Class 8 Assamese Chapter 12 জোন আৰু জোনাকী Solutions | Sankardev Sishu Vidya Niketan | New Syllabus
অষ্টম শ্ৰেণী অসমীয়া অধ্যায় ১২ – জোন আৰু জোনাকী সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু সমাধান (Sankardev Sishu Vidya Niketan)
অষ্টম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া (Assamese) পাঠ্যক্ৰমৰ দ্বাদশ অধ্যায় ‘জোন আৰু জোনাকী’ এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু ভাবগধুৰ পাঠ। শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতনৰ (SVN) নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ শেহতীয়া নিৰ্দেশনাৰ আধাৰত এই অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ (Class 8 Assamese Chapter 12 Textual Question Answer) প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এই বিশেষ সংকলনটিত পাঠভিত্তিক অতি চমু প্ৰশ্ন (VSA), চমু প্ৰশ্ন (Short Questions), দীঘলীয়া প্ৰশ্ন (Long Answers), অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন, বহু-বিকল্পী প্ৰশ্ন (MCQs) আৰু ব্যাকৰণৰ পুংখানুপুংখ সমাধান অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অস্পীন একেডেমী (Ospin Academy) ত এই সমাধানসমূহ সহজ, নিৰ্ভুল আৰু সম্পূৰ্ণ পৰীক্ষামুখীভাৱে উপলব্ধ কৰোৱা হৈছে।
‘জোন আৰু জোনাকী’ নামৰ এই পাঠটিত প্ৰকৃতিৰ মনোৰম ৰূপ, জোন আৰু জোনাকীৰ মাজৰ তুলনাত্মক সৌন্দৰ্য তথা ইয়াৰ মাজত নিহিত হৈ থকা গভীৰ জীৱন-দৰ্শনৰ বিষয়ে সুন্দৰভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে। অষ্টম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে এই পাঠৰ মূল ভাৱ, শব্দাৰ্থ আৰু তাৎপৰ্য বুজি পোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। আমাৰ এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানত (Textual Solutions) কেৱল পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ প্ৰশ্নসমূহেই নহয়, বৰঞ্চ পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰসমূহো সামৰি লোৱা হৈছে যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সুন্দৰভাৱে প্ৰস্তুতি চলাব পাৰে।
এই পাঠ্যভিত্তিক সমাধানৰ পৰা আপুনি কি কি শিকিব আৰু পাব:
- জোন আৰু জোনাকী পাঠটিৰ মূল বিষয়বস্তু, প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু জীৱন-দৰ্শনৰ বিস্তৃত বিশ্লেষণ।
- শব্দাৰ্থ, ১ নম্বৰৰ অতি চমু (VSA objective type) আৰু ২-৩ নম্বৰৰ চমু প্ৰশ্নৰ পৰীক্ষাত লিখিব পৰা নিৰ্দোষ উত্তৰ।
- প্ৰসংগ সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা (Reference to Context) আৰু ৪-৫ নম্বৰৰ দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ সহজ তথা মান্য সমাধান।
- পাঠভিত্তিক ব্যাকৰণ, যতি চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ, বিপৰীত শব্দ, সমাৰ্থক শব্দ আৰু প্ৰত্যয়ৰ সঠিক জ্ঞান।
- নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আৰ্হি অনুসৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ অতিৰিক্ত প্ৰশ্নসমূহৰ লগতে শেহতীয়া আৰ্হিৰ MCQ প্ৰশ্নৰ সমাধান।
অস্পীন একেডেমীৰ এই প্ৰশ্নোত্তৰসমূহৰ বিশেষ সুবিধা:
- শেহতীয়া শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতনৰ নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান।
- ১০০% নিৰ্ভুল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে মুখস্থ কৰিবলৈ সহজ হোৱাকৈ সৰল অসমীয়া ভাষাত লিখা উন্নত মানৰ নোটছ (Class 8 Assamese Notes)।
- পৰীক্ষাৰ পূৰ্বে দ্ৰুত ৰিভিজনৰ (Quick Revision) বাবে বিশেষভাৱে যুগুতোৱা সহজ-সৰল উত্তৰ।
- জোন আৰু জোনাকী পাঠৰ পৰা পৰীক্ষাত আহিব পৰা অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন আৰু MCQ-ৰ বিশেষ সংকলন।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শৈক্ষিক উত্তৰণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি অস্পীন একেডেমীয়ে এই বিশেষ পাঠ্যভিত্তিক সমাধান আগবঢ়াইছে। আপোনাৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি এতিয়াই আৰম্ভ কৰক আৰু অসমীয়া বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰাৰ দিশত আগবাঢ়ক।
Class 8 Assamese (অসমীয়া) Textbook Solutions & MCQs | SVN Sankardev New Syllabus
New Updated Version!
