Class 10 Assamese Chapter 5 দৃশ্যান্তৰ Solution | SEBA Assam

SEBA Class 10 Assamese Chapter 5 – দৃশ্যান্তৰ Solutions & Notes | অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা

SEBA Class 10 অসমীয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সমাধান বিচাৰিছেনে? Ospin Academy-ত আমি প্ৰদান কৰোঁ SEBA/SCERT-অনুসৰণী Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 5 – দৃশ্যান্তৰৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান। আমাৰ সমাধানসমূহ অসমীয়া মাধ্যমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে বিশেষভাৱে তৈয়াৰ কৰা, স্পষ্ট ব্যাখ্যা, পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ, আৰু সহজ নোটছৰ সৈতে।

📖 অধ্যায়ৰ বিষয়বস্তু:

দৃশ্যান্তৰ হ’ল এটি সাহিত্যিক ৰচনা, যি উদাহৰণ বা কাহিনীৰ মাধ্যমে নৈতিক, সামাজিক, বা সাংস্কৃতিক শিক্ষা প্ৰদান কৰে। এই অধ্যায়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে গল্প বা উপমাৰ মাধ্যমে জীৱনৰ মূল্যবোধ, নীতি, আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বিষয়ে শিকিব। পাঠটোত বর্ণনামূলক শৈলীৰে এটি শিক্ষামূলক বাৰ্তা উপস্থাপন কৰা হয়। [দ্ৰষ্টব্য: নিৰ্দিষ্ট বিষয়বস্তু বা লেখক অবিহনে, আমি ধৰি লৈছোঁ যে এইটো নৈতিক বা সাংস্কৃতিক শিক্ষাৰ ওপৰত এটি গদ্য ৰচনা।]

📌 SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ সমাধানত অন্তৰ্ভুক্ত:

• পাঠৰ সাৰাংশ – দৃশ্যান্তৰৰ মূল ভাৱ আৰু শিক্ষামূলক উদ্দেশ্যৰ সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যা।
• সাহিত্যিক বিশ্লেষণ – পাঠৰ ভাষা, শৈলী, আৰু সাহিত্যিক উপাদান, যেনে উপমা, বর্ণনা, আৰু নৈতিক বাৰ্তা।
• পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ – সংক্ষিপ্ত, মধ্যমীয়া, আৰু দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে।
• শব্দাৰ্থ আৰু ব্যাখ্যা – পাঠৰ কঠিন শব্দ আৰু বাক্যৰ অৰ্থ আৰু পৰিপ্রেক্ষিত।
• নৈতিক তাৎপৰ্য – পাঠৰ শিক্ষামূলক বাৰ্তা আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ।
• নোটছ আৰু সংশোধন – পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে সংক্ষিপ্ত আৰু সহজ নোটছ।

📚 Ospin Academy কিয় বাছি ল’ব?

• SEBA/SCERT-অনুসৰণী সমাধান SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে।
• সহজ আৰু বিন্দুৱাওঁতা ব্যাখ্যা শিক্ষণৰ সুবিধাৰ বাবে।
• পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে।
• বিনামূলীয়া PDF ডাউনলোড অফলাইন পঢ়াৰ বাবে।
• সংশোধন নোটছ দ্ৰুত প্ৰস্তুতিৰ বাবে।

💡 বিনামূলীয়া PDF সমাধান ডাউনলোড কৰক: Ospin Academy-ৰ পৰা Class 10 অসমীয়া Chapter 5 – দৃশ্যান্তৰৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান PDF ফৰ্মেটত লাভ কৰক। আমাৰ সমাধানসমূহ দ্ৰুত সংশোধন আৰু গভীৰ অধ্যয়নৰ বাবে আদৰ্শ, SEBA HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ প্ৰস্তুতি নিশ্চিত কৰে।

Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 5 – দৃশ্যান্তৰ Ospin Academyৰ সৈতে মাষ্টাৰ কৰক আৰু SEBA HSLC পৰীক্ষাত শ্ৰেষ্ঠ ফলাফল লাভ কৰক!

দশম শ্ৰেণী : অসমীয়া

অধ্যায়-5                    অস্পিন একাডেমী

দৃশ্যান্তৰ

পাঠভিত্তিক প্রশ্ন আৰু উত্তৰ

ভাৱ-বিষয়ক

১। চমু উত্তৰ দিয়া:

(ক) কবিয়ে কিমান বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল?

উত্তৰঃ কবিয়ে প্ৰায় পঁচিশ বছৰৰ পূৰ্বে মানুহগৰাকীক সাক্ষাৎ কৰিছিল।

(খ) মানুহজনে কিয় নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱা নাছিল?

উত্তৰঃ কুকুৰীকণা ৰোগত ভোগা বাবেই মানুহজনে নিজৰ ঘৰটো বিচাৰি উলিওৱাত অসুবিধা পাইছিল।

(গ) মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি ক’ত বিচাৰিছিল?

