Class 6 Apun Path Chapter 2 লংকাৰ সম্বাদ কি? Solutions | AJB

By Nasir / July 22, 2026

 অসম জাতীয় বিদ্যালয়, ষষ্ঠ শ্ৰেণী: আপোন পাঠ

অধ্যায়-2                                                                   অস্পিন একাডেমী

লংকাৰ সম্বাদ কি?

পাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ

১। শব্দার্থ লিখা-

নিন্দা, কন্দল, দৈবাৎ, হেঙাৰ, থল, সুবর্ণ, সমল, ৰাওনা, টহলি, দুর্দশা, পিতামহ, প্রপিতামহ, দুৱৰী, কুৎসা।

উত্তৰঃ

শব্দ	অর্থ
নিন্দা	দুর্নাম, বেয়া নাম
কন্দল	কাজিয়া, অৰিয়া-অৰি
দৈবাৎ	অকস্মাৎ
হেঙাৰ	বাধা
থল	স্থান, ঠাই
সুৱৰ্ণ	সোণ
সমল	তথ্য-পাতি
ৰাওনা	যাত্রা
টহলি	কোনো কাৰণে নোহোৱাকৈ আহ-যাহ কৰি থকা
দুর্দশা	বেয়া অৱস্থা
পিতামহ	ককাদেউতা
প্রপিতামহ	আজোককা
দুৱৰী	ঘৰৰ দুৱাৰমুখ ৰখীয়া
কুৎসা	বদনাম, নিন্দা

২। চমুকৈ উত্তৰ দিয়া-

(ক) ওচৰা-ওচৰিকৈ থকা গাঁও দুখনৰ নাম কি কি?

উত্তৰঃ কাষে কাষে অৱস্থিত গাঁও দুখনৰ নাম হৈছে — বেনাৰগাঁও আৰু কুমাৰীগাঁও।

(খ) বান্দৰবিলাক ৰামৰ লগত ক’লৈ গৈছিল?

উত্তৰঃ বান্দৰবোৰে ভগৱান শ্ৰীৰামৰ সৈতে লংকালৈ গমন কৰিছিল।

(গ) হনুমানক ক’ত বান্ধি থৈছিল?

উত্তৰঃ লংকা নগৰীৰ প্ৰধান সোমোৱা বাটৰ ঘৰটোত পৱনপুত্ৰ হনুমানক শিকলি লগাই আৱদ্ধ কৰি থোৱা হৈছিল।

(ঘ) ‘লংকাৰ সম্বাদ কি?’ পাঠটিত দৰাঘৰীয়া কোন আৰু কইনাঘৰীয়া কোন আছিল?

উত্তৰঃ উক্ত পাঠটোৰ কাহিনী অনুসৰি বেনাৰগাঁও দৰাঘৰীয়া ফালৰ আৰু কুমাৰীগাঁও কইনাঘৰীয়া ফালৰ আছিল।

(ঙ) বেনাৰগঞা ডেকাজনে লংকালৈ যাওঁতে লগত কি কি লৈ গৈছিল?

উত্তৰঃ লংকালৈ বুলি ওলোৱা ডেকাজনে নিজৰ লগত সমল হিচাপে অলপ পিঠাগুৰি আৰু কেইটামান আঠিয়াকল বান্ধি নিছিল।

৩। তিনি-চাৰিটামান বাক্যত হোৱাকৈ উত্তৰ লিখা-

(ক) কুমাৰীগঞাহঁতে বেনাৰগঞাহঁতক কিয় বাট ভেটি ধৰিছিল আৰু কি প্রশ্ন কৰিছিল?