According to Latest SVN (Sankardev) New Syllabus & Updated Book
Get comprehensive preparation for Class 8 Assamese (অসমীয়া) with this complete Textual Solution & MCQs package.
Includes Chapter-wise textbook solutions, additional Q&A, and MCQs precisely structured as per the latest Sankardev Sishu Vidya Niketan (SVN) syllabus and new book.
Perfect for building a strong foundation and mastering your school assessments! Download as an easy-to-use ZIP file.
শংকৰদেৱ বিদ্যা নিকেতন, অষ্টম শ্ৰেণী: অসমীয়া
জোন আৰু জোনাকী
পাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ
১। অতি চমু উত্তৰ দিয়া –
(ক) ‘ জোন আৰু জোনাকী ’ কবিতাটি কবিৰ কোনখন পুথিৰ অন্তৰ্গত?
উত্তৰঃ ‘জোন আৰু জোনাকী’ নামৰ কবিতাটো কবিৰ ৰচিত ‘মনাই বৰাগী’ নামৰ পুথিখনৰ পৰা লোৱা হৈছে।
(খ) কোন সময়ত জোনাকী পৰুৱাই পাখি মেলি মলি ফুৰিছিল ?
উত্তৰঃ গধূলি পৰত জোনাকী পৰুৱাই নিজৰ পাখি মেলি উৰি ফুৰিছিল।
(গ) জোনাকীৰ ওপৰত কোনে নাচে বুলি কৈছে ?
উত্তৰঃ জোনাকীৰ ওপৰত তৰাবোৰে নৃত্য কৰে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
(ঘ) জোনাকীৰ ক্ষুদ্র প্রাণ কিয় বিচলিত হৈছিল ?
উত্তৰঃ হঠাতে এছাটি বতাহ বলি অহাৰ কাৰণেই জোনাকী পৰুৱাটোৰ সৰু প্ৰাণটো অস্থিৰ হৈ পৰিছিল।
(ঙ) জোনাকীক ক্ষুদ্র প্রাণী বুলি কোনে উপহাস কৰিছিল ?
উত্তৰঃ জোনাকী পৰুৱাটোক এটা ক্ষুদ্ৰ জীৱ বুলি জোনে ঠাট্টা বা উপহাস কৰিছিল।
(চ) জোনাকীক কিয় নিঠৰুৱা প্রাণী বুলি কৈছে ?
উত্তৰঃ জোনাকী পৰুৱাৰ থাকিবলৈ নিজা ঘৰ-দুৱাৰ নথকাৰ কাৰণেই তাক নিঠৰুৱা বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে।
(ছ) ‘ ভ্ৰকটি ’ মানে কি ?
উত্তৰঃ ‘ভ্ৰুকুটি’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে— কপালৰ ছাল কোঁচাই চোৱা চাৱনি বা কুটিল দৃষ্টি।
(জ) পথভুলা পথিকক কোনে বাট দেখুৱাই ?
উত্তৰঃ বাট হেৰুওৱা যাত্ৰীক জোনাকী পৰুৱাই পোহৰ বিলাই বাট দেখুৱায়।
(ঝ) “ মিছাতেই ওফন্দিছা যৌৱন ভেমত ” —কথাষাৰ কোনে কাক কৈছিল ?
উত্তৰঃ “মিছাতেই ওফন্দিছা যৌৱন ভেমত” বুলি এই বাক্যশাৰী জোনাকী পৰুৱাই জোনক উদ্দেশ্যি কৈছিল।
(ঞ) জোনৰ দৰ্প অহংকাৰ শেষত কোনে চূর্ণ কৰিব বুলি কৈছে ?
