Class 10 Assamese Chapter 1 বৰগীত Solution | SEBA Assam

SEBA Class 10 Assamese Chapter 1 – বৰগীত Solutions & Notes | অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা

SEBA Class 10 Assamese Chapter 1 – বৰগীত সমাধান | অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা

SEBA Class 10 অসমীয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সমাধান বিচাৰিছেনে? Ospin Academy-ত আমি প্ৰদান কৰোঁ SEBA/SCERT-অনুসৰণী Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 1 – বৰগীতৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান। আমাৰ সমাধানসমূহ অসমীয়া মাধ্যমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে বিশেষভাৱে তৈয়াৰ কৰা, স্পষ্ট ব্যাখ্যা, পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ, আৰু সহজ নোটছৰ সৈতে।

📖 অধ্যায়ৰ বিষয়বস্তু:

বৰগীত হ’ল অসমৰ ঐতিহ্যবাহী ভক্তিমূলক সংগীত, যি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত। এই অধ্যায়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে বৰগীতৰ সাহিত্যিক, সাংস্কৃতিক, আৰু ভক্তিমূলক গুৰুত্বৰ বিষয়ে শিকিব। পাঠটোত বৈষ্ণৱ দৰ্শন, ভক্তিৰ ভাৱ, আৰু অসমীয়া সংগীতৰ শৈলীৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হয়। [দ্ৰষ্টব্য: নিৰ্দিষ্ট বৰগীতৰ বিষয়বস্তু অবিহনে, আমি ধৰি লৈছোঁ যে এইটো শংকৰদেৱ বা মাধৱদেৱৰ এটি প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনা।]

📌 SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ সমাধানত অন্তৰ্ভুক্ত:

• পাঠৰ সাৰাংশ – বৰগীতৰ মূল ভাৱ আৰু ভক্তিমূলক উদ্দেশ্যৰ সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যা।
• সাহিত্যিক বিশ্লেষণ – পাঠৰ ভাষা, শৈলী, আৰু সাহিত্যিক উপাদান, যেনে কাব্যিক গঠন, ভক্তিৰ প্ৰকাশ, আৰু সংগীতৰ ছন্দ।
• পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ – সংক্ষিপ্ত, মধ্যমীয়া, আৰু দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে।
• শব্দাৰ্থ আৰু ব্যাখ্যা – পাঠৰ কঠিন শব্দ আৰু বাক্যৰ অৰ্থ আৰু পৰিপ্রেক্ষিত।
• সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য – বৰগীতৰ অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ওপৰত প্ৰভাৱ।
• নোটছ আৰু সংশোধন – পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে সংক্ষিপ্ত আৰু সহজ নোটছ।

📚 Ospin Academy কিয় বাছি ল’ব?

• SEBA/SCERT-অনুসৰণী সমাধান SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে।
• সহজ আৰু বিন্দুৱাওঁতা ব্যাখ্যা শিক্ষণৰ সুবিধাৰ বাবে।
• পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে।
• বিনামূলীয়া PDF ডাউনলোড অফলাইন পঢ়াৰ বাবে।
• সংশোধন নোটছ দ্ৰুত প্ৰস্তুতিৰ বাবে।

💡 বিনামূলীয়া PDF সমাধান ডাউনলোড কৰক: Ospin Academy-ৰ পৰা Class 10 অসমীয়া Chapter 1 – বৰগীতৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান PDF ফৰ্মেটত লাভ কৰক। আমাৰ সমাধানসমূহ দ্ৰুত সংশোধন আৰু গভীৰ অধ্যয়নৰ বাবে আদৰ্শ, SEBA HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ প্ৰস্তুতি নিশ্চিত কৰে।

Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 1 – বৰগীত Ospin Academyৰ সৈতে মাষ্টাৰ কৰক আৰু SEBA HSLC পৰীক্ষাত শ্ৰেষ্ঠ ফলাফল লাভ কৰক!