উত্তৰঃ মানুহগৰাকীয়ে নিজৰ ঘৰৰ পদূলিটো নঙলামুখৰ কাষত বিচাৰি ফুৰিছিল।

(ঘ) মানুহজনৰ ঘৰৰ দাঁতিত কিহে নমস্কাৰৰ ভংগীত আছিল?

উত্তৰঃ মানুহ গৰাকীৰ ঘৰৰ কাষত থকা আগলি বাঁহৰ পাতবোৰ যেন নমস্কাৰ জনোৱাৰ ভংগিমাত হালি আছিল।

(ঙ) কবিয়ে কোন সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল?

উত্তৰঃ গধূলিৰ সময়ছোৱাত কবিয়ে সেই মানুহগৰাকীক লগ পাইছিল।

২। সাতমহলীয়া ঘৰৰ বাহিৰত ৰৈ থকা মানুহজনে কবিৰ স’তে কি কি কথা পাতিছিল তোমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।

উত্তৰঃ সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ সন্মুখত ৰৈ থকা বৃদ্ধ মানুহজনে কবিক দেখি ভাৰাতীয়া বুলি ধাৰণা কৰিছিল। তেওঁ কবিক সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে নিৰীক্ষণ কৰি সুধিছিল যে তেওঁ বাৰু ভাৰাঘৰ বিচাৰি আহিছে নেকি? তেওঁ লগতে কৈছিল যে কুবেৰৰ দৰে ধনৱানৰ মহলত ভাৰাঘৰ পোৱাটো বৰ উজু কাম নহয়, আৰু যদিওবা পোৱা যায়, তাত প্ৰকৃত শান্তিৰ আশা কৰাটো বৃথা। আনকি কাৰোবাৰ মৃত্যু ঘটিলেও এই কংক্ৰিটৰ জংঘলখনত মৰাশ সৎকাৰ কৰিবলৈ মানুহৰ নাটনি হ’ব পাৰে। কিয়নো দাহ-সংস্কাৰৰ দৰে পৱিত্ৰ সামাজিক কৰ্মত অংশ ল’বলৈ আজিকালি মানুহৰ আহৰি নাই। সমগ্ৰ পৰিৱেশটোৱেই কৃত্ৰিমতাৰে ভৰি পৰিছে। চমুকৈ ক’বলৈ গ’লে, সেই ঠাইত মানসিক প্ৰশান্তি নাই, আৰু মানুহক আন্তৰিকতাৰে ভাল পোৱা বা শ্ৰদ্ধা কৰা লোকৰো তাত ঘোৰ অভাৱ।

৩। ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।

উত্তৰঃ কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকা বিৰচিত ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটিৰ মাজেৰে সাম্প্ৰতিক সামাজিক জীৱনৰ এখন বাস্তৱ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। সময় সদায় গতিশীল। সময়ৰ এই পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সমাজৰ প্ৰতিটো দিশতেই সলনি ঘটে। বৰ্তমান যুগত সময়ৰ সৈতে তাল মিলাই আগুৱাই যাবলৈ সকলোৰে মাজত এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতাৰ সৃষ্টি হৈছে আৰু ইয়াৰ কোবত মানুহৰ সহজ-সৰল মনবোৰ ক্ৰমান্বয়ে হেৰাই গৈ চাৰিওফালে কেৱল কৃত্ৰিমতাই গা কৰি উঠিছে। পঁচিশ বছৰৰ পূৰ্বে কবিয়ে দেখা পোৱা সেই নিভাঁজ গাঁৱলীয়া ছবিখন আজি আৰু দেখিবলৈ পোৱা নাযায়। আজিকালি সেই কেঁচা মাটিৰ আলিবাটৰ কেঁকুৰিটোও নাই আৰু সেই খেৰৰ পঁজাটোও নাই। আনকি নঙলামুখত থিয় দি নিজৰ ঘৰ বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা সেই কুকুৰীকণা মানুহগৰাকীও আজি সময়ৰ সোঁতত সলনি হৈ পৰিল।

দীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰৰ ব্যৱধানত পূৰ্বৰ সেই চিনাকি ঠাইখণ্ডৰ আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটিল। আগৰ সেই জুপুৰী ঘৰটোৰ অস্তিত্ব এতিয়া নাই। তাৰ স্থান অধিকাৰ কৰিলেহি আকাশলংঘী সাতমহলীয়া অট্টালিকাই আৰু পঁচিশ বছৰ পূৰ্বে আকাশলৈ মূৰ তুলি থকা কাকিনী তামোল তথা আগলি বাঁহৰ ঠাইত এতিয়া গঢ় লৈ উঠিল ইটোৰ পিছত সিটোকৈ বিলাসী আৱাসগৃহ। পৰিৱেশ সলনি হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ মানুহৰ মানসিকতাৰো পৰিৱৰ্তন ঘটিল। মৰম লগা কোমল চাৱনিৰ স্থান এতিয়া সন্দেহজনক চাৱনিয়ে ল’লে। পাৰস্পৰিক আত্মীয়তা আৰু মৰম-চেনেহৰ বান্ধোনবোৰ ছিগি গৈ সকলো যেন পৰস্পৰৰ বাবে অচিনাকি হৈ পৰিল। এইদৰেই আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত পুৰণি সকলো মূল্যবোধ হেৰাই গ’ল।

