ’ কবিতাটিৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।

সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: আজিৰ অসমীয়া মানুহে অসমীয়া ভাষা আৰু জাতিলৈ অৱদান আগবঢ়োৱা মহান লোকসকলক ক্ৰমান্বয়ে পাহৰি যোৱা দেখি কবিৰ মনত যি তীব্ৰ ক্ষোভ আৰু সংশয়ৰ সৃষ্টি হৈছে, সেয়াই এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পাইছে।

প্ৰাচীন অসমীয়া কবিসকলে আমাৰ ভাষা-সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিলৈ অতুলনীয় বৰঙণি আগবঢ়াই থৈ গৈছে। কিন্তু পদুম ফুলৰ দৰে পৱিত্ৰ এই ‘জাতীয় গৌৰৱ’স্বৰূপ কবিকুলে কিবা পাপৰ ফলতহে যেন এই অসম ভূমিত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। কিয়নো, আজিৰ অসমীয়া জাতিয়ে অসমৰ বুৰঞ্জী আৰু শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, ৰাম সৰস্বতী আদি মহান কবিসকলৰ নাম পাহৰি যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। নতুন প্ৰজন্মৰ মনত তেওঁলোকৰ কোনো চিন-মোকাম নাই। এনেদৰে গৈ থাকিলে হয়তো এদিন আমাৰ সকলো জাতীয় গৌৰৱ পাহৰণিৰ গৰ্ভত নিঃশেষ হৈ যাব। এনে ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰিয়েই কবিৰ হৃদয়ত এক গভীৰ সংশয় আৰু দুখৰ জুয়ে অহৰহ দহি আছে।

(গ) “ যেন ফুল ঘ্রাণহাবিত – জনম

হাবিৰ বতাহেইবিতে নাশে । ”

উত্তৰঃ প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত, অগ্নিকবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য বিৰচিত ‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।

সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: অসমৰ প্ৰাচীন কবিকুলৰ নাম আৰু খ্যাতি কেৱল অসমৰ ভিতৰতে আৱদ্ধ হৈ থকাৰ কাৰণ দৰ্শাই কবিয়ে এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে গভীৰ খেদ প্ৰকাশ কৰিছে।

অৰণ্যত ফুলি উঠা ফুলৰ সুবাস অৰণ্যৰ ভিতৰতে মাৰ যায়, বাহিৰৰ পৃথিৱীৰ মানুহে তাৰ সুগন্ধি কেতিয়াও লাভ নকৰে। কবিয়ে শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ দৰে মহান অসমীয়া কবিসকলৰ অৱস্থাকো অৰণ্যৰ সেই ফুলৰ সৈতেই তুলনা কৰিছে। কাৰণ এইসকল মহান কবিৰ যশস্যা আৰু কীৰ্তি কেৱল অসমৰ ভৌগোলিক সীমাৰ ভিতৰতে সীমাবদ্ধ হৈ ৰৈছে, বাহিৰৰ মানুহে এওঁলোকৰ বিষয়ে একোৱেই নাজানে। ইয়াৰ বাবে ঘাইকৈ আমাৰ উত্তৰ পুৰুষৰ অৱহেলাই দায়ী। বংগৰ কীৰ্তিবাস, কাশীদাস বা উৰিষ্যাৰ চৈতন্যৰ নাম আজি সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে জনাজাত, কাৰণ তেওঁলোকৰ উত্তৰ পুৰুষে এই ক্ষেত্ৰত আগভাগ লৈছিল। যদিহে শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ জন্ম আন কোনো উন্নত প্ৰদেশত হ’লহেঁতেন, তেন্তে হয়তো তেওঁলোকৰ খ্যাতিও চাৰিওফালে বিয়পি পৰিলহেঁতেন। কিন্তু জাতীয় চেতনাহীন অসমীয়া সমাজত জন্ম হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ গৌৰৱ কেৱল শিষ্য-ভকতৰ মাজতে আৱদ্ধ হৈ ৰ’ল।

(ঘ) ‘ উলঙ্গ দেশৰ   কাম কি খােবাৰ ?