দশম শ্ৰেণী: অসমীয়া

অধ্যায়-1                                                                                                অস্পিন একাডেমী

বৰগীত

পাঠভিত্তিক প্রশ্ন আৰু উত্তৰ

ভাৱ-বিষয়ক

১। চমুকৈ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়া:

(ক) “… নেৰিবা বান্ধৱ মোক জীৱনে মৰণে।”

– কবিয়ে জীৱনে মৰণে নেৰিবৰ বাবে কাক অনুৰোধ কৰিছে

উত্তৰঃ জীৱন আৰু মৃত্যু উভয় অৱস্থাতে লগ নেৰিবলৈ কবিয়ে পৰমপুৰুষ হৰিক প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

(খ) সনক সনন্দ যোগী যাহাকু ধিয়ায়।

– সনক, সনন্দ আদি যোগীসকলে কাক ধ্যান কৰে বুলি কৈছে ?

উত্তৰঃ সনক সনন্দ যোগী যাহাকু ধিয়ায়।

সনক আৰু সনন্দৰ দৰে মহান যোগীসকলে ভগৱান হৰিক আৰাধনা বা ধ্যান কৰে বুলি গীতটিত উল্লেখ কৰা হৈছে।

(গ) কবি কিহত আতুৰ হোৱা বুলি কৈছে?

উত্তৰঃ সংসাৰৰ নানাবিধ দুখ-কষ্ট, যন্ত্ৰণা আৰু পাৰ্থিৱ বিষয়-বাসনাত কবিয়ে নিজকে আতুৰ হোৱা বুলি প্ৰকাশ কৰিছে।

(ঘ) বৰগীতটি কোনে ৰচনা কৰা?

উত্তৰঃ এই বৰগীতভাগি মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত।

(ঙ) বৰগীতটি কি ৰাগত বন্ধা আছে?

উত্তৰঃ প্ৰদত্ত বৰগীতটি বসন্ত ৰাগৰ আধাৰত ৰচনা কৰা হৈছে।

(চ) কবিয়ে ‘বান্ধব’ বুলি কাক সম্বোধন কৰিছে?

উত্তৰঃ জগতৰ গৰাকী পৰমপুৰুষ হৰিক (ঈশ্বৰক) কবিয়ে ‘বান্ধৱ’ হিচাপে আখ্যা দিছে।

(ছ) ‘মোহ-পাশ’ মানে কি?

উত্তৰঃ মোহ-পাশৰ অৰ্থ হ’ল সাংসাৰিক মায়া বা জালৰ বান্ধন।

২। বৰগীতটিৰ মূলভাব লিখা।

উত্তৰঃ সমগ্ৰ ত্ৰিভুৱনৰ অধিপতি শ্ৰীকৃষ্ণই হৈছে জগতৰ সৃষ্টি, পালন আৰু বিনাশৰ একমাত্ৰ কাৰণ। তেওঁৰ ইচ্ছাতেই এই বিশাল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পয়োভৰ ঘটিছে। তেওঁৰ চৰণত আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰিলেহে প্ৰকৃততে সকলো ধৰণৰ আপদ-বিপদৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰি। গোটেই জীৱনজুৰি ঈশ্বৰে যাতে সকলো দুৰ্যোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰে, তাৰ নিমিত্তে কবিয়ে কাতৰভাৱে ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। এজন প্ৰকৃত সখাৰ দৰে সকলো বিপদত কাষত থিয় দি সহায়ৰ হাত আগবঢ়াই যিদৰে দুখৰ সাগৰৰ পৰা পাৰ কৰে, ঠিক তেনেদৰে হৰিয়েও যেন সখাৰূপ ধাৰণ কৰি নিজৰ ভকতসকলক ত্ৰাণ কৰে। জীৱিত অৱস্থাত লগ দিয়াৰ সমান্তৰালকৈ মৃত্যুৰ সময়তো যেন পৰমেশ্বৰে ভকতৰ সংগ নেৰে। এইজনা ঈশ্বৰৰ লীলা-মহিমা অসীম। সনক আৰু সনন্দৰ দৰে সিদ্ধ যোগীসকলে সেই পৰমপুত্ৰ ঈশ্বৰক কেৱল ধ্যানৰ মাধ্যমেৰেহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে, কিয়নো আন কোনো উপায়েৰে তেওঁক পোৱাটো অসম্ভৱ। বেদ বা উপনিষদৰ দৰে মহান শাস্ত্ৰয়ো এইজনা পৰমেশ্বৰৰ অস্তিত্ব বিচাৰি উলিয়াবলৈ অক্ষম। তেনেস্থলত কবিৰ দৰে সাধাৰণ মানৱৰ বাবে তেওঁক বিচাৰি পোৱাৰ সামৰ্থ্য ক’ত। কেৱল ভগৱানৰহে সেই ক্ষমতা আছে, তেওঁৰ নিজা ইচ্ছাৰ বলতহে আন কোনোবাই তেওঁৰ দৰ্শন লাভ কৰিব পাৰে।