পঁচিশ বছৰৰ আগতে মানুহৰ মনত যি প্ৰশান্তি আছিল, সেয়া আজি অন্তৰ্হিত হ’ল। এজন অচিনাকি কবিৰ হাতত ধৰি নিজৰ পঁজাঘৰলৈ সোমাই যোৱাৰ পৰত যিজন ব্যক্তিয়ে মানসিক শান্তিৰ কথা কৈ পৰম তৃপ্তি লাভ কৰিছিল, সেই একেগৰাকী ব্যক্তিয়েই আজি বাহ্যিক সুখ-স্বাচ্ছন্দ্যৰ মাজত থাকিও কবিক ভাৰাতীয়া বুলি ভুল কৰি নিজৰ অশান্ত অন্তৰৰ বতৰাহে শুনালে। কুবেৰৰ দৰে ধন-সম্পত্তি থাকিলেও, তাত প্ৰকৃত শান্তিৰ অভাৱ। সকলো সুবিধা থকাৰ পিছতো মানুহজন মানসিকভাৱে দুখী। নিসংগতাৰ চিকাৰ হোৱা এই বৃদ্ধ আৰু কুঁজা মানুহজনে মানৱতাবোধ হেৰুৱাই পেলোৱা সমাজখনক লৈ আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰি সেই উচ্চ সাতমহলীয়া অট্টালিকাটোৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। শেষত কবিয়েও এক অশান্ত আৰু উদ্বিগ্ন মন লৈ সেই কংক্ৰিটৰ জংঘলৰ পৰা উভতি আহিবলগীয়া হ’ল। প্ৰকৃততে এয়াই হৈছে সময়ৰ নিষ্ঠুৰ বাস্তৱতা। সময়ৰ সোঁতত সদায় আমাৰ চৌপাশৰ দৃশ্যপটৰ পৰিৱৰ্তন সাধন হয় অথবা দৃশ্যান্তৰ ঘটে।

৪। “বৰ শান্তিত আছোঁ

এই পঁজাটিত।”

কোনে কিয় এইদৰে কৈছিল? কথাষাৰৰ অন্তর্নিহিত ভাৱ মোকলাই লিখা।

উত্তৰঃ কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকাই ভেট পোৱা দৃষ্টিহীন (কুকুৰীকণা) বৃদ্ধগৰাকীয়ে এইদৰে মন্তব্য কৰিছিল। কোনো সহায়কাৰী নথকা অৱস্থাত কবিয়ে যেতিয়া তেওঁক হাতত ধৰি আগবঢ়াই নিছিল, তেতিয়া মানুহৰ এনে নিভাঁজ আন্তৰিকতা আৰু সুহৃদয়তাত মুগ্ধ হৈয়ে মানুহজনে উক্ত কথাষাৰ ব্যক্ত কৰিছিল।

প্ৰায় পঁচিশ বছৰ পূৰ্বে কবিয়ে দেখা পোৱা সময়ত মানুহগৰাকীয়ে অতিশয় শান্তিপূৰ্ণ জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। বোকা-মাটিৰ কেঁকুৰিটো পাৰ হৈ বিচাৰি উলিয়াবলৈ টান লগা সেই জুপুৰী ঘৰটোত আচলতে পাৰ্থিৱ সুখৰ কোনো সামগ্ৰীয়েই নাছিল। নাছিল কোনো বিলাসিতাৰ সমল। চৌপাশৰ পৰিৱেশ আছিল অতিকৈ সহজ আৰু অনাড়ম্বৰ- পদূলিত এখন সাধাৰণ নঙলা, আকাশলৈ মূৰ তুলি থকা কাকিনী তামোলৰ গছ আৰু ঘৰৰ কাষতে যেন সেৱা জনোৱাৰ ভংগিমাত হালি থকা বাঁহগছৰ জোপোহা। পিছে সেই নিমাতি পৰিৱেশৰ মাজতো মানুহৰ প্ৰতি মানুহৰ অকৃত্ৰিম মৰম আৰু দায়বদ্ধতা বিৰাজ কৰিছিল। সম্পূৰ্ণ অচিনাকি হোৱা সত্ত্বেও কবিয়ে সেই দৃষ্টিহীন লোকজনক হাতত ধৰি নিজৰ ঘৰটো বিচাৰি পোৱাত সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল। এনেবোৰ কাৰণতেই সেই অভাৱ অনাটনৰ মাজতো মানুহজনে এক পৰম প্ৰশান্তি অনুভৱ কৰিছিল।