নােশোভে লােকক কাপােৰ সাজে “

উত্তৰঃ

প্ৰসংগ: এই কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যক্ৰমত সন্নিৱিষ্ট, অগ্নিকবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যৰ ‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।

সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: এই বাক্যফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে জাতীয়তাবোধৰ অভাৱ থকা অসমীয়া সমাজখনক বৰ কঠোৰভাৱে ব্যংগ কৰিছে।

যিখন দেশৰ মানুহে উলংগ হৈ থাকে অৰ্থাৎ কাপোৰেই নিপিন্ধে, সেই দেশত ধোবাৰ (যিয়ে কাপোৰ ধোৱে) কোনো প্ৰয়োজন বা মূল্য নাই। কবিয়ে বৰ্তমানৰ অসমখনক ব্যংগাত্মকভাৱে এখন উলংগ মানুহৰ দেশ বুলি অভিহিত কৰিছে। কাৰণ, উলংগ দেশৰ মানুহে ধোবাৰ মূল্য নুবুজাৰ দৰেই, জাতীয় চেতনাহীন আধুনিক অসমীয়া সমাজখনেও অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি আৰু ইয়াৰ প্ৰাচীন কাণ্ডাৰীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব আৰু মূল্য বুজি নাপায়। আজিৰ সমাজে নিজৰ বুৰঞ্জী নাজানে আৰু জাতীয় গৌৰৱসকলক লৈ অলপো গৌৰৱ নকৰে। উলংগ মানুহৰ দেশত গৈ ধোবাৰ কাম কৰিবলৈ বিচাৰিলে মানুহজনৰ অৱস্থা যিদৰে পুতৌলগা হ’ব, ঠিক তেনেকৈ অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ হকে কাম কৰা লোকসকলৰ অৱস্থাও বৰ্তমান অসমত তেনেকুৱাই হৈছে বুলি কবিয়ে তীব্ৰ কটাক্ষ কৰিছে।

(ঙ) “ ঠিক অসমীয়া মানুহ নােহে ।

অসম শ্মশান নােহে কোনে কয় । ”

উত্তৰঃ

প্ৰসংগ: প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিত অন্তৰ্ভুক্ত, অগ্নিকবি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য ৰচিত ‘জাতীয় গৌৰৱ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।

সংগতি আৰু ব্যাখ্যা: অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি অলপো আস্থা নথকা আৰু জাতীয় চেতনাহীন লোকসকলক কটাক্ষ কৰিয়েই কবিয়ে এই কথাখিনিৰ অৱতাৰণা কৰিছে।

এটা জাতিৰ প্ৰকৃত পৰিচয় তাৰ ভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ মাজেৰেই প্ৰকাশ পায়। সেয়েহে এই ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়োৱা পূৰ্বপুৰুষসকলৰ প্ৰতি উত্তৰ পুৰুষৰ শ্ৰদ্ধা আৰু দায়বদ্ধতা থকাটো বাঞ্ছনীয়। পিছে অসমীয়া জাতিৰ ক্ষেত্ৰত কবিয়ে ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত ছৱিহে দেখিছে। আজিৰ নৱ-প্ৰজন্মৰ নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতি বা জাতীয় কাণ্ডাৰীসকলৰ প্ৰতি কোনো শ্ৰদ্ধা নাই। তেওঁলোকে শ্বেলী, মিল্টন আদি পঢ়ি গৌৰৱ কৰে, কিন্তু নিজৰ ৰাম সৰস্বতী, শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ আদিক চিনি নাপায়। তেওঁলোকে নিজৰ জাতিক অসভ্য বুলি তাচ্ছিল্য কৰে। এনেকুৱা লোক প্ৰকৃততে পিতৃ-পৰিচয় নথকা সন্তানৰ দৰেই। তেওঁলোকে অসমত জন্মগ্ৰহণ কৰি অসমীয়া ভাষা ক’লেও প্ৰকৃতাৰ্থত তেওঁলোকক অসমীয়া বুলি ক’ব নোৱাৰি। যাৰ বুকুত অসমীয়া জাতীয় চেতনা নাই, তেওঁ কেতিয়াও প্ৰকৃত অসমীয়া হ’ব নোৱাৰে। কবিৰ দৃষ্টিত এনে জাতীয় চেতনাহীন, মৃতপ্ৰায় মানুহৰে ভৰি থকাৰ কাৰণেই অসমখন আজি এখন শ্মশানত পৰিণত হৈছে।

১০। অসমৰ এগৰাকী বুৰঞ্জী লিখকৰ নাম লিখা । বুৰঞ্জী অধ্যয়নে ছাত্র- ছাত্রীক কিদৰে সহায় কৰে ?