জন্মৰ লগে লগেই মানৱক সাংসাৰিক মায়া-মমতা আৰু মোহে আগুৰি ধৰে। কবি নিজেও এই মায়াৰ আৱৰ্তত আৱদ্ধ হৈ পৰিছে। পিছে মায়াৰ মেৰপেঁচত সোমাই থকা লোকৰ বাবে কেতিয়াও মুক্তিলাভ কৰাটো সম্ভৱপৰ নহয়। কেৱল ঈশ্বৰেহে মানুহক সংসাৰৰ এই দুখ-যন্ত্ৰণাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ ক্ষমতা ৰাখে। ভগৱানৰ চিন্তাত মগ্ন হৈ থকা ব্যক্তিক মায়া-মোহে কেতিয়াও বিচলিত কৰিব নোৱাৰে। সেইবাবেই কবিয়ে পৰমেশ্বৰৰ শ্ৰীচৰণত আশ্ৰয় বিচাৰিছে যাতে ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ এই দুখৰ ভৱসাগৰৰ পৰা পাৰ হ’ব পাৰে। ঈশ্বৰৰ পদযুগল অমূল্য নিধি। ভকতৰ প্ৰাণস্বৰূপ ভগৱানে যাতে সেই পদযুগলত ভক্তি অৰ্পণ কৰাৰ সুযোগ কবিক প্ৰদান কৰে, তাৰ বাবেই কবিয়ে ঈশ্বৰৰ ওচৰত কাতৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। নিজকে ঈশ্বৰৰ এজন সেৱক হিচাপে তেওঁ হৰিৰ চৰণত সমৰ্পণ কৰিছে। মায়াৰ বান্ধোনৰ পৰা মুক্ত কৰি হৰিয়ে যেন তেওঁক উদ্ধাৰ কৰে।

৩। বৰগীতটিৰ ৰচকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰঃ অসমৰ নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আন্দোলনৰ অন্যতম গুৰি ধৰোঁতা আছিল মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ। তেওঁ আছিল মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় আৰু একান্ত অনুগত শিষ্য। ১৪৮৯ খ্ৰীষ্টাব্দত উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ নাৰায়ণপুৰ অঞ্চলত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল গোবিন্দগিৰি ভূঞা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল মনোৰমা। ১৫২২ খ্ৰীষ্টাব্দত বেলগুৰি নামৰ স্থানত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ প্ৰথম সাক্ষাত হয়। এই ঐতিহাসিক মিলনক ‘গুৰু-শিষ্যৰ মণিকাঞ্চন সংযোগ’ হিচাপে অভিহিত কৰা হয়। প্ৰথম অৱস্থাত ধৰ্মীয় বিষয়টোক লৈ দুয়োজনাৰ মাজত তৰ্কযুদ্ধ হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত শংকৰদেৱে যেতিয়া তৰুমূল শ্লোকটিৰ অৱতাৰণা কৰে, তেতিয়া মাধৱদেৱে নিজৰ ভ্ৰান্তি বুজিব পাৰে আৰু গুৰুৰ ওচৰত শৰণাপন্ন হয়। ধৰ্মত শৰণ গ্ৰহণ কৰাৰ দিন ধৰি তেওঁ একনিষ্ঠভাৱে ঈশ্বৰমুখী জীৱন নিৰ্বাহ কৰে। আহোম স্বৰ্গদেউৰ ৰোষৰ বলি হৈ ১৫৪৬ চনত তেওঁ ভটিয়াই গৈ কোচবিহাৰত উপস্থিত হয়গৈ। তাৰ পিছত তেওঁ বাৰাদি, গণককুছি, সুন্দৰীদিয়া, ভেলাডঙা আদি বিভিন্ন স্থানত ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কাম কৰে। গুৰু শংকৰদেৱৰ মৃত্যু পাছত ১৫৬৮ চনত তেওঁ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ গুৰিধৰোঁতাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু সুন্দৰীদিয়াত স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয়। ১৫৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দত এইগৰাকী মহাপুৰুষে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।