উত্তৰঃ জোনৰ গাত থকা গৌৰৱ আৰু অহংকাৰ অৱশেষত মহাকাল ৰাহুৱে নাশ কৰিব বুলি প্ৰকাশ কৰিছে।
(ট) জোনাকী পৰুৱাই জোনক পৰিণামত সোঁৱৰাই দিয়া মৰমৰ বস্তু দুটি কি ?
উত্তৰঃ জোনাকী পৰুৱাই জোনক পৰিণামৰ বিষয়ে সকীয়াই দিয়া মৰমৰ বস্তু দুটা হৈছে— ‘ৰূপ’ আৰু ‘যৌৱন’।
(ঠ) জোন আৰু জোনাকীৰ কোন সৰু , কোনবৰ সমিধান ওলালনে ?
উত্তৰঃ জোন আৰু জোনাকীৰ মাজত কোন ডাঙৰ, কোন সৰু তাৰ কোনো স্পষ্ট সমিধান নোলাল। অৱশ্যে কবিয়ে ইংগিতেৰে বুজাই দিছে যে, যিজন ব্যক্তি সৰু হৈয়ো চিৰদিন স্বাধীন আৰু দুখ-কষ্টৰ মাজতো জীয়াই থাকে, তেওঁ পৰাধীন ব্যক্তিতকৈ সদায় শ্ৰেষ্ঠ।
২। জোন আৰু জোনাকীৰ তর্ক যুদ্ধখন তােমাৰ ভাষাত চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ গধূলি সময়ত ৰংমনেৰে উৰি ফুৰা জোনাকী পৰুৱাটোক এছাটি বতাহে কোবাই মাটিত পেলাই দিয়াত সি উঠিবলৈ টান পালে। এই অৱস্থা দেখি জোনে তাক উপহাস কৰি ক’লে যে জোনাকীয়ে তাৰ সেই অকণমানি পোহৰটো লৈ জোনৰ লগত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ আহিছে। তাৰ দৰে এটা নিচেই সৰু জীৱ পৃথিৱীত আছে বুলিও কোনোৱে ভূ-নাপায়। নিজৰ ঘৰ-দুৱাৰ নথকা জোনাকীয়ে আকাশলৈ উৰা মৰাৰ অসাধ্য সাধন কৰিবলৈ যোৱাৰ ফল ইয়াতেই পালে বুলি জোনে ক’লে।
ইফালে লাহে লাহে সুস্থ হৈ উঠা জোনাকীয়ে জোনৰ এনে ঠাট্টাভৰা কথা শুনি নীৰৱে নাথাকিল। সি জোনক ক’লে যে— সি সৰু হ’লেও কাৰো অধীন নহয়। তাৰ মনত কোনো বেয়া আশা নাই। সি মুকলিমূৰীয়াকৈ উমলি ফুৰে আৰু জগতৰ উপকাৰ সাধন কৰে। ঘোৰ আন্ধাৰত বাট হেৰুওৱা মানুহক সিয়েই পোহৰ দি বাট দেখুৱায়। লোকক ঠাট্টা কৰা জোন কিন্তু আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। সূৰ্যৰ কৃপাতহে জোনৰ এই ৰূপ আৰু যৌৱন জিলিকি আছে। নিজৰ জেউতিত অহংকাৰী হৈ পৰা জোনৰ নিজৰ দেহাটোতেই দেখা যায় ক’লা কলংকৰ দাগ। যি যৌৱনৰ ভেমত জোনে অহংকাৰ কৰিছে, সেই অহংকাৰ এদিন মহাকাল ৰাহুৱে নাশ কৰিব। কেৱল সেয়াই নহয়, যি ৰূপ-যৌৱনক লৈ জোনৰ ইমান ভেম, এদিন মায়াময়ী আউসীৰ এন্ধাৰ জালে তাক আৱৰি ধৰিলে জোনে তাৰ উচিত পৰিণাম ভুগিবলৈ বাধ্য হ’ব।
৩। জোনাকীৰ ভিতৰত কোন সৰু , কোন ডাঙৰ — এই সম্পর্কে কবিয়ে শেষত কি সমিধান দিলে ?