উত্তৰঃ কাষৰীয়া গাঁও যদিও বেনাৰগাঁও আৰু কুমাৰীগাঁৱৰ লোকসকলৰ মাজত কোনো ধৰণৰ সদ্ভাৱ নাছিল। দুয়োখন গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ দোষ বিচাৰিবলৈ অহৰহ চেষ্টা চলাইছিল। যেতিয়া গাঁও দুখনৰ মাজত বিবাহৰ কথা পকা হ’ল, তেতিয়া কইনাঘৰীয়া কুমাৰীগাঁৱৰ লোকসকলে দৰাঘৰীয়া বেনাৰগাঁৱৰ মানুহৰ লগত কন্দল কৰিবলৈ সুযোগ বিচাৰি আছিল। সেইবাবেই, বেনাৰগঞাক ইতিকিং কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে কুমাৰীগাঁৱৰ মানুহে তেওঁলোকক বাটতে আগচি ধৰিছিল আৰু প্ৰশ্ন কৰিছিল, ‘লংকাৰ সম্বাদ কি?’

(খ) বেনাৰগঞা ডেকাজনে লংকালৈ যোৱাৰ কাৰণ কি বুলি কৈছিল?

উত্তৰঃ বেনাৰগঞা ডেকাজনৰ পৰিয়ালটোত খোৱা-বোৱা আৰু পিন্ধা-উৰা কাপোৰৰ ভীষণ অভাৱে দেখা দিছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোকে আধাখাদাতে দিন নিবহি লগা অৱস্থা হৈছিল। তেনে সময়তে তেওঁৰ পত্নীয়ে পৰামৰ্শ দিছিল যে লংকা নগৰীখন সোণেৰে নিৰ্মিত। গতিকে, লংকালৈ গৈ তেওঁ যদি কিবা প্ৰকাৰে কিছু সোণ আনিব পাৰে, তেনেহ’লে তেওঁলোকৰ সকলো দুৰ্দশা অন্ত পৰিব। ঘৈণীয়েকৰ এই দিহা অনুসৰিয়েই ডেকাজনে সোণ অনাৰ আশাত লংকালৈ গৈছিল বুলি জানিবলৈ দিছিল।

(গ) হনুমানে বেনাৰগঞা ডেকাজনক দেখা পাই কি কোৱা বুলি ডেকাজনে কৈছিল?

উত্তৰঃ ডেকাজনে বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি, লংকাত তেওঁক দেখা পোৱা মাত্ৰকে বীৰ হনুমানে বৰ মৰম কৰি ওচৰলৈ মাতি নি ক’লে যে মানুহৰ দেশৰ পৰা, বিশেষকৈ প্ৰভু ৰামচন্দ্ৰৰ ৰাজ্যৰ পৰা মানুহ অহা দেখি তেওঁ বৰ সন্তোষ পাইছে। হনুমানে তেওঁক অনুৰোধ কৰিছিল যে, ডিঙিত শিকলি লৈ তেওঁ কিমান কষ্টত কাল কটাইছে, সেই দুখলগা বতৰাটো ডেকাজনে উভতি গৈ তেওঁৰ সতি-সন্ততিক জনায় যেন। তেতিয়া ডেকাজনে হনুমানৰ বংশধৰসকলক কেনেকৈ চিনি উলিয়াব বুলি প্ৰশ্ন কৰাত হনুমানে কৈছিল যে, ডেকাজন দেশলৈ ঘূৰি যোৱাৰ পাছত তেওঁৰ পো-নাতিহঁতে বাট আগচি নিজেই ‘লংকাৰ সম্বাদ কি?’ বুলি সুধি চিনাকি ডাঙি ধৰিব।

(ঘ) কুমাৰীগাঁৱৰ ডেকাহঁত কিয় জয় পৰিছিল?