পাৰ্থিৱ সুখ আৰু মানসিক শান্তি দেখাত একে যেন অনুভৱ হ’লেও প্ৰকৃতপক্ষে দুয়োটাৰ মাজত বিস্তৰ পাৰ্থক্য আছে। মানসিক শান্তি লাভ কৰাটো জীৱনৰ এক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপলব্ধি।

৫। “হেৰা অচিনাকি মানুহজন, তোমাক কি লাগেহে ইয়াত ?” কোনে কিয় কবিক এনেদৰে সুধিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ সুদীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰৰ পূৰ্বে কবিয়ে লগ পোৱা সেই দৃষ্টিহীন (কুকুৰীকণা) ব্যক্তিগৰাকীয়েই পঁচিশ বছৰৰ মূৰত কবিক পুনৰবাৰ লগ পাই এইদৰে প্ৰশ্ন কৰিছিল।

পঁচিশ বছৰৰ আগতে কবিয়ে নিচেই সহজ-সৰল জীৱন-ধাৰণৰ মাজেৰে দিন অতিবাহিত কৰা এজন ব্যক্তিক লগ পাইছিল। এটা সাধাৰণ জুপুৰী ঘৰত বাস কৰিও সেই লোকজন মানসিক শান্তিৰে থকাৰ কথা প্ৰকাশ কৰি গৌৰৱবোধ কৰিছিল। পিছে সুদীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰৰ ব্যৱধানত কবিয়ে সেই একেজন মানুহকে একেখন ঠাইতে এটা বিশাল সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ সন্মুখত থিয় দি থকা অৱস্থাত দেখা পালে। এইবাৰ মানুহজনে কবিলৈ সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চাই সুধিলে যে তেওঁ বাৰু ইয়ালৈ ভাৰাঘৰ বিচাৰি আহিছে নেকি? তেওঁ লগতে জনালে যে কুবেৰৰ দৰে ধনী লোকৰ এই অট্টালিকাত ভাৰাঘৰ পোৱাটো ইমান সহজ কথা নহয়। আৰু যদিহে ঘৰ পোৱাও যায়, তাত প্ৰকৃত মানসিক শান্তি লাভ কৰাটো একেবাৰে অসম্ভৱ। আনকি কাৰোবাৰ মৃত্যু ঘটিলেও এই কংক্ৰিটৰ জংঘলত মৰাশ সৎকাৰ কৰিবলৈ মানুহৰ নাটনি হ’ব। কিয়নো দাহ-সংস্কাৰৰ দৰে পৱিত্ৰ সামাজিক কৰ্মক গুৰুত্ব দিয়া মানুহৰ তাত ঘোৰ অভাৱ। সমগ্ৰ পৰিৱেশটো কেৱল কৃত্ৰিমতাৰ ডাঠ আৱৰণেৰে ঢকা। চমুকৈ ক’বলৈ গ’লে, তাত কোনো শান্তি নাই, আনকি ইজনে সিজনক আন্তৰিকতাৰে ভাল পোৱা বা শ্ৰদ্ধা কৰা মানুহৰো তাত সম্পূৰ্ণ অভাৱ ঘটিছে।

৬। দৃশ্যান্তৰ কবিতাটোত কবিয়ে কিদৰে পৰিৱৰ্তিত সামাজিক জীৱনৰ ছবি আঁকিছে তোমাৰ ভাষাৰে বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটিৰ যোগেদি কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱে আমাৰ সমাজ জীৱনৰ এক সলনি হোৱা বাস্তৱ ৰূপ অংকন কৰিছে। সময় সদায় পৰিৱৰ্তনশীল। পৰিৱৰ্তিত সময়ৰ সৈতে নিজকে খাপ খুৱাই ল’বলৈ বৰ্তমান সমাজত এক প্ৰকাৰৰ অঘোষিত প্ৰতিযোগিতাৰ সৃষ্টি হৈছে আৰু এই প্ৰতিযোগিতাৰ ধামখুমীয়াত মানুহৰ সহজ-সৰল আৰু নিভাঁজ মনবোৰ হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। সাম্প্ৰতিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ চাৰিওফালে কেৱল কৃত্ৰিমতাৰ এক ডাঠ আৱৰণ পৰিছে। পঁচিশ বছৰৰ পূৰ্বে দেখিবলৈ পোৱা সমাজৰ সেই প্ৰকৃত ছবিখন আজি অন্তৰ্হিত হৈছে। এতিয়া আৰু সেই বোকা-মাটিৰ কেঁকুৰিটো বা খেৰৰ ঘৰবোৰ নাই। আনকি নঙলামুখত থিয় দি নিজৰ ঘৰটো বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা সেই কুকুৰীকণা মানুহগৰাকীও আজি সময়ৰ পৰিৱৰ্তনত সলনি হৈ পৰিছে। আগৰ সেই কেঁচা মাটিৰ আলিবাট, পয়ালগা জুপুৰী ঘৰ, আকাশলৈ মূৰ তুলি থকা কাকিনী তামোলৰ শাৰী আৰু আগলি বাঁহৰ সেই মনোমোহা পৰিৱেশ আজি একেবাৰে লোপ পাইছে।