উত্তৰঃ জোন আৰু জোনাকীৰ মাজত কোন শ্ৰেষ্ঠ আৰু কোন তুচ্ছ, সেই সম্পৰ্কে কবিয়ে স্পষ্ট উত্তৰ নিদি কেৱল ইংগিতেৰে এটা সমিধান দাঙি ধৰিছে যে— যিজন ব্যক্তি আকাৰত সৰু হৈয়ো গোটেই জীৱন স্বাধীনভাৱে কটায় আৰু দুখ-কষ্টৰ মাজেৰেও জীয়াই থাকে, তেওঁ পৰাধীন হৈ সুখেৰে থকা জনতকৈ বহুত গুণে শ্ৰেষ্ঠ।
৪। তােমাৰ মতে জোন আৰু জোনাকীৰ কোনজনক ডাঙৰ বুলিবা ?
উত্তৰঃ জোনৰ নিজাকৈ কোনো পোহৰ নাই, ই কেৱল সূৰ্যৰ পোহৰৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে। আনহাতে, জোনাকী পৰুৱা এটা নিচেই সৰু প্ৰাণী হ’লেও তাৰ নিজৰ এক পোহৰ আছে। নানা দুখ-কষ্টৰ মাজতো জোনাকীয়ে স্বাধীনভাৱে তাৰ সেই অকণমানি পোহৰকণ আন্ধাৰ ৰাতি বিলাই দিয়ে। মোৰ বোধেৰে, আনৰ অধীন হৈ সুখ-বিলাসী জীৱন কটোৱাতকৈ দুখ-কষ্ট সহ্য কৰি হ’লেও স্বাধীনভাৱে জীয়াই থকাজনহে প্ৰকৃততে ডাঙৰ।
৫। জোনৰ ৰূপ যৌৱন কোনে , কেতিয়া নাশ কৰে বুলি কৈছে ?
উত্তৰঃ যৌৱনৰ ভৰপূৰ সময়তে মহাকাল ৰাহুৱে জোনৰ ৰূপ-যৌৱন কাঢ়ি নিয়ে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ লগতে আউসীৰ ঘোৰ অন্ধকাৰ ৰাতিয়েও জোনৰ ৰূপ-যৌৱনৰ অহংকাৰ নাশ কৰে।
৬। বতাহত জোনাকীৰ কেনে বিলাই হৈছিল বুজাই লিখা ।
উত্তৰঃ এছাটি বতাহৰ কোবত জোনাকী পৰুৱাৰ বৰ পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হৈছিল। অকল্পনীয়ভাৱে বলি অহা বতাহজাকে তাক এপাকত ওপৰলৈ উৰুৱাই নিছিল আৰু আন এপাকত তললৈ আছাৰ মাৰিছিল। এইদৰে অলপ সময় যোৱাৰ পাছত বতাহৰ কোব সহিব নোৱাৰি সি মাটিত সৰি পৰিছিল। নিজৰ সৰু পাখি দুখিলাৰে সি পুনৰ উৰিবলৈ যথেষ্ট চেষ্টা কৰিছিল যদিও সি সফল হ’ব পৰা নাছিল।
৭ । জোনাকীয়ে কি कर्तव्य সাধন কৰে বুলি কৈছে ?
উত্তৰঃ সমগ্ৰ পৃথিৱী যেতিয়া ঘোৰ অন্ধকাৰত নিমজ্জিত হৈ থাকে, তেতিয়া কোনো বাটৰুৱাই বাট হেৰুৱালে জোনাকীয়ে নিজৰ সেই অকণমানি পোহৰটোৰে যাত্ৰীজনক সঠিক পথ দেখুৱাই উপকাৰ সাধন কৰে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
৮। জোনে কি বুলি জোনাকীক উপহাস কৰিছিল ?