উত্তৰঃ কুমাৰীগাঁৱৰ যুৱকসকলে বেনাৰগাঁওবাসীক ‘লংকাৰ সম্বাদ কি?’ বুলি সোধাৰ আঁৰত আচলতে তেওঁলোকক বান্দৰ বুলি জোকোৱাৰ উদ্দেশ্য লুকাই আছিল। তেওঁলোকে ভাবিছিল যে বেনাৰগঞাই ইয়াৰ একো উত্তৰ দিব নোৱাৰিব আৰু ৰাইজৰ আগত অপমানিত হ’ব। কিন্তু বিবাহৰ সভাত বেনাৰগঞা ডেকাজনে অতি চতুৰালিৰে লংকাৰ কাহিনী বৰ্ণাই ওলোটাই কুমাৰীগাঁৱৰ ডেকাসকলকহে হনুমানৰ পো-নাতি মানে বান্দৰৰ বংশধৰ বুলি সাব্যস্ত কৰিলে। নিজৰ এনে অপদস্থ অৱস্থা দেখি তেওঁলোকে অতিশয় লাজ পালে আৰু তলমূৰ কৰি জয় পৰি ৰ’ল।

(ঙ) ‘লংকাৰ সম্বাদ কি?’ পাঠটোৰ পৰা কি বুজিলা চমুকৈ লিখা।

উত্তৰঃ এই পাঠটোৰ পৰা আমি শিকিব পাৰিলোঁ যে অকাৰণতে আনৰ লগত কাজিয়া কৰি বা আনক ইতিকিং কৰি কোনো লাভ নহয়। নিজৰ জ্ঞানৰ সীমা নজনাকৈ আনৰ বুদ্ধি পৰীক্ষা কৰিবলৈ যোৱাটো অনুচিত। তেনে কাম কৰিলে নিজৰেই সমাজত হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। ইয়াৰ উপৰিও, প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে তাক পালন কৰিব লাগে বুলিও পাঠটোৱে আঙুলিয়াই দিছে। বেনাৰগঞা ডেকাজনে যদি বিয়াত আগতে দিয়া কথা মতে উত্তৰটো নিদিলেহেঁতেন, তেন্তে পৰিৱেশ অধিক অৱনতি ঘটিলহেঁতেন। জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজতে মানুহক উপস্থিত বুদ্ধিৰ প্ৰয়োজন হয়। উপস্থিত বুদ্ধি প্ৰয়োগ কৰিলে মানুহে যিকোনো জটিল বা সংকটপূৰ্ণ পৰিস্থিতিৰ পৰা সহজেই হাত সাৰিব পাৰে বুলি পাঠটোৱে আমাক শিক্ষা প্ৰদান কৰে।

৪। ‘ক’ অংশৰ সৈতে ‘খ’ অংশ মিলোৱা-

উত্তৰঃ

‘ক’ অংশ                ‘খ’ অংশ

স্থিৰ                       থিৰ

সম্বল                     সমল

ভাণ্ডাৰ                   ভঁৰাল

সুৱৰ্ণ                      সোণ

সম্বাদ                    খবৰ

কম্পন                    কঁপনি

উত্তৰঃ

‘ক’ অংশ	‘খ’ অংশ
স্থিৰ সম্বল ভাণ্ডাৰ সুবর্ণ সম্বাদ কম্পন	থিৰ সমল ভঁৰাল সোণ খবৰ কঁপনি

৫। বাক্য ৰচনা কৰা-

নিন্দা-কুৎসা, ইফালে-সিফালে, পো-নাতি, লঘোণে-ভোকে।

উত্তৰঃ

নিন্দা-কুৎসা: আনৰ নিন্দা-কুৎসা ৰটনা কৰা মানুহ সমাজত কেতিয়াও সন্মানৰ পাত্ৰ হ’ব নোৱাৰে।

ইফালে-সিফালে: বিনা কাৰণত ইফালে-সিফালে ঘূৰি ফুৰিলে নিজৰেই মূল্যবান সময় ধ্বংস হয়।

পো-নাতি: বৃদ্ধ মানুহজনৰ পো-নাতিহঁত আজিকালি চহৰত থাকে।

লঘোণে-ভোকে: দৰিদ্ৰতাৰ বাবে লঘোণে-ভোকে দিন কটাবলগীয়া হোৱাত মানুহজন একেবাৰে নিশকতীয়া হৈ পৰিছে।