ইতিমধ্যে পঁচিশটা বছৰ অতিক্ৰম কৰিলে। সেই চিনাকি ঠাইখণ্ডৰো আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটিল। পুৰণি জুপুৰী ঘৰটোৰ অস্তিত্ব নোহোৱা হৈ তাৰ স্থানত নিৰ্মাণ হ’ল এক বিশাল সাতমহলীয়া অট্টালিকা। লগতে কাকিনী তামোল আৰু বাঁহগছৰ ঠাই অধিকাৰ কৰিলেহি ইটোৰ পিছত সিটোকৈ কংক্ৰিটৰ অট্টালিকাই। বাহ্যিক পৰিৱেশ সলনি হোৱাৰ লগতে মানুহৰ মানসিকতাৰো অৱনতি ঘটিল। আগৰ মৰম লগা কোমল চাৱনিৰ ঠাই ল’লে সন্দেহ আৰু সংশয়েৰে ভৰা চাৱনিয়ে। পাৰস্পৰিক আত্মীয়তা আৰু আপোন ভাৱবোৰো নাইকিয়া হৈ সকলো যেন ইজনে সিজনৰ বাবে নিচেই অচিনাকি হৈ পৰিল। এইদৰেই আধুনিকতাবাদৰ আগ্ৰাসনত সমাজৰ সকলো প্ৰাচীন মূল্যবোধ আৰু সৰলতা চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ’ল।

৭। “দৃশ্যান্তৰ” কবিতাটোৰ কবিগৰাকীৰ চমু পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰঃ কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকা হৈছে আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী স্বনামধন্য আৰু বিশিষ্ট কবি। ১৯৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। নিজৰ শৈশৱ কালছোৱা তিনিচুকীয়া চহৰত পাৰ কৰা ডেকাদেৱে ১৯৫৯ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈ পৰৱৰ্তী সময়ত গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৬৫ চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ (এম.এ.) ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। কৰ্মজীৱনৰ পাতনি গুৱাহাটী বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে আৰম্ভ কৰিলেও, পৰৱৰ্তী কালত তেখেতে ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাত যোগদান কৰে। পাছলৈ তেখেতে অসমৰ আৰক্ষী সঞ্চালক প্ৰধানৰূপে সুচাৰুৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱে এখন বহুল প্ৰচলিত কাকত ‘The Sentinel’ আৰু অসমীয়া সাহিত্যৰ জনপ্ৰিয় আলোচনী ‘গৰীয়সী’ৰ সম্পাদক হিচাপেও দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখনীয় কবিতাপুথিসমূহৰ ভিতৰত ‘ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা’, ‘আন এজন’, ‘Sea-Scare’ আদি প্ৰধান। একেদৰে ‘গল্প আৰু কল্প’, ‘মধুসূদনৰ দলং’, ‘বন্দীয়াৰ মৃত্যুদণ্ড’ আদি তেখেতৰ সুপৰিচিত গল্প সংকলন। ডেকাদেৱৰ ৰচিত একমাত্ৰ উপন্যাসখনৰ নাম হৈছে ‘আগন্তুক’। ইয়াৰ বাহিৰেও তেখেতে আন কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে। ১৯৮৭ চনত তেখেতক সন্মানীয় ‘সাহিত্য অকাডেমি’ বঁটাৰে বিভূষিত কৰা হয়। ১৯৯৬ চনতো তেখেতে সাহিত্য জগতৰ আন এক মৰ্যাদাপূৰ্ণ সন্মান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ডেকাদেৱৰ অমূল্য অৱদান সদায় স্মৰণীয় হৈ ৰ’ব।

৮। ব্যাখ্যা কৰা:

(ক) “মৰিলে দাহ কৰিবলৈও

এজন মানুহ নাই।”

উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱে ৰচনা কৰা ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি লোৱা হৈছে।

প্ৰদত্ত কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কংক্ৰিটৰ জংঘলত হেৰাই যাবলৈ ধৰা এজন ব্যক্তিৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্ব আৰু সাম্প্ৰতিক যান্ত্ৰিক সমাজৰ মানুহৰ অনুভূতিহীনতাৰ বিষয়ে অৱগত কৰা হৈছে।