উত্তৰঃ অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত বুৰঞ্জী লেখকৰ নাম হৈছে— কনকলাল বৰুৱা।

বুৰঞ্জী অধ্যয়নে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক তলত দিয়া ধৰণে সহায় কৰে:

বুৰঞ্জী অধ্যয়নৰ জৰিয়তে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে মানৱ সভ্যতাৰ ক্ৰমবিকাশৰ বিষয়ে জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰে। বুৰঞ্জীত যিকোনো এখন দেশ বা ঠাইৰ সমাজ-ব্যৱস্থা, কলা-সংস্কৃতি, ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ পুংখানুপুংখ বিৱৰণ পোৱা যায়, যাৰ জৰিয়তে শিক্ষাৰ্থীসকলে সেই সমাজৰ বিষয়ে জানিবলৈ সক্ষম হয়। প্ৰাচীন কালৰ ৰাজ্য শাসন ব্যৱস্থা, যুদ্ধ-বিগ্ৰহ আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ বিষয়েও বুৰঞ্জীয়ে বিতং তথ্য প্ৰদান কৰে। নিজ দেশৰ গৌৰৱময় বুৰঞ্জী অধ্যয়ন কৰাৰ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনত গভীৰ স্বদেশপ্ৰেম আৰু দেশৰ প্ৰতি আনুগত্যৰ ভাৱ গঢ়ি উঠে। সৰ্বোপৰি, বুৰঞ্জীয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক নিজৰ অতীতৰ শিপাডাল চিনি পোৱাত অশেষ সহায় কৰে।

১১। ৰাম সৰস্বতীৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা ।

উত্তৰঃ ষোড়শ শতিকাৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী অতিশয় জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰভাৱশালী কবি আছিল ৰাম সৰস্বতী। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল ভীমসেন কবি চূড়ামণি। প্ৰাচীন অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত ৰাম সৰস্বতীয়েই সৰ্বাধিক সংখ্যক পদ ৰচনা কৰি গৈছে। আনকি তেওঁ ৰচনা কৰা পদৰ সংখ্যা মহাপুৰুষ শংকৰদেৱতকৈও সৰহ বুলি জনা যায়। তেখেতৰ সাহিত্য ৰচনাৰ বিশালতা আৰু বৰ্ণনাৰ বিষয়বস্তুলৈ লক্ষ্য ৰাখি তেওঁক ‘অসমীয়া ব্যাস’ বুলিও আখ্যা দিয়া হয়। তেওঁ জীৱনৰ প্ৰথমচোৱা মহাৰাজ নৰনাৰায়ণৰ ৰাজসভাত আৰু পৰৱৰ্তী কালচোৱা দৰঙী ৰজাৰ ৰাজসভাত পাৰ কৰিছিল। মহাৰাজ নৰনাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতা আৰু অনুপ্ৰেৰণাতেই তেওঁ সংস্কৃত মহাভাৰতৰ সৰহভাগ শ্লোকেই অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল। অসমীয়া সাহিত্যত ৰাম সৰস্বতীক ‘বধকাব্যৰ জনক’ হিচাপে শ্ৰদ্ধাৰে সোঁৱৰা হয়। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত কেইখনমান উল্লেখযোগ্য বধকাব্য হৈছে— ‘ভীম চৰিত’, ‘জংঘাসুৰ বধ’, ‘বকাসুৰ বধ’, ‘কালকুব্জ বধ’ আদি। 

১২। তলত উল্লেখ কৰা কোনজন লিখকে কোনখন পুথি লিখিছিল মিলাই লিখা— 

লেখকৰ নাম	পুথিৰ নাম
সাগৰ খৰি দৈৱজ্ঞ	সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ ।
মাধৱ কন্দলি	শেষ দশম ।
ৰাম সৰস্বতী	কাণখােৱা ।
অনন্ত কন্দলি	চিন্তাতৰঙ্গ ।
শ্রীধৰ কন্দলি	কুলাচল বধ ।
কমলাকান্ত ভট্টাচার্য	কুর্মৱলী  ।

উত্তৰঃ 

লেখকৰ নাম	পুথিৰ নাম
সাগৰ খৰি দৈৱজ্ঞ	কুর্মৱলী ।
মাধৱ কন্দলি	সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ ।
ৰাম সৰস্বতী	কুলাচল বধ ।
অনন্ত কন্দলি	শেষ দশম ।
শ্রীধৰ কন্দলি	কাণখােৱা ।
কমলাকান্ত ভট্টাচার্য	চিন্তাতৰঙ্গ ।