৬। বিপৰীত অর্থ বুজোৱা শব্দ লিখা-

ডেকা, দৰা, বাট, স্থিৰ, বীৰ, বন্দী।

উত্তৰঃ

শব্দ                     বিপৰীত শব্দ

ডেকা                     বুঢ়া

দৰা                       কইনা

বাট                       অবাট

স্থিৰ                       অস্থিৰ

বীৰ                        কাপুৰুষ

বন্দী                       মুক্ত

৭। চমুটোকা লিখা-

ৰামায়ণ, হনুমান, অযোধ্যা, লংকা।

উত্তৰঃ

ৰামায়ণ: ভাৰতবৰ্ষৰ এখন বিখ্যাত মহাকাব্য হৈছে ৰামায়ণ। মহৰ্ষি বাল্মীকিয়ে এই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল। মূলতঃ ভগৱান শ্ৰীৰামৰ জীৱন-চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই এই মহাকাব্যখন সৃষ্টি হৈছে। মুঠ সাতটা কাণ্ডত ভগাই থোৱা এই গ্ৰন্থখনৰ ঘাই ঘটনাসমূহ হ’ল— পিতৃৰ নিৰ্দেশ শিৰোগত কৰি ৰামৰ বনবাসলৈ যাত্ৰা। তেওঁৰ লগত পত্নী সীতা আৰু ভায়েক লক্ষ্মণৰো অৰণ্যলৈ গমন। বনত থকা কালছোৱাতে লংকাধিপতি ৰাৱণৰ দ্বাৰা সীতা হৰণ। সীতাক উদ্ধাৰ কৰাৰ অৰ্থে মহাবীৰ হনুমানক লগত লৈ ৰামৰ লংকা যাত্ৰা। লংকা ৰাজ্যত ৰাম আৰু ৰাৱণৰ মাজত লগা প্ৰচণ্ড যুদ্ধ। উক্ত যুদ্ধত ৰাৱণৰ মৃত্যু আৰু সীতাৰ মুক্তিলাভ। তাৰ পিছত ৰামৰ কথামতে সীতাৰ অগ্নিপৰীক্ষা প্ৰদান কৰা আদিৰ বিশদ বিৱৰণ ৰামায়ণত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।

হনুমান: পৱনপুত্ৰ হনুমান ভগৱান ৰামৰ এজন পৰম ভক্ত আছিল। বান্দৰ সেনাসকলৰ সেনাপতি হিচাপে পৰিচিত হনুমানক চাৰিও যুগতে অমৰ হৈ থকা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ৰাৱণৰ আৱেষ্টনীৰ পৰা সীতাক উদ্ধাৰ কৰা কাৰ্যত হনুমানে ৰামক সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় আগবঢ়াইছিল। তেওঁ অকলেই লংকা নগৰীত জুই দি ছাই কৰি পেলাইছিল। সীতাক ঘূৰাই আনিবলৈ হোৱা ৰাম-ৰাৱণৰ ভয়ানক যুদ্ধত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰই জয়লাভ কৰাৰ মূল চাবিকাঠী আছিল মহাবীৰ হনুমান।

অযোধ্যা: ৰামায়ণৰ কাহিনী মতে ভগৱান শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ জন্মস্থানখনেই হৈছে অযোধ্যা। পুৰণি কালৰ সেই ঐতিহ্যমণ্ডিত অযোধ্যা নগৰী বৰ্তমান ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত। হিন্দু ধৰ্মৰ লোকসকলে এই ঠাইখনক এখন পৰম পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান বুলি বিশ্বাস কৰে আৰু ইয়ালৈ তীৰ্থযাত্ৰা কৰিবলৈ যায়।