‘নামঘোষা’ হৈছে মাধৱদেৱৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নিদৰ্শন বা কীৰ্তিস্তম্ভ। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থৰাজিক ঘাইকৈ চাৰিটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি- আখ্যানমূলক ৰচনা, তত্ত্বমূলক ৰচনা, অংকীয়া নাট আৰু গীত। গীতসমূহকো আকৌ ভটিমা আৰু বৰগীত নামৰ দুটা ভাগত শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি। তেওঁৰ প্ৰধান ৰচনাসমূহ হ’ল-

তত্ত্বমূলক ৰচনা- নামঘোষা, জন্ম ৰহস্য, ভক্তি ৰত্নাৱলী, নাম মালিকা।

অংকীয়া নাট – চোৰ ধৰা, পিম্পৰা গুচোৱা, অৰ্জুন ভঞ্জন, ভূমি লোটোৱা, ভোজন বিহাৰ।

আখ্যানমূলক ৰচনা- ৰাজসূয় যজ্ঞ, আদিকাণ্ড ৰামায়ণ।

ইয়াৰ লগতে আন কিছুমান গ্ৰন্থও তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত বুলি একাংশ পণ্ডিতে মত পোষণ কৰে।

৪। ব্যাখ্যা কৰা:

(ক) সহস্র বয়নে যাৰ নপাৱন্ত সীমা।

অধমে জানিবো কেনে তোমাৰ মহিমা।

উত্তৰঃ প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যক্ৰম ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ত অন্তৰ্ভুক্ত শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ বিৰচিত ‘বৰগীত’টিৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।

এই পদফাঁকিৰ জৰিয়তে পৰমেশ্বৰ শ্ৰীহৰিৰ অপাৰ মহিমাৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

ত্ৰিভুৱনৰ গৰাকী হৈছে শ্ৰীকৃষ্ণ। চৰাচৰ জগতৰ প্ৰতিটো বস্তুতেই তেওঁৰ অৱস্থিতি বিৰাজমান। গছ-লতিকা, পশু-পক্ষী আৰু মানৱ সকলোৰে মাজত সেই একেজনা পৰমেশ্বৰেই বৰ্তি আছে। চমুকৈ ক’বলৈ গ’লে, ভগৱানৰ কোনো সীমা নাই। সমগ্ৰ সৃষ্টিজগতৰ আদিৰ পৰা অন্তলৈকে তেৱেঁই বিয়পি আছে। হেজাৰখন মুখেৰেও তেওঁৰ মহিমাৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰি। প্ৰত্যক্ষভাৱেও ঈশ্বৰৰ যে বহুতো অৱতাৰ আছে, সেই কথা জনা যায়। আমি সততে সুঁৱৰো যে মৎস্য, কূৰ্ম, নৰসিংহ, বামন, পৰশুৰাম, হলিৰাম, বৰাহ আদি অৱতাৰৰ লগতে ভগৱানৰ মোহিনী ৰূপৰ কথাও সকলোৰে জ্ঞাত। একেদৰেই শ্ৰীৰাম, বুদ্ধ, কল্কি আদি দহটা অৱতাৰ কৃষ্ণই ধাৰণ কৰিছিল। ইয়াৰ বাহিৰেও জীৱৰ মাজত ভগৱান শ্ৰীহৰি বিৰাজমান। কবিয়ে নিজকে অতিকৈ নীচ বা অধম বুলি জ্ঞান কৰি এই কথাই ব্যক্ত কৰিছে যে যিজনা পৰমেশ্বৰক হেজাৰ ৰূপৰ মাজতো বিচাৰি অন্ত পেলাব নোৱাৰি, যাৰ মহিমা অসীম, তেনেজনাৰ গুণ-গৰিমা বুজি পোৱাটো তেওঁৰ দৰে সাধাৰণ জনৰ বাবে অসাধ্য। সেয়েহে কবি শ্ৰীহৰিৰ কৰুণা লাভৰ অৰ্থে ব্যাকুল হৈ পৰিছে। একমাত্ৰ শ্ৰীহৰিৰ কৃপাদৃষ্টি লাভ কৰিলেহে ভকতে তেওঁৰ মহিমা হৃদয়ংগম কৰিব পাৰে আৰু সংসাৰৰূপী মায়াসাগৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰে।

