SEBA Class 10 Assamese Chapter 4 – মই অসমীয়া Solutions & Notes | অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা
SEBA Class 10 অসমীয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সমাধান বিচাৰিছেনে? Ospin Academy-ত আমি প্ৰদান কৰোঁ SEBA/SCERT-অনুসৰণী Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 4 – মই অসমীয়াৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান। আমাৰ সমাধানসমূহ অসমীয়া মাধ্যমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে বিশেষভাৱে তৈয়াৰ কৰা, স্পষ্ট ব্যাখ্যা, পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ, আৰু সহজ নোটছৰ সৈতে।
📖 অধ্যায়ৰ বিষয়বস্তু:
মই অসমীয়া হ’ল এটি সাহিত্যিক ৰচনা, যি অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয়, গৌৰৱ, আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। এই পাঠত অসমৰ ভাষা, সংস্কৃতি, ইতিহাস, আৰু জনগোষ্ঠীৰ একতাৰ প্ৰতি গৌৰৱবোধ প্ৰকাশ পায়, কাব্যিক বা গদ্য শৈলীত। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই অধ্যায়ৰ জৰিয়তে অসমীয়া সাহিত্যৰ জাতীয়তাবাদী ভাৱ আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব শিকিব। [দ্ৰষ্টব্য: নিৰ্দিষ্ট ৰচনা বা লেখক অবিহনে, আমি ধৰি লৈছোঁ যে এইটো অসমীয়া পৰিচয়ৰ ওপৰত এটি প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনা।]
📌 SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ সমাধানত অন্তৰ্ভুক্ত:
- পাঠৰ সাৰাংশ – মই অসমীয়াৰ মূল ভাৱ আৰু জাতীয়তাবাদী উদ্দেশ্যৰ সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যা।
- সাহিত্যিক বিশ্লেষণ – পাঠৰ ভাষা, শৈলী, আৰু সাহিত্যিক উপাদান, যেনে কাব্যিক গঠন, উপমা, আৰু জাতীয়তাবাদী আৱেগ।
- পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ – সংক্ষিপ্ত, মধ্যমীয়া, আৰু দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে।
- শব্দাৰ্থ আৰু ব্যাখ্যা – পাঠৰ কঠিন শব্দ আৰু বাক্যৰ অৰ্থ আৰু পৰিপ্রেক্ষিত।
- সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য – মই অসমীয়াৰ অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু জাতীয় পৰিচয়ৰ ওপৰত প্ৰভাৱ।
- নোটছ আৰু সংশোধন – পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে সংক্ষিপ্ত আৰু সহজ নোটছ।
📚 Ospin Academy কিয় বাছি ল’ব?
- SEBA/SCERT-অনুসৰণী সমাধান SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে।
- সহজ আৰু বিন্দুৱাওঁতা ব্যাখ্যা শিক্ষণৰ সুবিধাৰ বাবে।
- পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে।
- বিনামূলীয়া PDF ডাউনলোড অফলাইন পঢ়াৰ বাবে।
- সংশোধন নোটছ দ্ৰুত প্ৰস্তুতিৰ বাবে।
💡 বিনামূলীয়া PDF সমাধান ডাউনলোড কৰক: Ospin Academy-ৰ পৰা Class 10 অসমীয়া Chapter 4 – মই অসমীয়াৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান PDF ফৰ্মেটত লাভ কৰক। আমাৰ সমাধানসমূহ দ্ৰুত সংশোধন আৰু গভীৰ অধ্যয়নৰ বাবে আদৰ্শ, SEBA HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ প্ৰস্তুতি নিশ্চিত কৰে।
Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 4 – মই অসমীয়া Ospin Academyৰ সৈতে মাষ্টাৰ কৰক আৰু SEBA HSLC পৰীক্ষাত শ্ৰেষ্ঠ ফলাফল লাভ কৰক!
Class 10 Assamese (অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা) PDF Solutions 2026-27 | SEBA Assam
Limited Time Offer!
(According to Latest Syllabus 2026-27)
Get comprehensive preparation for Class 10 Assamese (অসমীয়া) with this chapter-wise Textual Solutions PDF.
Includes complete textual answers, exact explanations, solved MCQs, Grammar, and Baichitramoy Asom for every chapter according to the latest ASSEB syllabus.
Ideal for home study, accurate homework help, and quick exam revision!
দশম শ্ৰেণী : অসমীয়া
মই অসমীয়া
পাঠভিত্তিক প্রশ্ন আৰু উত্তৰ
ভাৱ-বিষয়ক
১। চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতাপুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ বিশিষ্ট সাহিত্যিক ছৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখন উল্লেখযোগ্য কবিতাপুথিৰ নাম হৈছে ‘বেদুইন’।
(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰঃ আক্ৰমণকাৰী মোগল সেনাই অসমৰ বুকুৰ লুইতৰ পাৰত থকা সেউজীয়া দুবৰিবনত পোনপ্ৰথমে খোজ পেলাইছিল।
(গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰঃ মোগল বাহিনীয়ে যেতিয়া অসমীয়াৰ বিৰুদ্ধে ৰণক্ষেত্ৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, তেতিয়া ভৰ দুপৰীয়াৰ পূৰ্ণ পোহৰত অসমীয়া সেনাৰ হাতৰ হেংদাং তিৰবিৰাই উঠিছিল।
(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়া সৈন্য বা লোকসকলে ম’হৰ শিঙৰ পৰা নিৰ্মিত পেঁপা বাদ্য বজাইছিল।
(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেবে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰঃ আহোম স্বৰ্গদেউসকলে হাঁহৰ কণী আৰু বৰা চাউলৰ কৰাল ব্যৱহাৰ কৰি দেউল বা মঠ-মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
২। “অসমৰ হেংদাং জিলিকিল
দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত”
কথাখিনিৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকিৰ মাজেৰে কবিৰ নিজ দেশ আৰু জাতিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ প্ৰেম তথা অকৃত্ৰিম আনুগত্য সুন্দৰকৈ প্ৰকাশিত হৈছে। কবিতাটোত অসমৰ গৌৰৱোজ্জ্বল প্ৰাচীন ইতিহাসৰ লগতে বুৰঞ্জীৰ বিভিন্ন সমল প্ৰতিফলিত হৈছে। সুদূৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অহা শক্তিশালী মোগল বাহিনীয়ে অসম অধিকাৰ কৰাৰ মানসেৰে মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ সেউজ দুবৰিবনত পদাৰ্পণ কৰিছিলহি। সেই কালছোৱাত অসমত প্ৰতাপী আহোম স্বৰ্গদেউসকলে শাসন চলাই আছিল। তেওঁলোকৰ শৌৰ্য-বীৰ্য আৰু বিজয়ৰ নিচান সমগ্ৰ অসম মুলুকতে সগৌৰৱে উৰি আছিল। মোগল আক্ৰমণকাৰীসকলে আহোমৰ এই সাৰ্বভৌমত্ব আৰু স্বাধীনতা বিনষ্ট কৰি কামৰূপ বা অসম ভূখণ্ডক নিজৰ সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ প্ৰবল হেঁপাহ পুহি ৰাখিছিল। সেই উদ্দেশ্য আগত ৰাখিয়েই মোগল সৈন্য আহি অসমৰ ৰণভূমিত থিয় দিছিলহি। মোগলৰ এই সাম্ৰাজ্যবাদী আগ্ৰাসন প্ৰতিহত কৰিবলৈ অসমীয়া বীৰ সেনানীসকলেও সমানে কঁকালত টঙালি বান্ধিছিল আৰু তাৰেই ফলশ্ৰুতিত অসমীয়াৰ প্ৰিয় অস্ত্ৰ ‘হেংদাং’ ভৰ দুপৰীয়াৰ সূৰ্যৰ পোহৰত বীৰদৰ্পে তিৰবিৰাই উঠিছিল। অৰ্থাৎ, মোগলৰ আক্ৰমণৰ উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ আহোম সেনা যে সৰ্বতো প্ৰকাৰে প্ৰস্তুত হৈ উঠিছিল, সেই কথাটোকেই ইয়াৰ জৰিয়তে বুজোৱা হৈছে।
৩। অসমৰ পুৰুষ নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।
উত্তৰঃ সুদূৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অহা বলশালী মোগল সেনাই অসম অধিকাৰ কৰাৰ মানসেৰে আগবাঢ়ি আহিছিল। নিজৰ শৌৰ্য-বীৰ্য আৰু বিজয়ৰ গৌৰৱত ওফন্দি তেওঁলোকে আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ সেউজীয়া দুবৰিবনত খোজ পেলাইছিলহি। সেই কালছোৱাত সমগ্ৰ অসমত আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ প্ৰতাপী শাসন চলি আছিল। ৰাজ্যৰ চাৰিওফালে আহোমৰ বীৰত্ব আৰু বিজয়ৰ নিচান সগৌৰৱে উৰি আছিল। মোগল আক্ৰমণকাৰীসকলে অসম ভূমিত নিজৰ প্ৰতিপত্তি বিস্তাৰ কৰি এখন মুছলমান ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ লগতে কামৰূপ বা অসমক নিজৰ সাম্ৰাজ্যভুক্ত কৰাৰ প্ৰবল হেঁপাহ পুহি ৰাখিছিল। সেই উদ্দেশ্যেই মোগল সৈন্য আহি অসমৰ ৰণভূমিত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। শত্ৰুৰ এই যুদ্ধৰ আহ্বানক প্ৰতিহত কৰিবলৈ অসমীয়া বীৰৰ হাতৰ হেংদাং ভৰ দুপৰীয়াৰ তীক্ষ্ণ পোহৰত তিৰবিৰাই উঠিছিল। নিজৰ মাতৃভূমিৰ সাৰ্বভৌমত্ব ৰক্ষা কৰাৰ স্বাৰ্থত অসমৰ নৰ-নাৰী নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ৰণথলীলৈ ওলাই আহিছিল। অসমীয়া পুৰুষ আৰু মহিলা উভয় মিলিয়েই ৰণচণ্ডীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰণাংগনত মোগলৰ সন্মুখত বীৰদৰ্পে বুকু পাতি থিয় দিছিল। অসমীয়া নৰ-নাৰীৰ এনে অপৰাজেয় ৰূপ প্ৰত্যক্ষ কৰি ৰাজপুতনাক পৰাস্ত কৰা মোগল বাহিনীৰো বিশাল বাহুবল টুটি আহিছিল। অৱশেষত অসমীয়া সেনাৰ হাতত মোগলৰ শোচনীয় পৰাজয় ঘটিছিল।