উত্তৰঃ জোনে জোনাকীক ঘাঁহ-বনৰ মাজত লুকাই থকা, নিৰাশ্ৰয় আৰু জীৱজগতৰ এটা একেবাৰে তুচ্ছ প্ৰাণী বুলি তাচ্ছিল্য কৰিছিল। তাৰোপৰি জোনে কৈছিল যে জোনাকীয়ে নিজৰ সীমিত শক্তিৰে জোনৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰিবলৈ গৈ আকাশ চুবলৈ বিচৰা বেয়া আশা কৰাৰ বাবেই তাৰ এনে দুৰৱস্থা হৈছে।
৯। “ মায়াবিনী আঁউসীৰ কুহক জালত
বান্ধ খাই পৰিবা যিদিনা ” —কথাষাৰৰ অন্তর্নিহিত ভাব বুজাই লিখা ।
উত্তৰঃ এই বাক্যশাৰী জোনাকী পৰুৱাই জোনৰ প্ৰতি উচ্চাৰণ কৰিছিল। নিজৰ জেউতি আৰু যৌৱনক লৈ ভেমত ওফন্দি আনক ঠাট্টা কৰা জোনক জোনাকীয়ে সোঁৱৰাই দিছিল যে জোনৰ এই সৌন্দৰ্য চিৰস্থায়ী নহয়। ছলনাময়ী আউসীৰ এন্ধাৰ নিশা উপস্থিত হ’লে জোনে নিজৰ অহংকাৰৰ উচিত ফল পাব। আউসীয়ে নিজৰ ক’লা ছাঁৰে জোনৰ মুখৰ পৰা হাঁহি কাঢ়ি নিব। এই কথাফাঁকিৰ মূল ভাৱাৰ্থ হৈছে— মানুহৰ ৰূপ-যৌৱন আৰু ঐশ্বৰ্য-বিভূতি কেতিয়াও চিৰদিনীয়া নহয়। আউসীৰ নিশাৰ অন্ধকাৰে যিদৰে জোনৰ পোহৰ আৰু সৌন্দৰ্য ঢাকি ধৰে, ঠিক তেনেদৰে সময়ৰ লগে লগে মানুহৰো সকলো ৰূপ-যৌৱন আৰু ধন-সম্পত্তি শেষ হৈ যায়। সেইকাৰণে, মানুহে কেতিয়াও এইবোৰক লৈ গৌৰৱ কৰা অনুচিত আৰু যাৰ এইবোৰ নাই তেওঁলোকক কেতিয়াও উপহাস কৰা উচিত নহয়।
১০। ৰঘুনাথ চৌধাৰীক কিয় বিহগী কবি বােলা হয় ?
উত্তৰঃ ‘বিহগ’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে চৰাই। কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱে চৰাইক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ ‘কেতেকী’, ‘দহিকতৰা’ আদিৰ দৰে সুন্দৰ সুন্দৰ কবিতা ৰচনা কৰিছিল। সেইকাৰণেই অসমীয়া সাহিত্যত তেখেতক ‘বিহগী কবি’ বুলি আখ্যা দিয়া হয়।
১১।জোনে জোনাকীক ক্ষুদ্র প্রাণী বুলি যি উপহাস কৰিছে তাৰ উচিত উত্তৰ জোনাকী পৰুৱাই দিছে । এই কথাটো কোনটো দফাত প্রকটভাৱে প্ৰকাশ পাইছে বুলি তুমি ভাবা ? যুক্তি দর্শোৱা ।
উত্তৰঃ জোনে জোনাকীক তুচ্ছ প্ৰাণী বুলি কৰা তাচ্ছিল্যৰ সঠিক প্ৰত্যুত্তৰ জোনাকীয়ে দিয়া তলৰ স্তৱকটোত সুন্দৰকৈ ফুটি উঠিছে –
“ক্ষুদ্ৰ হৈ চিৰকাল স্বাধীন যি জন
দুখতেই থাকে প্ৰাণ ধৰি,
ভাবি চোৱা সেইজন কিমান মহৎ
পৰাধীন জীৱনত কৰি।”
ইয়াৰ যুক্তিটো হ’ল— আকাৰত সৰু হৈ আৰু দুখ-কষ্টত জীয়াই থাকিও স্বাধীনভাৱে দিন কটোৱা লোকজন সদায় পৰাধীন লোকতকৈ মহান। মুকলি আকাশত উৰি ফুৰা জোনাকী পৰুৱা সম্পূৰ্ণৰূপে স্বাধীন; তাৰ পোহৰ নিচেই কম হ’লেও সেয়া তাৰ নিজা সম্পদ, কাৰো পৰা ধাৰ কৰা নহয়। আনহাতে, জোনৰ পোহৰ সূৰ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। সূৰ্যই পোহৰ নিদিলে জোনৰ কোনো নিজস্ব পৰিচয় নাথাকে। সেয়েহে নিজা পৰিচয় নথকা জোনৰ অহংকাৰৰ বিপৰীতে ক্ষুদ্ৰ হ’লেও স্বাধীন জোনাকী পৰুৱাই দিয়া এই উচিত উত্তৰ উক্ত স্তৱকটোতে সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ পাইছে।