(খ) আতুৰ ভৈলোহো হৰি বিষয় বিকলে। কৰিয়ো উদ্ধাৰ মোক চৰণ কমলে।।

উত্তৰঃ প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যক্ৰম ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ত অন্তৰ্ভুক্ত শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ বিৰচিত ‘বৰগীত’টিৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।

এই পদফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে সংসাৰৰ বিষয়-বাসনা আৰু জ্বালা-যন্ত্ৰণাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ বিচাৰি পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত কাতৰ প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

এই বিশাল পৃথিৱীখন মায়াজালৰ দ্বাৰা আৱৰি থোৱা আছে। এখন আচ্ছাদনৰ দৰে মায়াই সমগ্ৰ ধৰিত্ৰীক মেৰিয়াই ৰাখিছে। এই মায়াৰ মেৰপেঁচত সোমাই পৰাৰ ফলতেই মানুহে বাৰে বাৰে সংসাৰলৈ আহিবলগীয়া হয় আৰু নানান দুখ-কষ্ট, যন্ত্ৰণা ভোগ কৰে। নিজৰ কৰ্মফলৰ বান্ধোনেই মানৱক পুনৰায় পৃথিৱীত জন্মগ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰায়। পিছে, ঈশ্বৰৰ ধ্যান-ধাৰণাৰ জৰিয়তে এই মায়াৰ প্ৰভাৱ খণ্ডন কৰিব পাৰি, কিয়নো মায়াৰো স্ৰষ্টা হ’ল ভগৱান নিজেই। মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ আন এটি বৰগীততো উল্লেখ আছে- ‘যাৰ মায়াপাশে বন্দী সকল সংসাৰ।

সে তুমি বন্ধন কেনে লৈলা যশোৱাৰ।।’

ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল শ্ৰীহৰিৰ মায়াৰ বান্ধোনতেই গোটেই সৃষ্টিজগত বন্দী। সেয়েহে কেৱল ভগৱানেহে মানুহক এই মায়াৰ জ্ঞানৰ পৰা মুক্তি দিব পাৰে। মায়াৰ প্ৰভাৱ দূৰীভূত হ’লেহে মানুহে জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ মাজত থকা সম্পৰ্ক আৰু অভেদ তত্ত্ব বুজি উঠিবলৈ সক্ষম হয়। যি ক্ষণত সকলো জীৱৰ মাজত একেটাই আত্মা বিৰাজমান বুলি মানুহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে, সেই ক্ষণৰ পৰাই মানুহৰ মনৰ পৰা কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ আদি কু-প্ৰবৃত্তিৱোৰ আঁতৰি যায়। আৰু যিমানেই এই প্ৰবৃত্তিবোৰ হ্ৰাস পায়, সিমানেই মোক্ষ প্ৰাপ্তিৰ পথ সুগম হৈ পৰে। সেইকাৰণেই এই মায়া-মোহৰ আৱৰ্তৰ পৰা নিস্তাৰ দি কবিক মুকুতি দিবলৈ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে। সংসাৰৰ দুখ-কষ্ট আৰু বিষয়-বাসনাই কবিক অতিকৈ ব্যাকুল কৰি তুলিছে। ইয়াৰ পৰা ত্ৰাণ কৰিবলৈ একমাত্ৰ পৰমেশ্বৰেই সমৰ্থ, যাৰ বাবে কবিয়ে অতি কাতৰভাৱে ঈশ্বৰৰ চৰণ কমলত আশ্ৰয় বিচাৰিছে, যাতে তেওঁক এই মায়াৰ ভৱসাগৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। এবাৰ মায়াৰ বান্ধোনৰ পৰা মুক্ত হ’ব পাৰিলে সংসাৰৰ জ্বালা-যন্ত্ৰণাই কবিক আৰু কেতিয়াও ব্যাকুল কৰিব নোৱাৰিব।