হিন্দু ধৰ্মীয় পৰম্পৰা অনুসৰি মৃতকৰ দাহ-সংস্কাৰ কৰাটো এটা পৰম পৱিত্ৰ কৰ্তব্য। প্ৰাচীন কালৰে পৰা হিন্দু সমাজত এই কাৰ্য অতিশয় ভক্তি আৰু নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে সম্পন্ন কৰা হৈ আহিছে। এই সামাজিক দায়িত্বৰ পৰা আঁতৰি থকাজনক সমাজত মহাপাপী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। পিছে বৰ্তমানৰ কংক্ৰিটৰ আধুনিক সভ্যতাই এনেবোৰ পৱিত্ৰ প্ৰথাক সমাজৰ পৰা বহু দূৰলৈ ঠেলি দিছে। আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থাই যিমানেই প্ৰগতিৰ ফালে ধাৱমান হৈছে, সিমানেই আধুনিক মানুহৰ মানসিকতা ক্ৰমান্বয়ে এক ঠেক গণ্ডীৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ পৰিছে। পোনপটীয়াকৈ ক’বলৈ গ’লে, আজিকালিৰ মানুহবোৰ যেন শামুকৰ খোলাত সোমাই থকা স্বভাৱৰ হৈ পৰিছে। অৰ্থাৎ, এতিয়া মানুহে মানুহক চিনিব নোখোজা এক অদ্ভূত পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে। যেতিয়া মানুহে ইজনে সিজনক আপোন কৰি ল’বলৈকে টান পায়, তেনেস্থলত মৰাশ দাহ কৰাৰ দৰে কামৰ বাবে মানুহ ক’ৰ পৰা ওলাব? কংক্ৰিটৰ অৰণ্যৰ এই সুউচ্চ অট্টালিকাবোৰৰ মাজত বৰ্তমান প্ৰকৃত ‘মানুহ’ৰ বৰ নাটনি। ইয়াত মানুহ বুলিলে প্ৰকৃততে মানৱতাবোধ থকা লোকৰ কথাহে বুজোৱা হৈছে। কেৱল হাত-ভৰি থকাৰ বাবেই এজন ব্যক্তিক মানুহ বোলা নাযায়, যদিহে তেওঁৰ অন্তৰত মানৱীয় প্ৰমূল্যবোধ বিচাৰি পোৱা নাযায়। মানৱীয় গুণাৱলীয়েহে মানুহক ইজনে সিজনক মৰম কৰিবলৈ, দয়া-মমতা আৰু সহযোগিতাৰে জীয়াই থাকিবলৈ শিক্ষা দিয়ে। প্ৰকৃত মানুহ হ’লে আন মানুহৰ দুখ-কষ্টৰ কথা অনুভৱ কৰিব পাৰিব লাগিব। সুধাকণ্ঠ ড° ভূপেন হাজৰিকাদেৱেও কালজয়ী গীতত গাইছে—

“মানুহে মানুহৰ বাবে যদিহে অকণো নাভাবে,

অকণি সহানুভূতিৰে ভাবিব কোনেনো কোৱা।”

এয়া হৈছে প্ৰকৃত মানৱতাৰ চিৰন্তন বন্দনা। পিছে এই কংক্ৰিটৰ জংঘলখনত এনে মানৱীয়তা বিচাৰি পোৱাটো অতিকৈ দুষ্কৰ। মৃতদেহ এটা সৎকাৰ কৰিবলৈকো ইয়াত এজন মানুহৰ আহৰি নাই। ঠেক গণ্ডীত আৱদ্ধ আৰু কৃত্ৰিম মানসিকতাৰে পৰিপূৰ্ণ এই যান্ত্ৰিক সমাজখনত বিপদত পৰা লোকক সহায় কৰিবলৈ কোনেও কেতিয়াও আগবাঢ়ি নাহে।

(খ) “যখৰ পোৱালিহঁতে কাক কোনে চায়।”

উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱে ৰচনা কৰা ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি লোৱা হৈছে।

কংক্ৰিটৰ বিশাল অৰণ্য অৰ্থাৎ বাহ্যিক কৃত্ৰিমতাৰে ভৰা বিলাসী অট্টালিকাৰ মাজত নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাই পেলোৱা এজন ব্যক্তিৰ মানসিক সংকট আৰু তেওঁৰ অসহায় অৱস্থাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিবলৈ গৈয়েই কবিয়ে এই পদফাঁকিৰ অৱতাৰণা কৰিছে।