৪। “ক’ৰ অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।” – কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ ছৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচিত এই কবিতাটিৰ জৰিয়তে কবিৰ নিজ জন্মভূমি আৰু জাতিৰ প্ৰতি থকা অপৰিসীম প্ৰেম সুন্দৰকৈ প্ৰকাশিত হৈছে। কবিতাটোত অসমৰ গৌৰৱময় প্ৰাচীন ইতিহাসৰ বৰ্ণনাৰ সমান্তৰালকৈ বুৰঞ্জীৰ বিভিন্ন দিশো প্ৰতিফলিত হৈছে। পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অসম অধিকাৰ কৰিবলৈ অহা শক্তিশালী আৰু ৰাজপুত জয়ী মোগল সেনাই ৰণাংগনত অসমীয়া জাতিৰ অসাধাৰণ বীৰত্ব প্ৰত্যক্ষ কৰি তবধ মানিছে। নিজ মাতৃভূমিৰ স্বাধীনতা অটুট ৰাখিবলৈ অসমৰ পুৰুষ আৰু মহিলা সকলোৱে একেলগে সমৰথলীলৈ ওলাই আহিছে। তেওঁলোকে ৰণচণ্ডীৰ দৰে ভয়ংকৰ মূৰ্তি ধাৰণ কৰি যুদ্ধক্ষেত্ৰত মোগলৰ আগত সাহসেৰে থিয় দিছে। অসমীয়া বীৰসকলৰ গভীৰ স্বদেশপ্ৰেম, অপৰাজেয় সাহস, শাৰীৰিক শক্তি আৰু স্বাধীনচিতীয়া মনোভাৱ দেখি ৰাজপুতক হেৰুৱাবলৈ সক্ষম হোৱা মোগল বাহিনীও হতবাক হৈ পৰিছে। অসমৰ যুদ্ধভূমিত মোগলৰ সকলো শক্তি আৰু সাহস যেন নাইকিয়া হৈ পৰিছে। কেৱলমাত্ৰ শুকান সান্দহ আৰু এমুঠি পানী খাই ৰণলৈ অহা অসমীয়া সেনাৰ হাতত পৰিণতিলৈ মোগলৰ শোচনীয় পৰাজয় ঘটিছে। জয়লাভ কৰা অসমীয়া জাতিয়ে পুনৰবাৰ নিজৰ সাৰ্বভৌমত্ব আৰু গৌৰৱৰ কিৰীটি শিৰত পিন্ধি জিলিকি উঠিছে।
৫। “মই অসমীয়া” কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটিৰ যোগেদি কবিয়ে নিজৰ জন্মস্থান আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি থকা অকৃত্ৰিম প্ৰেম অতি সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে।
আলোচ্য কবিতাটোত অসমৰ গৌৰৱময় অতীত ইতিহাস বৰ্ণনা কৰাৰ সমান্তৰালকৈ প্ৰকৃতিৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ দিশটোও সাৱলীলভাৱে ফুটাই তোলা হৈছে। মোগল সেনাই অসম ভূখণ্ড আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া সেনানীৰ অসাধাৰণ শৌৰ্য-বীৰ্য দেখি তবধ মানিছে। অসমৰ নৰ-নাৰীৰ অন্তৰত জাগ্ৰত হোৱা প্ৰবল স্বদেশপ্ৰেমৰ ভাৱে মোগল সৈন্যৰো মন চুই গৈছে। ৰণত হাৰ মানি বহুতো মোগল সৈন্য যুদ্ধবন্দী হিচাপে এই মাটিতেই ৰৈ যাবলগীয়া হৈছে। অসমৰ অনবদ্য প্ৰাকৃতিক সুষমাৰূপী সৌন্দৰ্যই তেওঁলোকক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰি পেলাইছে। অসমৰ চাৰিওকাষে ধূসৰ বৰণৰ পাহাৰৰ শাৰীয়ে আৱৰি আছে। ইয়াৰ গছ-বনৰ প্ৰতিটো পাততেই যেন জাংফাই আৰু মিনা কৰা কাৰুকাৰ্য জিলিকি থাকে। সেউজীয়া দুবৰি বনৰ ওপৰত সৰি পৰা নিয়ৰৰ টোপালবোৰে মুকুতাৰ দৰে তিৰবিৰাই থাকে। হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা সজা হয় আৰু পোৱালমণিৰে নিৰ্মাণ কৰা দলঙৰ ওপৰত উঠি অসমীয়াই ভৰি ধোৱা কাম সম্পন্ন কৰে। এই ৰাজ্যৰ নৈৰ বুকুত থকা বালিত সোণৰ চেঁকুৰা পোৱা যায়। পুঠি মাছবোৰেও যেন কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধি নিজৰ ৰূপ লাৱণ্য প্ৰদৰ্শন কৰে। ভেকুলীবোৰেও কপালত ফোঁট লৈ নিজকে এগৰাকী সুৱাগীৰ দৰে সজাই তোলে। বাঘৰ নখেৰে এই ভূমিত আ-অলংকাৰ গঢ়া হয়, ম’হৰ শিঙেৰে সজা পেঁপাৰ সুৰ তুলি বজোৱা হয়, নিষ্কৰ্মা ধোদৰ হতুৱাই ৰাজআলি বন্ধোৱা হয়, আৰু হাঁহৰ কণী তথা বৰা চাউলৰ কৰাল দি মঠ-মন্দিৰৰ লগতে ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আদি ঐতিহাসিক সমল নিৰ্মাণ কৰা হয়। এই সকলোবোৰ উপাদানে মিলি অসম ভূমিক এখন স্বৰ্গপুৰীত পৰিণত কৰিছে। এইদৰেই কবিতাটিত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া আৰু ঐশ্বৰ্যশালী ৰূপটো সুন্দৰকৈ প্ৰতিফলিত কৰা হৈছে।
৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ স্বনামধন্য সাহিত্যিক ছৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৯ খ্ৰীষ্টাব্দত, গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণি গাঁৱত। অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ অৱদান অপৰিসীম। ১৯৭৭ চনত অভয়াপুৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনত তেখেতে সন্মানীয় সভাপতিৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল। ২০০০ চনত এইগৰাকী মহান সাৰস্বত সাধকৰ জীৱনাৱসান ঘটে। তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত বহুমূলীয়া সাহিত্যকৃতিসমূহৰ ভিতৰত ‘বেদুইন’ (কবিতা সংকলন), ‘পৰশমণি’, ‘আধাৰশিলা’, ‘মৰহা ফুল’, ‘ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী’, ‘ধন্য নৰতনু ভাল’, ‘স্বাক্ষৰ’, ‘ছবিঘৰ’, ‘ৰঙাগড়া’, ‘ৰজনীগন্ধাৰ চকুলো’ আদি প্ৰধান। বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য যে তেখেতৰ সুপৰিচিত উপন্যাস “অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী”ৰ বাবে মালিকদেৱক সন্মানীয় ‘সাহিত্য অকাডেমি বঁটা’ৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল। তেখেতৰ আন এখন বহুল পঠিত আৰু জনপ্ৰিয় উপন্যাস হৈছে “সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন”।
৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ দুৰ্ধৰ্ষ মোগল বাহিনীয়ে পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা উজনিৰ ফালে ভটিয়াই আহি অসম জয় কৰাৰ অহংকাৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ সেউজীয়া দুবৰিবনত পদাৰ্পণ কৰিছিলহি। সেই কালছোৱাত প্ৰতাপী আহোম স্বৰ্গদেউসকলে অসমৰ সিংহাসনত বহি নিজৰ শৌৰ্য-বীৰ্য আৰু সাহসৰ প্ৰতীকস্বৰূপ বিজয় নিচান চাৰিওফালে উৰুৱাই ৰাখিছিল। মোগলসকলে সেই শক্তিশালী আহোমসকলক হৰুৱাবলৈ আহি অৱশেষত নিজেই পৰাজয়ৰ সোৱাদ ল’বলগীয়া হৈছিল। ৰণত পৰাস্ত হোৱা মোগল সৈন্যৰ বহুতেই যুদ্ধবন্দী হিচাপে অসমত ৰৈ গৈছিল আৰু কালক্ৰমত অসমীয়া সমাজৰ লগত মিলি গৈছিল। অসমৰ অপৰূপ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যই তেওঁলোকৰ হৃদয় জয় কৰিছিল। তেওঁলোকে অসম ভূমিত নিভাঁজ ভক্তি, প্ৰেম আৰু সৌন্দৰ্যৰ এক বিশাল ভাণ্ডাৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল; লগতে স্বাধীন অসমীয়া জাতিৰ উচ্ছ্বাসপূৰ্ণ সুমধুৰ সংগীতৰ মূৰ্ছনা শুনিবলৈ পাইছিল।
অসমৰ চাৰিওকাষে থকা ধূসৰ পৰ্বতমালাই আৰু সেউজীয়া গছ-বননিয়ে তেওঁলোকক বাৰুকৈয়ে আকৰ্ষণ কৰিছিল। প্ৰতিটো গছৰ পাততে যেন জাংফাই আৰু মিনা কৰা নিপুণ কাৰুকাৰ্য জিলিকি উঠিছিল, আৰু দুবৰিবনৰ আগত পৰি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰে মুকুতাৰ মণিৰ দৰে এক অপাৰ সৌন্দৰ্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। অসমীয়া মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা সজা কাৰ্য আৰু পোৱালমণিৰে গঢ়া দলঙত উঠি ভৰি ধোৱা দৃশ্যই তেওঁলোকক তবধ মনাইছিল। বাঘৰ নখেৰে আ-অলংকাৰ গঢ়া, ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা বজোৱা, হাঁহৰ কণী আৰু বৰা চাউলৰ কৰালেৰে মঠ-মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা আদি কাৰ্যবোৰে অসমক এখন ঐশ্বৰ্যশালী স্বৰ্গপুৰীৰ দৰে সজাই তুলিছিল। এইদৰেই কবিতাটিত সেই সময়ৰ অসমৰ প্ৰাচুৰ্যৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে। অসমৰ নৈৰ বুকুত থকা বালিত সোণৰ চেঁকুৰা পোৱা গৈছিল, পুঠি মাছবোৰেও যেন কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধি নিজৰ সৌন্দৰ্য বঢ়াইছিল আৰু ভেকুলীবোৰেও কপালত ফোঁট লৈ নিজকে এগৰাকী সুৱাগীৰ দৰে সজাই তুলিছিল।
নিষ্কৰ্মা ধোদবোৰৰ হতুৱাই ইয়াত বিশাল ৰাজআলি বন্ধোৱা হৈছিল। অসমৰ ধূলি-বালিৰ মাজতেই যেন হীৰা-মুকুতা আৰু মৰকত আদি মূল্যৱান ৰত্ন সিঁচৰতি হৈ আছিল। এইদৰেই মোগলসকলে অসমৰ এনে ঐশ্বৰ্যশালী আৰু বিনন্দীয়া ৰূপ দেখি মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰিছিল আৰু নিজৰ পৰিচয় পাহৰি অসমীয়া সমাজ-সংস্কৃতিৰ লগত একাকাৰ হৈ পৰিছিল।
৮। ব্যাখ্যা কৰাঃ
(ক) মোগলে এবাৰ পালে, শকতিৰ নৱ পৰিচয়
দেশ প্রাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱে ৰচনা কৰা “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটোৰপৰা লোৱা হৈছে।
প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকিৰ মাজেৰে অসমীয়া জাতিৰ অসীম সাহস, বীৰত্ব আৰু স্বাধীনচিতীয়া মনোভাৱৰ দিশটো অতি সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশিত হৈছে। দূৰৈৰ পশ্চিম দিশৰ পৰা বলৱন্ত মোগল সেনাই অসম জয় কৰাৰ বাসনাৰে লুইতৰ বুকুত ভটিয়াই আহি অসমৰ সেউজীয়া দুবৰিবনত পদাৰ্পণ কৰিছিলহি। সেই কালত অসমৰ ৰাজপাটত প্ৰতাপী আহোমসকলে সগৌৰৱেৰে নিজৰ স্বাধীনতাৰ নিচান উৰুৱাই আছিল। মোগল আক্ৰমণকাৰীসকলে আহোমসকলক পৰাস্ত কৰি অসমত মুছলমানৰ শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ আৰু নিজৰ বাহুবল প্ৰদৰ্শন কৰি সমগ্ৰ কামৰূপ নিজৰ অধীনলৈ নিয়াৰ দুৰন্ত হেঁপাহেৰে যুদ্ধক্ষেত্ৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ আহোম সেনাইও হাতত হেংদাং লৈ বীৰদৰ্পে সমৰথলীলৈ ওলাই গৈছিল। নিজৰ মাতৃভূমিৰ সাৰ্বভৌমত্ব ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত অসমৰ নৰ-নাৰী নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ৰণচণ্ডীৰ মূৰ্তি ধাৰণ কৰি ৰণাংগনত মোগলৰ সন্মুখত বুকু পাতি থিয় দিছিলহি। অসমীয়া সৈন্যৰ এনে অপৰাজেয় সাহস আৰু বীৰত্ব দেখি ৰাজপুতনাক জয় কৰা মোগল বাহিনীৰো বিশাল শক্তি টুটি আহিছিল। অৱশেষত এই ঐতিহাসিক ৰণত আহোমৰ হাতত মোগলৰ শোচনীয় পৰাজয় ঘটিছিল। মোগলসকলে অসমীয়া সেনানীৰ অপাৰ শক্তি আৰু বিক্ৰম দেখি তবধ মানিছিল। যুদ্ধক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে অসমীয়া জাতিৰ প্ৰকৃত শক্তিৰ উমান পুনৰবাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অসমৰ জনসাধাৰণৰ প্ৰবল দেশপ্ৰেম, স্বাধীনচিতীয়া মনোভাৱ আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা অকৃত্ৰিম ভক্তিয়েই মোগলসকলক আহোমৰ প্ৰকৃত শক্তিৰ পৰিচয় দিছিল।