(গ) তোমাৰ চৰণ দুই মোৰ মহা ধন।

ভকত জনেৰ নিজ তুমিসে জীবন।

উত্তৰঃ  ওপৰত দিয়া পদফাঁকি আমাৰ পাঠ্যক্ৰম ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ বিৰচিত ‘বৰগীত’টিৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।

পৰমেশ্বৰ শ্ৰীহৰিয়েই হৈছে সমগ্ৰ ত্ৰিভুৱনৰ একমাত্ৰ অধিপতি। তেওঁৰ ইচ্ছাতেই এই জগতৰ সৃষ্টি, পালন আৰু ধ্বংস কাৰ্য পৰিচালিত হয়। পিছে ইমান সৰ্বশক্তিমান হোৱা সত্ত্বেও, ভগৱান সদায় নিজৰ ভকতৰ অধীন। ঐকান্তিক ভক্তিৰ জৰিয়তেহে এইজনা ঈশ্বৰক লাভ কৰাটো সম্ভৱ। প্ৰকৃতপক্ষে চাবলৈ গ’লে ভকতৰ প্ৰাণেই হৈছে পৰমেশ্বৰ। ভগৱানৰ শ্ৰীচৰণ ধ্যান কৰাৰ যোগেদিহে তেওঁৰ কৃপাদৃষ্টি লাভ কৰিব পাৰি। অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ পদযুগলত নিজকে সঁপি দি ভগৱানক তুষ্ট কৰিব পাৰি। সেইবাবেই ঈশ্বৰৰ চৰণ দুখনি কবিৰ বাবে পৰম ধন বা অমূল্য সম্পদস্বৰূপ বুলি ইয়াত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। নিজকে এজন নিঃকিন সেৱক হিচাপে গণ্য কৰি কবিয়ে ভগৱানৰ শ্ৰীচৰণত আত্মসমৰ্পণ কৰিছে।

৫। সনক সনন্দ যোগী যাহাকু ধিয়ায়।

সকল নিগমে যাক বিচাৰি নপায়।”

তাৎপর্য বিচাৰ কৰা।

উত্তৰঃ পৰমপুৰুষ শ্ৰীহৰিৰ লীলা-মহিমা অসীম আৰু বৰ্ণনাতীত। তেওঁৰ প্ৰকৃত মহিমা অনুধাৱন কৰাটো সাধাৰণৰ বাবে অসাধ্য। সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ আৰম্ভণি, স্থিতি আৰু বিনাশৰ মূল কাৰণেই হৈছে ভগৱান। একমাত্ৰ নিভাঁজ ভক্তিৰ বলতহে তেওঁৰ মায়াজাল অতিক্ৰম কৰিব পাৰি। সেইবাবেই সনক আৰু সনন্দৰ দৰে মহান সিদ্ধযোগীসকলেও গভীৰ ভক্তিৰ যোগেদিহে তেওঁৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিবলৈ যত্ন কৰে। একাণপতীয়া ধ্যানৰ বলতহে তেওঁলোকে পৰমেশ্বৰক উপলব্ধি কৰিব পাৰে। আনহাতে, বেদ বা পুৰাণৰ দৰে মহান শাস্ত্ৰসমূহেও এইজনা শ্ৰীহৰিৰ অৱস্থিতিৰ উমান দিব নোৱাৰে। কিয়নো তেওঁ মায়াৰ ঊর্ধ্বত থকা অসীম মহিমামণ্ডিত পৰমেশ্বৰ। তেওঁক পাবলৈ হ’লে একমাত্ৰ পথ হৈছে তেওঁৰ শ্ৰীচৰণত সৰ্বস্বান্তভাৱে আত্মসমৰ্পণ কৰা। এই কথা উপলব্ধি কৰিয়েই কবিয়ে শ্ৰীহৰিৰ বন্দনা ওপৰোক্ত ধৰণে কৰিছে। সনক, সনন্দ আদিৰ দৰে শ্ৰেষ্ঠ যোগীসকলৰ আগত কবি অতি সাধাৰণ। সেই মহান যোগীসকলে ভগৱানক ধ্যান কৰিয়েই মুক্তি লাভ কৰিছে আৰু মায়াৰ বান্ধোনৰ পৰা উদ্ধাৰ পাইছে। আনকি বেদ-শাস্ত্ৰয়ো বিচাৰি নোপোৱা সেইজনা শ্ৰীহৰিৰ অপাৰ মায়াৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিবলৈ গৈয়েই কবিয়ে এই পদফাঁকিৰ অৱতাৰণা কৰিছে।