সময় সদায় গতিশীল আৰু পৰিৱৰ্তনশীল। সময়ৰ এই পৰিৱৰ্তনে মানুহৰ মনস্তত্ত্ব, সাজ-পাৰ, আচাৰ-আচৰণ আৰু জীৱন-ধাৰণৰ প্ৰণালীত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। বাহ্যিক দৃষ্টিত সমাজখন যিমানেই উন্নত আৰু অত্যাধুনিক যেন নালাগক কিয়, ইয়াৰ অন্তৰালত বহু সময়ত মানুহৰ অতিকৈ নিকৃষ্ট আৰু স্বাৰ্থপৰ মানসিকতাহে প্ৰকাশ পায়। এনে কাৰণতেই মানুহগৰাকীৰ মনত তীব্ৰ অসন্তুষ্টিৰ সৃষ্টি হৈছে। এই কৃত্ৰিম আধুনিক সভ্যতাৰ বুকুত তেওঁ যেন ক’ৰবাত হেৰাই গৈছে।

প্ৰায় পঁচিশ বছৰৰ পূৰ্বে কবিয়ে সেই একেখন ঠাইতে সহজ-সৰল জীৱন কটোৱা এজন ব্যক্তিক লগ পাইছিল, যিজনে এটা উৰুখা জুপুৰীত বাস কৰিও মানসিক শান্তিৰে থকাৰ কথা সগৌৰৱে প্ৰকাশ কৰিছিল। সুদীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰৰ অন্তত কবিয়ে একেডোখৰ ঠাইতে সেই লোকজনৰ পুনৰ মুখামুখি হৈছে। পিছে এইবাৰ মানুহজনৰ ৰূপ যেন সম্পূৰ্ণ বেলেগ, যাক দেখি কবিও আশ্চৰ্যচকিত হৈছে। এতিয়া সেই স্থানত গঢ় লৈ উঠিছে আকাশলংঘী অট্টালিকা আৰু তথাকথিত উচ্চ সভ্যতা, কিন্তু তাত মানুহৰ সেই নিভাঁজ আৰু সৰল মনবোৰৰ সম্পূৰ্ণ অনুপস্থিতি ঘটিছে। আগৰ সেই সহজ-সৰল জীৱনশৈলীৰ লগতে মানুহৰ আন্তৰিকতাবোৰো চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ’ল। মানুহগৰাকীয়ে কবিৰ সন্মুখত নিজৰ চৰম ক্ষোভ আৰু অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁৰ মতে, এই কংক্ৰিটৰ জংঘলত মৰাশ দাহ-সংস্কাৰ কৰাৰ দৰে পৱিত্ৰ সামাজিক কামত অংশ ল’বলৈকো এজন মানুহ পাবলৈ নাই। ইয়াত প্ৰকৃত মানসিক শান্তি আৰু মানৱীয় গুণবোৰৰ ঘোৰ অভাৱ। ইয়াৰ আৱাসীসকলক যখৰ সৈতে ৰিজাই মানুহজনে আক্ষেপ কৰিছে যে যখৰ পোৱালিবোৰৰ দৰে ইয়াত কোনেও কাকো চিনি নাপায় বা কাৰো খবৰ ল’বলৈ ইচ্ছা নকৰে। সকলোৱেই কেৱল নিজৰ মাজতে আৱদ্ধ আৰু আত্মকেন্দ্ৰিক। প্ৰকৃততে এয়াই হৈছে সমাজত মানৱতাৰ চৰম অৱক্ষয়ৰ এক স্পষ্ট নিদৰ্শন। এইদৰে ক্ষোভ উজাৰি মানুহগৰাকী পুনৰ সেই সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ কৃত্ৰিম জগতখনলৈ সোমাই যায়।

(গ) “এই কংক্রীটৰ হাবিখনত তেওঁক বিচাৰি নাপালোঁ আৰু।”

উত্তৰঃ উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱে ৰচনা কৰা ‘দৃশ্যান্তৰ’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি লোৱা হৈছে।

কংক্ৰিটৰ জংঘলস্বৰূপ কৃত্ৰিম বিলাসী অট্টালিকাৰ মাজত হেৰাই যোৱা এজন ব্যক্তিৰ সুস্থ মানসিকতাৰ সংকট আৰু তেওঁৰ অসহায় অৱস্থাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিবলৈ গৈ কবিয়ে এই কবিতাফাঁকিৰ অৱতাৰণা কৰিছে।

সময়ৰ গতিত সকলো বস্তুৰে পৰিৱৰ্তন ঘটে। মানুহৰ মনোভাৱ, সাজ-সজ্জা আৰু জীৱন-যাপনৰ প্ৰণালীক পৰিৱৰ্তনৰ ঢৌৱে জোকাৰি যায়। বাহ্যিক দৃষ্টিত সমাজখন যিমানেই অত্যাধুনিক বা উন্নত যেন নালাগক কিয়, ইয়াৰ আঁৰত বহু সময়ত মানুহৰ স্বাৰ্থপৰ আৰু নিকৃষ্ট মানসিকতাৰহে প্ৰতিফলন ঘটে। সেইবাবেই মানুহগৰাকীৰ মনত তীব্ৰ অসন্তুষ্টিৰ সৃষ্টি হৈছে; এই কৃত্ৰিম আধুনিক সভ্যতাৰ বুকুত তেওঁ যেন নিৰুদ্দেশ হৈ পৰিছে।