ভাষা-বিচাৰ

১। বিপৰীত শব্দ লিখা –

জনম , পাপ , জুই , ৰাক্ষসিনী , সভ্য , যশ , উন্নতি 

উত্তৰঃ

জনম          –        মৰণ । 

পাপ            –        পূণ্য । 

জুই             –        পানী । 

ৰাক্ষসিনী     –         ৰাক্ষস ।

সভ্য           –         অসভ্য । 

যশ             –         অপযশ ।

উন্নতি         –         অৱনতি,অধােন্নতি ।

২। সমার্থক শব্দ লিখা –

বুৰঞ্জী , বুকু , শ্মশান , বতাহ , পুথি , সৰস্বতী , কাপােৰ , চকুপানী , জগত , হাবি ফুল 

উত্তৰঃ

বুৰঞ্জী        –       ইতিহাস । 

বুকু          –       বক্ষ, হৃদয় । 

শ্মশান       –       মৰিশালি ।

বতাহ       –       বায়ু, পৱন । 

পুথি          –       গ্রন্থ, কিতাপ ।

সৰস্বতী     –       বীণাপাণী , বাগদেৱী ।

কাপােৰ     –       বস্ত্র , বসন , সাজ , অঙ্গ । 

চকুপানী    –       চকুলাে, অশ্রু । 

জগত       –       পৃথিৱী, ধৰণী, ধৰা । 

হাবি          –      বননি, জংঘল, অৰণ্য । 

ফুল          –       পুষ্প, কুসুম । 

৩। তলৰ শব্দসমূহৰ প্ৰত্যয় ভাঙি দেখুওৱা – 

লিখক , জাতীয় , অসমীয়া , মাছুৱৈ , পলৰীয়া । 

উত্তৰঃ

লিখক        –       লিখ + অক । 

জাতীয়       –       জাতি + ষ্ণীয় । 

অসমীয়া     –       অসম + ঈয়া । 

মাছুৱৈ        –       মাছ + উৱৈ । 

পলৰীয়া      –       পলা + অৰীয়া । 

৪। কি কাৰণে মুর্ধন্য ণ / ষ হৈছে লিখা – 

পাহৰণি , পুৰণি , ঘােষণা , ঘ্রাণ , ঘৃণা , ভূষণ , চণ্ডী 

উত্তৰঃ পাহৰণি – ‘ ৰ ‘ আৰু দন্ত্য ‘ ন ’ ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ আছে কাৰণে মুর্ধন্য ‘ ণ ’ হৈছে । 

পুৰণি – ‘ ৰ ‘  আৰু দন্ত্য ‘ ন ’ ৰ মাজত স্বৰবৰ্ণ আছে কাৰণে মুর্ধন্য ‘ ণ’ হৈছে । 

ঘোষণা –‘ও’ স্বৰবৰ্ণৰ পাছত থকা দন্ত্য ‘ স ’ মুর্ধন্য ‘ ষ ’ হৈছে । 

ঘ্রাণ —’ ৰ ‘  আৰু দন্ত্য ‘ ন ’ ৰ মাজত আ স্বৰবৰ্ণ থকা বাবে মুর্ধন্য ‘ ণ ’ হৈছে । 

ঘৃণা –’ ঋ ’ ৰ পাছত থকা দন্ত্য ‘ ন ’ মুর্ধন্য – ‘ ণ ’ হৈছে । 

ভূষণ — স্বভাৱতে মুর্ধন্য ‘ ষ ’ হৈছে । 

চণ্ডী – ‘ ট ’ বৰ্গৰ লগত যুক্ত দন্ত ‘ ন ’ মুর্ধন্য ‘ ণ ’ হৈছে । 

৫। বাক্য সাজাঃ 

কবিকুল , পদ্মফুল , অসম সন্তান ।

উত্তৰঃ কবিকুল – বৈষ্ণৱ কবিকুলে অসমীয়া সাহিত্যলৈ অতুলনীয় অৱদান দি থৈ গৈছে । 

পদ্মফুল – পদ্মফুল দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া । 

অসম-সন্তান — ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰে অসম – সন্তান অসমীয়া জাতিৰ গৌৰৱ । 

অনন্ত -খালত — আমি আমাৰ প্রাচীন সাহিত্য-কৃতিবােৰ অনন্ত – খালত পৰিবলৈ দিয়া উচিত নহয় । 

জগত-ঘােষণ – আমাৰ মহাপুৰুষ সকলৰ যশ কীর্তি জগত-ঘােষণ কৰিব নােৱাৰাটো অসমীয়া জাতিৰ দুর্ভাগ্য । 

যশ-ভূষণ — আন প্ৰদেশত জন্ম হ’লে শংকৰদেৱ – মাধৱদেৱ যশ-ভূষণ হ’লহেঁতেনে ।