১২। প্রসঙ্গ – সংগতি দর্শাই ব্যাখ্যা কৰা –
(ক) যদিওৱা ক্ষুদ্র জীব ক্ষুদ্র শক্তি মােৰ
নাই কিন্তু দুৰাশা মনত ,
বিবেক আগত ৰাখি চলাে ৰং মনে
কর্তব্যৰ সাধন পথত ।
উত্তৰঃ
প্ৰসংগ: প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্গত, ‘বিহগী কবি’ ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘জোন আৰু জোনাকী’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যা: জোনৰ ঠাট্টা আৰু উপহাসৰ প্ৰত্যুত্তৰ দি জোনাকী পৰুৱাই এই কথাফাঁকি কৈছিল।
জোনাকী এটা তেনেই সৰু প্ৰাণী। তাৰ সামৰ্থ্যও বৰ কম। সি নিজৰ শক্তি আৰু সীমাবদ্ধতাৰ বিষয়ে ভালদৰেই অৱগত; সেইবাবেই তাৰ মনত কোনো মিছা আশা বা দুৰাশা নাই। সি নিজৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্যৰ বিষয়ে সচেতন। আৰু সেই কৰ্তব্য পালন কৰিবলৈকে সি নিজৰ বিবেকক সাৰথি কৰি আনন্দেৰে ঘূৰি ফুৰে। অন্ধকাৰত পোহৰ বিলোৱাই হৈছে তাৰ ঘাই কাম। সেইকাৰণেই ঘোৰ আন্ধাৰ নিশা বাট হেৰুওৱা যাত্ৰীক জোনাকীয়ে নিজৰ সেই অকণমানি পোহৰৰে বাট দেখুৱাই উপকাৰ কৰে।
(খ) তােৰ দৰে লক্ষ প্রাণী লগ হয় যদি
তথাপিতাে পােহৰ নহয় ,
সংসাৰত আছে বুলি কোনেও নাজানে
কোনাে তোৰ বাতৰি নলয় ।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ: উদ্ধৃত পদফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত, কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱে ৰচনা কৰা ‘জোন আৰু জোনাকী’ নামৰ পাঠটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
ব্যাখ্যা: এই কথাখিনিৰ জৰিয়তে জোনে জোনাকীক তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰিছে।
জোনাকী পৰুৱা প্ৰকৃতিৰ বুকুত থকা এটা নিচেই সৰু জীৱ। তাৰ শৰীৰৰ পোহৰ একেবাৰে কম। ঢিমিক-ঢামাককৈ জ্বলি থকা তেনে লাখ লাখ জোনাকী পৰুৱা একগোট হ’লেও সিহঁতৰ পোহৰ কেতিয়াও জোনৰ পোহৰৰ সমকক্ষ হ’ব নোৱাৰে। তদুপৰি, জোনাকী পৰুৱাটো ইমানেই সৰু যে পৃথিৱীত তাৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে কোনেও গমকে নাপায় আৰু কোনেও তাৰ খা-খবৰো নাৰাখে। এই কথাখিনিৰ মাজেৰে জোনে জোনাকীক উপহাস কৰাৰ সমান্তৰালকৈ নিজৰ দৰ্প আৰু অহংকাৰো প্ৰকাশ কৰিছে।
(গ) ক্ষুদ্ৰ হৈ চিৰকাল স্বাধীন যি জনে
দুখতেই থাকে প্রাণ ধৰি ,
ভাৰি চোৱা সেইজন কিমান মহৎ
পৰাধীন জীৱনত কৰি ।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ: এই কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যক্ৰমত সন্নিৱিষ্ট, ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ‘জোন আৰু জোনাকী’ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা লোৱা হৈছে।