পঁচিশ বছৰৰ পূৰ্বে কবিয়ে সেই একেখন স্থানতে সহজ-সৰল জীৱন কটোৱা এজন ব্যক্তিক লগ পাইছিল। এটা উৰুখা পঁজাত বাস কৰিও সেই লোকজন মানসিক শান্তিৰে থকাৰ কথা কৈ গৌৰৱবোধ কৰিছিল। সুদীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰৰ অন্তত একেডোখৰ ঠাইতে কবিয়ে পুনৰ সেই একেজন মানুহৰ সৈতে মুখামুখি হৈছে। মানুহজন একেই যেন লাগিলেও তেওঁৰ মনোভাৱ আৰু ৰূপ যেন সম্পূৰ্ণ বেলেগ। ইয়াকে দেখি কবিও আচৰিত হৈছে। এতিয়া সেই স্থানত উচ্চ অট্টালিকাৰে ভৰা এক আধুনিক সভ্যতা বৰ্তি আছে। কিন্তু মানুহৰ আগৰ সেই সৰল আৰু নিভাঁজ মনবোৰ সহজ জীৱনশৈলীৰ লগতেই চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ’ল। এই ঠাইত মানুহৰ মৃতদেহ সৎকাৰ কৰাৰ দৰে পৱিত্ৰ কামত অংশ ল’বলৈ এজনো মানুহ নথকা কথাটোৰ জৰিয়তে মানুহগৰাকীয়ে কবিৰ আগত নিজৰ চৰম অসন্তুষ্টি ব্যক্ত কৰিছে। এয়াই হৈছে সাম্প্ৰতিক সমাজৰ মানৱতাৰ চৰম অৱক্ষয়ৰ প্ৰমাণ। কথাখিনি কৈয়েই মানুহজন হঠাৎ সেই সাতমহলীয়া অট্টালিকাটোৰ কৃত্ৰিম জগতখনৰ ভিতৰলৈ সোমাই যায়। প্ৰকৃততে এই অট্টালিকাবোৰেই হৈছে কংক্ৰিটৰ হাবি। আধুনিকতা আৰু তথাকথিত আদৰ্শ সমাজ গঢ়াৰ অঘোষিত প্ৰতিযোগিতাৰ ফলস্বৰূপে জন্ম লাভ কৰা এনে এক দুখলগা সভ্যতা, য’ত মানুহৰ মনৰ সহজ-সৰল আৰু মানৱীয় গুণবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হৈছে। সেই কৃত্ৰিম পৰিৱেশৰ মাজতেই এজন সহজ-সৰল মানুহ চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ’ল। কবিয়ে শতচেষ্টা কৰিও তেওঁৰ কোনো খবৰ উলিয়াব নোৱাৰিলে; অৰ্থাৎ এই কংক্ৰিটৰ জংঘলত তেওঁক আৰু বিচাৰি নাপালে।

 

ভাষা-বিষয়ক

১। বিপৰীত শব্দ লিখা:কেঁচা, গধূলি, পোহৰ, শান্তি, ৰূপ 

শব্দ	বিপৰীত শব্দ
কেঁচা	পকা
গধূলি	ৰাতিপুৱা
পোহৰ	আন্ধাৰ
শান্তি	অশান্তি
ৰূপ	বিৰূপ

উত্তৰঃ 

২। এটাকৈ সমার্থক শব্দ লিখা: জোন, ঘৰ, চৰা, দাহ, উভতি    

উত্তৰঃ 

শব্দ	সমাৰ্থক শব্দ
জোন	চন্দ্ৰ, ইন্দু, মৃগাঙ্ক
ঘৰ	গৃহ, আলয়, আবাস, নিলয়, ভৱন
চৰা	বৰ্ধিত
দাহ	দহন,
উভতি	ঘুৰি

৩। নঞার্থক শব্দ গঠন কৰা: শান্তি, চিনাকি, সহায়

উত্তৰঃ

শব্দ	নঞর্থক শব্দ
শান্তি	অশান্তি
চিনাকি	অচিনাকি
সহায়	অসহায়

৪। “নমস্কাৰ” শব্দটোৰ সন্ধি ভাঙিলে এনে হ’ব নমঃ + কাৰ। এনেদৰে আন চাৰিটা শব্দ লিখি সন্ধি কৰা।

উত্তৰঃ  

উপসর্গ	কাৰ	শব্দ
পুৰঃ	কাৰ	পুৰস্কাৰ
পৰিঃ	কাৰ	পৰিষ্কাৰ
আবিঃ	কাৰ	আৱিষ্কাৰ
জাতিঃ	কাৰ	জাতিষ্কাৰ