(খ) দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা
গচকত ভাগে মৰকত
হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা,
ভৰি ধোৰে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকে ৰচনা কৰা “মই অসমীয়া” কবিতাটোৰপৰা লোৱা হৈছে।
এই পদফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে অসম ভূখণ্ডৰ অপাৰ প্ৰাচুৰ্য আৰু ঐশ্বৰ্যৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে। অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতিশয় মনোমোহা আৰু সমগ্ৰ ৰাজ্যখনেই বহুমূলীয়া সম্পদেৰে ভৰপূৰ। ইয়াৰ সাধাৰণ দুবৰিবনৰ পাতৰ মাজতো সৌন্দৰ্যৰ অফুৰন্ত ভাণ্ডাৰ লুকাই আছে। পুৱাৰ নিয়ৰৰ টোপালবোৰে দুবৰিৰ পাতত পৰি মুকুতাৰ থোপাৰ দৰে এক অপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ সৃষ্টি কৰে। মৰকত হৈছে এবিধ মূল্যবান সেউজীয়া ৰঙৰ ৰত্ন। অসমৰ ধূলি-বালিতে এনে ধুনীয়া বাখৰৰ দৰে মূল্যৱান ৰত্ন সিঁচৰতি হৈ থাকে বুলি ইয়াত কল্পনা কৰা হৈছে, যিবোৰ মানুহৰ খোজৰ ভৰত ভাঙি-চিঙি যায়। আনহাতে, বন্যপ্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰতো এই ৰাজ্যখন অতিকৈ চহকী। ইয়াত পোৱা হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা নিৰ্মাণ কৰা হয়। বাঘৰ নখ ব্যৱহাৰ কৰি ধুনীয়া আ-অলংকাৰ গঢ়া হয় আৰু ম’হৰ শিঙেৰে সুৱদী মাতৰ পেঁপা তৈয়াৰ কৰি বজোৱা হয়। প্ৰৱাল বা পোৱাল হৈছে এবিধ বহুমূলীয়া সামগ্ৰী; অসমীয়া মানুহে এনে পোৱালমণিৰে দলং নিৰ্মাণ কৰি তাৰ ওপৰত উঠি ভৰি ধোৱাৰ নিচিনা সাধাৰণ কাম কৰে বুলি কৈ কবিয়ে অসমৰ প্ৰাচুৰ্যৰ চৰম নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে। এইদৰেই অসমত সকলো ধৰণৰ সম্পদ উভৈনদী হৈ থকাৰ কথা প্ৰকাশ কৰা হৈছে, যিয়ে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ফালৰ পৰা এই দেশখন যে অতিকৈ ঐশ্বৰ্যশালী, তাকেই প্ৰতিপন্ন কৰে।
(গ) মোহ গ’ল দুৰণিৰ বিদেশী মোগল
অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ-বিনন্দীয়া
অসমত বন্দী হ’ল, অসমৰ ৰূপ মুগ্ধ
দূৰৰ মোগল আহি হ’ল অসমীয়া।।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তর্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱে ৰচনা কৰা “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটোৰপৰা তুলি লোৱা হৈছে।
দূৰণিৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অসম অধিকাৰ কৰিবলৈ অহা পৰাক্ৰমী মোগল সেনাই অৱশেষত অসমীয়া সেনাৰ হাতত পৰাজয় বৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল। ৰণত হাৰি যোৱা মোগল সৈন্যৰ বহুতেই যুদ্ধবন্দী হিচাপে অসমত থাকি গৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সম্পূৰ্ণৰূপে অসমীয়া সমাজৰ লগত মিলি গৈছিল। এই মোগলসকলে অসমৰ প্ৰকৃতিৰ মাজত স্বৰ্গীয় আৰু বিনন্দীয়া ৰূপ প্ৰত্যক্ষ কৰি মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰিছিল। যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ অসমৰ মাটিতে ৰৈ যোৱাৰ পাছত তেওঁলোকে চাৰিওপিনে কেৱল সৌন্দৰ্যৰ অপাৰ ভাণ্ডাৰহে দেখা পাইছিল। অসমৰ চাৰিওকাষে ধূসৰ বৰণৰ পাহাৰৰ শাৰীয়ে আৱৰি আছে। ইয়াৰ প্ৰতিটো গছৰ পাততে যেন জাংফাই আৰু মিনা কৰা কাৰুকাৰ্য জিলিকি থাকে। দুবৰিবনৰ পাতত সৰি পৰা নিয়ৰৰ টোপালবোৰে মুকুতাৰ মণিৰ দৰে সৌন্দৰ্য প্ৰদান কৰিছে। অসমৰ ধূলি-বালিতে মূল্যৱান মৰকত ৰত্ন পৰি থাকে আৰু মানুহৰ খোজত সেইবোৰ ভাঙি যায়। ইয়াত হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা সজা হয়, পোৱালমণিৰে নিৰ্মিত দলঙত উঠি অসমীয়া মানুহে ভৰি ধোৱে, বাঘৰ নখেৰে অলংকাৰ গঢ়া হয় আৰু ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা বজোৱা হয়। আহোম স্বৰ্গদেউসকলে হাঁহৰ কণী আৰু বৰা চাউলৰ কৰালেৰে মঠ-মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰে। নৈৰ বালিত সোণৰ চেঁকুৰা পোৱা যায়। আনকি পুঠি মাছবোৰেও কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধি আৰু ভেকুলীবোৰেও কপালত ফোঁট লৈ নিজকে সজাই তোলে। নিষ্কৰ্মা ধোদৰ হতুৱাই ইয়াত ৰাজআলি বন্ধোৱা হয়। ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আদি ঐতিহাসিক সমলবোৰে এখন স্বৰ্গপুৰীৰ দৰে সৌন্দৰ্য প্ৰদান কৰে। এনে ঐশ্বৰ্যশালী অসমৰ ধূলি-বালিত যেন হীৰা-মুকুতা মিহলি হৈ থাকে। অসমীয়া লোকৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা মাতত মৌ বৰ্ষণ হয়; এই সুৱদী মাতেৰে গোৱা গীত শুনিলে শিলৰ দৰে কঠিন বস্তুও পমি যায়। অসমৰ দৰে এনে এখন ৰূপৱতী দেশ পৃথিৱীৰ আন ক’তো পাবলৈ নাই। গতিকে অসমৰ এনে অপৰূপ সৌন্দৰ্য আৰু প্ৰাচুৰ্য দেখি দুৰণিৰ পৰা অহা বিদেশী মোগলে যুদ্ধবন্দী হৈ থাকি পিছলৈ নিজৰ পৰিচয় পাহৰি অসমীয়া হৈ পৰে আৰু হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত একাকাৰ হৈ যায়।
(ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া
অসমীয়া দেহ প্রাণ মন,
জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া
মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱে ৰচনা কৰা কবিতা “মই অসমীয়া”ৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে ৰণত বন্দী হোৱা মোগল সৈন্যই অসমত থাকি পৰৱৰ্তী সময়ত কেনেদৰে নিভাঁজ অসমীয়া হৈ পৰিছিল, তাৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে। মোগল বাহিনীয়ে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া সেনাৰ হাতত পৰাজয় স্বীকাৰ কৰিবলগীয়া হৈছিল। যুদ্ধৰ অন্তত যুদ্ধবন্দী হিচাপে অসমৰ মাটিতে ৰৈ যাবলগীয়া হোৱা মোগল সৈন্যই অসমৰ বিনন্দীয়া আৰু স্বৰ্গীয় ৰূপ দেখি অভিভূত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকে অসমৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিক নিজৰ কৰি আঁকোৱালি লৈছিল আৰু হাড়ে-হিমজুৱে এজন প্ৰকৃত অসমীয়া হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকে অসমক নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে গ্ৰহণ কৰি আহোমৰ শাসন ব্যৱস্থাক মানি লৈছিল। কবিতাটিত কবিয়ে সেই যুদ্ধবন্দী মোগলৰ দৃষ্টিৰে অসমৰ গৌৰৱময় অতীত ইতিহাস অৱলোকন কৰিছে। অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্বৰ সেই অমল বিজয়গাঁথা আজিও যেন একেদৰেই সজীৱ হৈ আছে। সেয়েহে, কবিয়ে অসমৰ স্বাৰ্থত যুঁজ দিবলৈ আৰু প্ৰয়োজন হ’লে অসমৰ হকে প্ৰাণ আহুতি দিবলৈকো কুণ্ঠাবোধ নকৰে। অসমৰ ধৰ্ম, সমাজ আৰু অসমীয়া জাতি কবিৰ প্ৰাণতকৈয়ো আপোন হৈ পৰিছে। জীৱিত অৱস্থাত তেওঁ এজন গৰ্বিত অসমীয়া হিচাপে জীয়াই থাকিব বিচাৰে আৰু মৃত্যুৰ পিছতো যাতে পুনৰ অসমীয়া হৈয়ে জন্মলাভ কৰে, সেয়াই তেখেতৰ একমাত্ৰ কামনা। অসমীয়া পৰিচয়ৰ সৈতে তেওঁ জীৱনে-মৰণে চিৰকাল এই মাটিৰ মায়াত বান্ধ খাই থাকিব বিচাৰে। অসমীয়া গীত-মাত আৰু ভাষাক তেখেতে স্বৰ্গত গৈয়ো চিনি পাব বুলি দৃঢ়তাৰে প্ৰকাশ কৰিছে। জীৱন আৰু মৃত্যু দুয়ো অৱস্থাতে অসমীয়া হৈ থাকিব বিচৰা কবিগৰাকীৰ নিজ মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ শ্ৰদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতা এই কবিতাফাঁকিৰ মাজেৰে সুন্দৰকৈ প্ৰতিফলিত হৈছে।
৯। “মই অসমীয়া” কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্রশংসা কৰিছে তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটিৰ যোগেদি কবি ছৈয়দ আব্দুল মালিকৰ নিজ দেশৰ প্ৰতি থকা আনুগত্য আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি থকা অকৃত্ৰিম প্ৰেম অতি সুন্দৰকৈ ফুটি উঠিছে। এই কবিতাটোৰ জৰিয়তে পঢ়ুৱৈয়ে অসমৰ গৌৰৱময় অতীত ইতিহাসৰ বিষয়ে এক স্পষ্ট ধাৰণা লাভ কৰিব পাৰে। বলৱন্ত মোগল সেনাই অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া মানুহৰ অসাধাৰণ বীৰত্ব আৰু সাহস দেখি তবধ মানিছিল। অসমীয়া নৰ-নাৰীৰ অন্তৰত জাগ্ৰত হোৱা প্ৰবল স্বদেশপ্ৰেমৰ ভাৱে আক্ৰমণকাৰী মোগলৰো অন্তৰ চুই গৈছিল।
আহোমৰ সৈতে হোৱা ঐতিহাসিক ৰণত মোগল বাহিনীয়ে শোচনীয় পৰাজয় বৰণ কৰিছিল। এই পৰাজয়ৰ পিছতহে মোগলসকলে অসমীয়া সেনানীৰ প্ৰকৃত বল আৰু শক্তিৰ উমান পাবলৈ সক্ষম হৈছিল। অসমীয়া লোকসকলে নিজ মাতৃভূমিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে সকলো মুহূৰ্ততে নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিবলৈ সাজু থাকে। তেওঁলোক স্বভাৱতে স্বাধীনচিতীয়া আৰু নিজ দেশৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ ভক্তি সদায় অম্লান হৈ থাকে। সেইবাবেই যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ যুদ্ধবন্দী হিচাপে ৰৈ যোৱা মোগল সৈনিকসকলে পৰৱৰ্তী সময়ত অসমীয়া লোকৰ এনে গভীৰ স্বদেশপ্ৰেম আৰু আনুগত্য দেখি মোহিত হৈ পৰিছিল আৰু লাহে লাহে নিজকে এই দেশৰ সমাজ-সংস্কৃতিৰ লগত একাকাৰ কৰি পেলাইছিল। কবিতাটিত কবিয়ে সেই পৰাজিত মোগলৰ দৃষ্টিৰে অসমৰ অতীত ইতিহাসক সুঁৱৰিছে। অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্বৰ সেই অমৰ বিজয়গাঁথা আজিও যেন আমাৰ সমাজত একেদৰেই বৰ্তি আছে। সেয়েহে কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ সেই অদম্য বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক হৃদয়ৰ পৰা প্ৰশংসা কৰিছে আৰু নিজকে সেই জাতিৰ অংশ হিচাপে বিলীন কৰি দিছে। তেওঁ অসমৰ স্বাৰ্থত যুঁজ কৰিবলৈ আৰু অসমৰ বাবেই মৃত্যুবৰণ কৰিবলৈকো সাজু। মৰাৰ পিছতো যাতে অসমীয়া হৈয়ে পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিব পাৰে, সেয়াই কবিৰ একমাত্ৰ কামনা। কবিয়ে নিজৰ জন্মভূমিক ইমানেই ভাল পায় যে অসমীয়া পৰিচয়ৰে এই মাটিৰ মায়াত বান্ধ খাই তেওঁ জীৱনে-মৰণে চিৰকাল ইয়াতেই থাকিব বিচাৰে।