ব্যাখ্যা: জোনৰ ঠাট্টাৰ উচিত উত্তৰ দিবলৈ গৈ জোনাকীয়ে এই কথাখিনি প্ৰকাশ কৰিছিল।
জোনাকী এটা একেবাৰে সৰু জীৱ, যিয়ে বিভিন্ন ঘাত-প্ৰতিঘাত আৰু দুখ-কষ্টৰ মাজতো জীয়াই থাকে। কিন্তু তাৰ পিছতো সি সম্পূৰ্ণ স্বাধীন, সি আন কাৰো ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। পৰাধীন হৈ জীয়াই থকাতকৈ দুখ-কষ্টৰ মাজত স্বাধীন হৈ জীয়াই থকাটোৱেই শ্ৰেষ্ঠ। জোনাকীৰ দেহাৰ পোহৰকণ তাৰ নিজস্ব সম্পত্তি আৰু সি নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি স্বাধীনভাৱে তাক বিলাই ফুৰিব পাৰে। ইফালে জোন আকাৰত বহুত বিশাল হ’লেও সি পৰাধীন। সূৰ্যৰ পোহৰ ধাৰলৈ লৈহে জোনে পৃথিৱী পোহৰাব পাৰে। সেইবাবে আকাৰত সৰু হ’লেও জোনাকীৰ স্বাধীন জীৱন জোনৰ পৰাধীন জীৱনতকৈ বহুগুণে মৰ্যাদাপূৰ্ণ।
(ঘ) ৰূপত বলিয়া হৈ কিয় জগতৰ
সকলােকে হীন যেন দেখা ,
ভাল কৰি মনি চোৱা নিজ শৰীৰত
আছে দেখাে কলঙ্কৰ ৰেখা ৷
উত্তৰঃ প্ৰসংগ: উল্লিখিত পদফাঁকি আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত, ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱ বিৰচিত ‘জোন আৰু জোনাকী’ কবিতাটোৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যা: এই কথাফাঁকিৰ জৰিয়তে নিজৰ সৌন্দৰ্যত অহংকাৰী হৈ পৰা জোনক নিজৰ গাত থকা খুঁত আৰু চেকাৰ কথা জোনাকীয়ে সোঁৱৰাই দিছে।
জোনে জোনাকীৰ নিচেই সৰু শৰীৰ আৰু সীমিত পোহৰক লৈ উপহাস কৰিছিল। নিজৰ বিশালতা আৰু ৰূপক লৈ গৰ্ব কৰা জোনে আনৰ মাজত কেৱল খুতহে বিচাৰি পায় আৰু আনক হেয় জ্ঞান কৰে। কিন্তু নিজৰ শৰীৰতে যে কলংকৰ ক’লা চেকা লাগি আছে, সেয়া সি পাহৰি যায়। সেইবাবেই জোনাকীয়ে জোনক তাৰ গাত থকা কলংকৰ দাগটোৰ কথা মনত পেলাই দিছে। আচলতে কবিয়ে জোনাকীৰ মুখৰ জৰিয়তে সমাজৰ এটা সত্য দাঙি ধৰিছে যে মানুহে সদায় আনৰ দোষ বিচাৰি ফুৰে আৰু আনক নিন্দা কৰে, কিন্তু নিজৰ চৰিত্ৰত থকা কলংক বা দোষৰ ফালে কেতিয়াও উভতি নাচায়।
(ঙ) এনেতে পুৱাল ৰাতি আঁতৰিল জোন
জোনাকীও হ’ল অন্তর্ধান ,
কোন সৰু কোন বৰ দুয়ােৰে মীমাংসা
ইঙ্গিততে দিলে সমিধান ।
উত্তৰঃ প্ৰসংগ: প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিত সন্নিৱিষ্ট, ‘বিহগী কবি’ ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘জোন আৰু জোনাকী’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
ব্যাখ্যা: গোটেই ৰাতি ধৰি নিজৰ নিজৰ সামৰ্থ্য আৰু শক্তিক লৈ চলি থকা জোন আৰু জোনাকীৰ তৰ্কযুদ্ধৰ সামৰণি কেনেদৰে ঘটিছিল, সেয়াই ইয়াত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