লংকা: ভাৰতবৰ্ষৰ একেবাৰে কাষতে লাগি থকা এখন সাগৰীয় দ্বীপ ৰাষ্ট্ৰ। বৰ্তমান সময়ত এই দেশখনক শ্ৰীলংকা বুলি জনা যায়। ৰামায়ণত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি প্ৰাচীন কালত লংকা আছিল ৰাক্ষসৰ ৰাজ্য। জনশ্ৰুতি মতে, সেই সময়ছোৱাত লংকাৰ ৰজা আছিল ৰাৱণ। ৰাৱণে সীতাক চলনাৰে হৰণ কৰি নিয়াৰ অপৰাধতে সোণেৰে সজা লংকা নগৰীখন পুৰি ছাই হৈ গৈছিল। শেষত ৰাম আৰু ৰাৱণৰ মাজত সংঘটিত হোৱা সমৰত লংকাধিপতি ৰাৱণৰ মৃত্যু হৈছিল।

পাঠভিত্তিক ব্যাকৰণৰ চমু আলোচনা

১। পদ কাক বোলে? ই কেইপ্ৰকাৰৰ আৰু কি কি? উদাহৰণ দি বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ বাক্য এটাত ব্যৱহাৰ হোৱা অৰ্থপূৰ্ণ শব্দবোৰক একো একোটা পদ বোলা হয়। যেনে— ছাত্ৰই কিতাপ পঢ়িছে। এই বাক্যটোত ছাত্ৰই, কিতাপ, আৰু পঢ়িছে — এই আটাইকেইটা শব্দই একোটা পদ। একেদৰে ‘মায়ে ভাত ৰান্ধিছে’ বাক্যটোতো মায়ে, ভাত, আৰু ৰান্ধিছে — প্ৰতিটোৱেই পদৰ উদাহৰণ।

অসমীয়া ব্যাকৰণত পদ প্ৰধানকৈ পাঁচ ভাগত ভগাব পাৰি। সেইবোৰ হ’ল—

(ক) বিশেষ্য (খ) বিশেষণ (গ) সৰ্বনাম (ঘ) অব্যয় আৰু (ঙ) ক্ৰিয়া।

(ক) বিশেষ্য পদঃ যি পদে মানুহ, বস্তু, জীৱ-জন্তু বা ঠাই আদিৰ নাম বুজাই দিয়ে, তাক বিশেষ্য পদ বুলি কোৱা হয়। চুটিকৈ ক’বলৈ গ’লে যিকোনো নাম বুজোৱা পদেই বিশেষ্য। উদাহৰণস্বৰূপে— কিতাপ, ল’ৰা, আকাশ, গছ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ আদি।

(খ) বিশেষণ পদঃ যিবোৰ পদে আন পদৰ (বিশেষকৈ বিশেষ্যৰ) গুণ, দোষ, অৱস্থা, পৰিমাণ বা সংখ্যা প্ৰকাশ কৰে, তেনেবোৰ পদকে বিশেষণ পদ বোলে। যেনে— ধুনীয়া, বেয়া, সেউজীয়া, চাৰিটা আদি।

(গ) সৰ্বনাম পদঃ বিশেষ্য পদৰ সলনি বাক্যত যিবোৰ শব্দ বা পদ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাকে সৰ্বনাম পদ বুলি জনা যায়। যেনে— মই, তুমি, তেওঁ, সিহঁত, আপুনি ইত্যাদি।

(ঘ) অব্যয় পদঃ বাক্যত ব্যৱহাৰ কৰাৰ পিছতো যিবোৰ পদৰ ৰূপৰ কোনো সালসলনি নহয় (অৰ্থাৎ একেদৰেই থাকে), সেইবোৰকে অব্যয় পদ বোলে। যেনে— আৰু, বা, কিন্তু, অথচ, যদি আদি।

(ঙ) ক্ৰিয়া পদঃ যি পদেৰে কোনো এটা কাম কৰা, হোৱা বা থকা অৱস্থাক বুজায়, তাক ক্ৰিয়া পদ বোলা হয়। যেনে— খাইছে, খেলিছে, যাম ইত্যাদি।