১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল’ম বুলি ভাবিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ “মই অসমীয়া” কবিতাটিৰ জৰিয়তে কবিৰ নিজ জন্মভূমিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ আনুগত্য আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি থকা অকৃত্ৰিম প্ৰেম অতি সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশিত হৈছে। অসমৰ গৌৰৱময় অতীত ইতিহাসৰ সমল দাঙি ধৰা এই কবিতাটোত অসম বুৰঞ্জীৰো বিভিন্ন দিশ প্ৰতিফলিত হৈছে। পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অসম জয় কৰিবলৈ অহা শক্তিশালী মোগল বাহিনী আহোম সেনাৰ হাতত শোচনীয়ভাৱে পৰাস্ত হৈছিল। ৰণত পৰাজিত হোৱা মোগল সৈন্যৰ একাংশই যুদ্ধবন্দী হিচাপে এই মাটিতে থাকি গৈ পৰৱৰ্তী সময়ত হাড়ে-হিমজুৱে এজন প্ৰকৃত অসমীয়া হৈ পৰিছিল। আলোচ্য কবিতাটিত কবিয়ে সেই যুদ্ধবন্দী মোগলৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰাই অসমৰ অতীত ইতিহাসক ৰোমন্থন কৰিছে।
অসমত আৱদ্ধ হৈ ৰোৱা সেই মোগল সেনাই আহোমৰ বশ্যতা স্বীকাৰ কৰি লৈছিল আৰু কামৰূপ ৰাজ্যক নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে সাৱটি লৈছিল। প্ৰাচীন কালৰ অসমীয়া নৰ-নাৰীৰ সেই অদম্য বীৰত্ব আৰু গভীৰ স্বদেশপ্ৰেম আজিও যেন আমাৰ সমাজত সজীৱ হৈ আছে। সেইবাবেই কবিয়ে অসমৰ স্বাৰ্থত যুঁজ কৰিবলৈ বিচাৰিছে আৰু প্ৰয়োজনত অসমৰ বাবেই নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিবলৈকো কুণ্ঠাবোধ নকৰে। মৃত্যুৰ পিছতো যাতে তেওঁ অসমীয়া হৈয়ে এই পূণ্য ভূমিত পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিব পাৰে, সেয়াই তেখেতৰ একমাত্ৰ আন্তৰিক কামনা। অসমীয়া পৰিচয়ৰ সৈতে তেওঁ জীৱনে-মৰণে চিৰকাল এই মাটিৰ মায়ামহীত বান্ধ খাই থাকিব বিচাৰে। জন্মভূমিৰ প্ৰতি থকা এনে গভীৰ আনুগত্য আৰু অসীম ভালপোৱাৰ তাড়নাতেই কবিয়ে মৃত্যুৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জন্ম ল’ম বুলি গভীৰভাৱে অনুভৱ কৰিছে।
১১। “মই অসমীয়া” কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰঃ বিশিষ্ট সাহিত্যিক ছৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচিত “মই অসমীয়া” হৈছে এটি অতি সুন্দৰ আৰু অনুপম দেশপ্ৰেমমূলক কবিতা। এই কবিতাটিৰ মাজেৰে অসমৰ গৌৰৱময় অতীত ইতিহাস বৰ্ণিত হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ অসম বুৰঞ্জীৰো কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ প্ৰতিফলিত হৈ উঠিছে। সুদূৰ পশ্চিম দিশৰ পৰা দুৰ্ধৰ্ষ মোগল সেনাই অসম অধিকাৰ কৰাৰ মানসেৰে আহি মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত পদাৰ্পণ কৰিছিলহি। শত্ৰুৰ এই আগ্ৰাসনৰ উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ অসমৰ বীৰ আহোম সেনানীয়েও হাতত তীক্ষ্ণ হেংদাং তুলি লৈ মোগলৰ মুখামুখি হৈছিল। নিজ মাতৃভূমিৰ সাৰ্বভৌমত্ব ৰক্ষা কৰাৰ স্বাৰ্থত অসমৰ নৰ-নাৰী নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ৰণচণ্ডীৰ ভয়ংকৰ মূৰ্তি ধাৰণ কৰি মোগলৰ সন্মুখত বীৰদৰ্পে বুকু পাতি থিয় দিছিল। অসম জয় কৰিবলৈ অহা মোগল বাহিনীয়ে অসমীয়া লোকৰ এনে অসাধাৰণ বীৰত্ব আৰু সাহস দেখি তবধ মানিছিল। অসমীয়া মানুহৰ অন্তৰত জাগ্ৰত হোৱা প্ৰবল স্বদেশপ্ৰেমে মোগল সৈন্যৰো হৃদয় স্পৰ্শ কৰি গৈছিল।