জোন আৰু জোনাকী দুয়োটাই হৈছে প্ৰকৃতিৰ সুন্দৰ সৃষ্টি। দুয়োৰে নিজৰ নিজৰ অৱদানক লৈ গৌৰৱ আৰু অহংকাৰ আছে। বাক্যবাণত কোনেও কাকো পৰাস্ত কৰিব পৰা নাছিল আৰু গোটেই নিশা তেওঁলোকৰ মাজত তৰ্ক-বিতৰ্ক চলি আছিল। অৱশেষত ৰাতি পুৱাল আৰু সূৰ্যৰ পোহৰ পৰাৰ লগে লগে দুয়োটাই নেদেখা হৈ পৰিল। ফলত কোন সৰু আৰু কোন বৰ তাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট মীমাংসা নহ’ল। তথাপিও এই কবিতাটোৰ মাজেৰে কবিয়ে এটা সুন্দৰ ইংগিত দি গ’ল যে— যিজন ব্যক্তি সৰু হৈয়ো গোটেই জীৱন স্বাধীনভাৱে কটায় আৰু দুখ-কষ্টৰ মাজতো জীয়াই থাকে, তেওঁ পৰাধীন হৈ সুখেৰে থকা জনতকৈ বহুত গুণে শ্ৰেষ্ঠ।
১৩: খালী ঠাই পুৰ কৰা —
(ক) আকাশী কোলাত থাকি ____ কৰি
নাচি নাচি উৰি উৰি যায় ,
কেতিয়াবা ___ উঠে ___
সন্ধিয়াৰ ____বঢ়াই ।
উত্তৰঃ আকাশী কোলাত থাকি চিকমিক কৰি
নাচি নাচি উৰি উৰি যায় ,
কেতিয়াবা জ্বলি উঠে টিমিক ঢামাক
সন্ধিয়াৰ জেউতি বঢ়াই ।
(খ) লঘু ____হাত নােৱৰ সাৰিব
জীৱনত আছে ____বহু ,
___যৌৱনতে অহংকাৰ চুর্ণ
কৰিবহি ___ৰাহু ।
উত্তৰঃ লঘু লাঞ্ছনাৰ হাত নোৱৰা সাৰিব
জীৱনত আছে দুখ বহু ,
ভৰপুৰ যৌৱনতে অহংকাৰ চুৰ্ণ
কৰিবহি মহাকাল ৰাহু ।
ভাষা-বিচাৰ
১। এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা –
(ক) যি এবাৰ জ্বলি উঠে এবাৰ নুমাব খােজে __
উত্তৰঃ ঢিমিক-ঢামাক
(খ) পথৰ পৰা ভ্রষ্ট _
উত্তৰঃ পথভ্ৰষ্ট
(গ) যাৰ কোনাে আশ্রয় নাই _
উত্তৰঃ নিৰাশ্ৰয় / নিঠৰুৱা
( ঘ ) যি আনৰ অধীন _
উত্তৰঃ পৰাধীন
( ঙ ) মায়াৰে মােহিত কৰা স্ত্রীশক্তি _
উত্তৰঃ মায়াবিনী
২। তলৰ শব্দবােৰৰ ব্যাস বাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা ।
জোনাকী পৰুৱা , ঘনেপতি , জীৱজগত , পৰাধীন , চাৰিপৰ
উত্তৰঃ জোনাকী পৰুৱা: জোনাকৰ পৰুৱা (ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস)
ঘনেপতি: ঘনে ঘনে (অব্যয়ীভাৱ সমাস)
জীৱজগত: জীৱ আৰু জগত (ইতৰেতৰ দ্বন্দ্ব সমাস)
পৰাধীন: পৰৰ অধীন (ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস)
চাৰিপৰ: চাৰি পৰৰ সমাহাৰ (দ্বিগু সমাস)
৩। শব্দার্থ লিখা –
জেউতি , অনুপম , সঞ্চালিত , ঘনেপতি , বিলাই , উপহাস নিঠৰুৱা , ভ্রুকুটি , পঠিক , হিত , চিকোণ
উত্তৰঃ
জেউতি: পোহৰ, দীপ্তি, কান্তি।
অনুপম: অতি সুন্দৰ, যাৰ কোনো উপমা নাই, অতুলনীয়।
সঞ্চালিত: লৰচৰ কৰা, চালিত হোৱা।
ঘনেপতি: ঘনে ঘনে, বাৰে বাৰে।
বিলাই: দুৰৱস্থা, বিলাই-বিপত্তি, বিলৈ।
উপহাস: ঠাট্টা, উপলুঙা, ইতিকিং।
নিঠৰুৱা: কোনো আশ্ৰয় নথকা, নিৰাশ্ৰয়ী, অনাথ।
ভ্ৰুকুটি: কপালৰ ছাল কোঁচাই চোৱা দৃষ্টি, কুটিল চাৱনি।
পথিক: বাটৰুৱা, পথেৰে যাত্ৰা কৰা লোক।
হিত: মংগল, উপকাৰ, কল্যাণ।
চিকোণ: ধুনীয়া, সুন্দৰ, মিহি বা মসৃণ।