৬। বৰগীতৰ চাৰিটা লক্ষণৰ বিষয়ে লিখা।

উত্তৰঃ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য মাধৱদেৱৰ ৰচিত এক সুকীয়া গাম্ভীৰ্য আৰু উচ্চ আধ্যাত্মিক ভাৱসম্পন্ন গীতৰাজিক বৰগীত হিচাপে জনা যায়। এইবোৰ গীতৰ বৈশিষ্ট্য সাধাৰণ গীততকৈ সম্পূৰ্ণ বেলেগ। গূঢ় আধ্যাত্মিক তত্ত্ব আৰু শাস্ত্ৰীয় ৰাগৰ ব্যৱহাৰে এই গীতসমূহক এক সুউচ্চ মৰ্যাদা দিছে।

বৰগীতৰ প্ৰধান চাৰিটা বৈশিষ্ট্য বা লক্ষণ তলত দিয়া ধৰণৰ-

১। বৰগীতসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে শাস্ত্ৰীয় ৰাগ আৰু তালৰ আধাৰত গোৱা হয়।

২। এই গীতসমূহৰ ৰচনাৰ মাধ্যম হিচাপে কৃত্ৰিম সাহিত্যিক ভাষা ‘ব্ৰজাৱলী’ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

৩। বৰগীতবোৰত গভীৰ আধ্যাত্মিক ভাৱ নিহিত থকাৰ লগতে ভগৱানৰ অপাৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা হয়।

৪। এই গীতসমূহ ভক্তিৰসৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। ইয়াৰ উপৰিও বৰগীতসমূহত বাৎসল্য, শান্ত আৰু দাস্য আদি ৰসৰ সুন্দৰ প্ৰকাশ ঘটিছে।

ভাষা-বিষয়ক

১। তলত দিয়া শব্দকেটইটাৰ আধুনিক ৰূপ লিখাঃ

প্ৰাচীন ৰূপ	আধুনিক ৰূপ
নপাৱন্ত	নাপায়
কেনে	কেনেকৈ
ভৈলোহো	হলোঁ
তুমিসে	তুমিহে
জনেৰ	জনৰ
কহয়	কয়

নপাৱন্ত, কেনে, ভৈলোহো, তুমিসে, জনেৰ, কহয়। উত্তৰঃ

   

২। ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ উল্লেখ কৰা।

উত্তৰঃ ব্ৰজাৱলী ভাষা হৈছে মূলতঃ এবিধ কৃত্ৰিম সাহিত্যিক উপভাষা। মৈথিলী ভাষাক ইয়াৰ প্ৰধান আধাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে ভোজপুৰী, নেৱাৰী আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়া প্ৰান্তৰ আন আন ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটি ই এক সুকীয়া ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰিছে।

ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ তলত দিয়া ধৰণৰ-

(ক) ব্ৰজাৱলী ভাষা স্বভাৱতে এবিধ কৃত্ৰিম উপভাষা।

(খ) এই ভাষাৰ প্ৰাথমিক ভেটি বা আধাৰ হৈছে মৈথিলী ভাষা।

(গ) মৈথিলী ভাষাৰ উপৰিও ব্ৰজাৱলী ভাষাত ভোজপুৰী, নেৱাৰী আদি চুবুৰীয়া অঞ্চলৰ বিভিন্ন ভাষাৰ উপাদান সংমিশ্ৰিত হৈ থাকে।

(ঘ) স্বৰধ্বনিৰ বহুল ব্যৱহাৰে ব্ৰজাৱলী ভাষাক অতিকৈ শ্ৰুতিমধুৰ কৰি তুলিছে আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে ভাষাটোৱে এক বিশেষ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।