অৱশেষত এই ঐতিহাসিক ৰণত মোগলৰ শোচনীয় পৰাজয় ঘটিছিল আৰু পৰাস্ত হোৱা মোগল সৈন্যৰ বহুতেই যুদ্ধবন্দী হিচাপে অসমতে ৰৈ গৈ কালক্ৰমত নিভাঁজ অসমীয়া হৈ পৰিছিল। অসমৰ অপৰূপ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু ইয়াৰ প্ৰাচুৰ্যৰে ভৰপূৰ সম্পদে মোগলসকলক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰি পেলাইছিল। তেওঁলোকে আহোম স্বৰ্গদেউক নিজৰ ৰজা হিচাপে মানি লৈছিল আৰু কামৰূপ বা অসম ভূখণ্ডক নিজৰ দেশ বুলি আঁকোৱালি লৈ হাড়ে-হিমজুৱে প্ৰকৃত অসমীয়া হৈ পৰিছিল। আলোচ্য কবিতাটিত কবিয়ে সেই পৰাজিত মোগলৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰাই অসমৰ অতীত ইতিহাসক ৰোমন্থন কৰিছে। অসমীয়া জাতিৰ শৌৰ্য-বীৰ্যৰ সেই গৌৰৱোজ্জ্বল বিজয়গাঁথা আজিও যেন একেদৰেই বৰ্তি আছে। সেয়েহে কবিয়ে অসমৰ স্বাৰ্থত যুঁজ দিবলৈ বিচাৰে আৰু প্ৰয়োজনত অসমৰ বাবেই প্ৰাণ ত্যাগ কৰিবলৈকো সাজু। তেওঁ আজীৱন অসমীয়া হিচাপে জীয়াই থাকিব বিচাৰে আৰু অসমীয়া নাম লৈয়ে মৃত্যুবৰণ কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে। মৃত্যুৰ পিছতো যাতে অসমীয়া হৈয়ে পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিব পাৰে, সেয়াই তেখেতৰ একমাত্ৰ কামনা। অসমীয়া সমাজৰ গীত-মাত আৰু সুৱদী ভাষাটোক তেওঁ স্বৰ্গত গৈয়ো চিনি পাব বুলি অটল দৃঢ়তাৰে প্ৰকাশ কৰিছে। কবিৰ এই দৃঢ় বিশ্বাসেই হৈছে আমাৰ অতীত ইতিহাস আৰু বৰ্তমানৰ মাজৰ এক শক্তিশালী সংযোগ সেতু। জীৱন আৰু মৃত্যু দুয়ো অৱস্থাতে চিৰদিনৰ বাবে অসমীয়া হৈ থাকিব বিচৰা কবিগৰাকীৰ প্ৰৱল স্বদেশপ্ৰেমৰ এক উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন এই কবিতাটিৰ মাজেৰে অতি সুন্দৰভাৱে পৰিস্ফুট হৈ উঠিছে।
১২। “মই অসমীয়া” কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটিত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ এক উজ্বল আৰু বৰ্ণিল চানেকি অতি সুন্দৰভাৱে প্ৰতিফলিত হৈ উঠিছে। সেই প্ৰাচীন কালত অসমৰ জনসাধাৰণ আছিল অতিকৈ সাহসী আৰু নিজ মাতৃভূমিৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ প্ৰেম আছিল চিৰপ্ৰৱাহমান। পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অসম অধিকাৰ কৰিবলৈ অহা শক্তিশালী মোগল সেনাক ৰণত পৰাস্ত কৰিবলৈ অসমৰ পুৰুষ আৰু মহিলা নিৰ্বিশেষে সকলোৱে হাতত হেংদাং তুলি লৈ সমৰথলীলৈ ওলাই আহিছিল; লগতে ৰণচণ্ডীৰ মূৰ্তি ধাৰণ কৰি শত্ৰু মোগলৰ সন্মুখত নিৰ্ভীকভাৱে বুকু পাতি থিয় দিছিলহি। অসমীয়া সেনাৰ এনে অপৰাজেয় বীৰত্ব দেখি মোগল বাহিনী হতবাক হৈ পৰিছিল আৰু অসমীয়া নৰ-নাৰীৰ প্ৰবল দেশপ্ৰেমে তেওঁলোকৰো অন্তৰ চুই গৈছিল।
অসমৰ অপৰূপ আৰু বিনন্দীয়া ৰূপ প্ৰত্যক্ষ কৰি যুদ্ধত পৰাস্ত হোৱা মোগলসকলো মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰিছিল। অসমৰ চাৰিওকাষে আৱৰি থকা ধূসৰ পৰ্বতমালা, প্ৰতিটো গছৰ পাতত জিলিকি থকা জাংফাই আৰু মিনা কৰা কাৰুকাৰ্য, দুবৰিবনৰ পাতত সৰি পৰা মুকুতা সদৃশ নিয়ৰৰ টোপাল, আৰু ধূলি-বালিৰ মাজত মিহলি হৈ থকা মৰকত মণি আদিয়ে মোগলসকলক বাৰুকৈয়ে আকৰ্ষিত কৰিছিল। প্ৰাকৃতিক সম্পদত উভৈনদী এই ৰাজ্যখনৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা নিৰ্মাণ কৰি পিন্ধিছিল। পোৱালমণিৰে সজা দলঙৰ ওপৰত উঠি ভৰি ধোৱা কাৰ্য সম্পন্ন কৰিছিল, বাঘৰ নখেৰে বিবিধ আ-অলংকাৰ গঢ়িছিল, আৰু ম’হৰ শিঙেৰে পেঁপা সাজি সুৰ তুলিছিল। হাঁহৰ কণী আৰু বৰা চাউলৰ কৰালেৰে নিৰ্মাণ কৰা ঐতিহাসিক দ’ল-দেৱালয়, ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আদিয়ে অসমক এখন ঐশ্বৰ্যশালী স্বৰ্গপুৰীৰ দৰে সৌন্দৰ্য প্ৰদান কৰিছিল। ইয়াৰ নদীৰ বুকুত থকা বালিত সোণৰ চেঁকুৰা লাভ কৰা গৈছিল, পুঠি মাছবোৰেও যেন কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধি নিজকে ৰূপৱতী কৰি তুলিছিল, আৰু ভেকুলীবোৰেও কপালত ফোঁট লৈ এগৰাকী সুৱাগীৰ ৰূপত সজাই তুলিছিল। নিষ্কৰ্মা ধোদবোৰক কামত লগাই স্বৰ্গদেউসকলে বিশাল ধোদৰ আলি নিৰ্মাণ কৰিছিল। অসমৰ সাধাৰণ ধূলি-বালিৰ মাজতেই যেন সোণ, ৰূপ, হীৰা, মুকুতা, মৰকত আদি বহুমূলীয়া ৰত্ন মিহলি হৈ আছিল। এইদৰেই প্ৰাচীন অসম দেশখন প্ৰতিটো দিশৰ পৰাই অতিকৈ চহকী আৰু সমৃদ্ধিশালী আছিল। আলোচ্য কবিতাটিৰ মাজেৰে আমি অসমৰ সেই অতীত গৌৰৱৰ এক অতি সুন্দৰ আৰু স্পষ্ট আভাস লাভ কৰিব পাৰোঁ।
ভাষা-বিষয়ক:
১। ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখাঃ
স্বর্ণপুৰী, মুক্তগীত, অনিৰুদ্ধ
উত্তৰঃ
|
শব্দ |
ব্যাসবাক্য |
সমাস |
|
স্বর্ণপুৰী মুক্তগীত অনিৰুদ্ধ |
স্বর্ণ নির্মিত পুৰী মুক্ত যি গীত যাক ৰোধ কৰিব নোৱাৰি |
কর্মধাৰয় কর্মধাৰয় বহুব্রীহি (কৃষ্ণৰ নাতি) |
২। তলৰ শব্দবোৰৰ নিচিনা পাঁচটা শব্দ সাজা:
বাঘ-নখ, হাঁহ-কণী, ম’হ-শিং
উত্তৰঃ পিতল-চকু, মুখ-পদ্ম, কমল-লোচন, ধন-সোণ, হাতী-শুৰীয়া
৩। বিপৰীত শব্দ লিখা:
গৌৰৱ, আলোক, স্বাধীনতা, পৰাজিত, সপোন, মৰণ।
উত্তৰঃ
|
শব্দ |
বিপৰীত শব্দ |
|
গৌৰৱ |
লজ্জা |
|
আলোক |
তিমিৰ |
|
স্বাধীনতা |
পৰাধীনতা |
|
পৰাজিত |
জিত |
|
সপোন |
দিঠক |
|
মৰণ |
জীৱন |
