SEBA Class 10 Assamese Chapter 8 – অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি Solutions & Notes | অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা
SEBA Class 10 অসমীয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ সমাধান বিচাৰিছেনে? Ospin Academy-ত আমি প্ৰদান কৰোঁ SEBA/SCERT-অনুসৰণী Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 8 – অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতিৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান। আমাৰ সমাধানসমূহ অসমীয়া মাধ্যমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে বিশেষভাৱে তৈয়াৰ কৰা, স্পষ্ট ব্যাখ্যা, পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ, আৰু সহজ নোটছৰ সৈতে।
📖 অধ্যায়ৰ বিষয়বস্তু:
অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি হ’ল এটি সাহিত্যিক ৰচনা, যি অসমৰ বৈচিত্ৰ্যময় জনগোষ্ঠীৰ গঠন, তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য, ভাষা, ধৰ্ম, উৎসৱ, আৰু সামাজিক জীৱনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। এই পাঠত অসমৰ বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মাজত ঐক্য আৰু সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হয়, সম্ভৱতঃ প্রবন্ধ, গদ্য, বা বর্ণনামূলক শৈলীত। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই অধ্যায়ৰ জৰিয়তে অসমৰ সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্য আৰু অসমীয়া সাহিত্যৰ সামাজিক প্ৰতিফলন শিকিব। [দ্ৰষ্টব্য: নিৰ্দিষ্ট ৰচনা বা লেখক অবিহনে, আমি ধৰি লৈছোঁ যে এইটো অসমৰ জনগোষ্ঠী আৰু সংস্কৃতিৰ ওপৰত এটি প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনা।]
📌 SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ সমাধানত অন্তৰ্ভুক্ত:
- পাঠৰ সাৰাংশ – অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতিৰ মূল ভাৱ আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্বৰ সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যা।
- সাহিত্যিক বিশ্লেষণ – পাঠৰ ভাষা, শৈলী, আৰু সাহিত্যিক উপাদান, যেনে বর্ণনামূলক গঠন, সাংস্কৃতিক উল্লেখ, আৰু ঐক্যৰ বাৰ্তা।
- পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ – সংক্ষিপ্ত, মধ্যমীয়া, আৰু দীঘলীয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে।
- শব্দাৰ্থ আৰু ব্যাখ্যা – পাঠৰ কঠিন শব্দ আৰু বাক্যৰ অৰ্থ আৰু পৰিপ্রেক্ষিত।
- সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য – অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতিৰ অসমীয়া সাহিত্য আৰু সামাজিক পৰিচয়ৰ ওপৰত প্ৰভাৱ।
- নোটছ আৰু সংশোধন – পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে সংক্ষিপ্ত আৰু সহজ নোটছ।
📚 Ospin Academy কিয় বাছি ল’ব?
- SEBA/SCERT-অনুসৰণী সমাধান SEBA Assam অসমীয়া মাধ্যমৰ পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে।
- সহজ আৰু বিন্দুৱাওঁতা ব্যাখ্যা শিক্ষণৰ সুবিধাৰ বাবে।
- পৰীক্ষা-কেন্দ্ৰিক প্ৰশ্নোত্তৰ HSLC পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে।
- বিনামূলীয়া PDF ডাউনলোড অফলাইন পঢ়াৰ বাবে।
- সংশোধন নোটছ দ্ৰুত প্ৰস্তুতিৰ বাবে।
💡 বিনামূলীয়া PDF সমাধান ডাউনলোড কৰক: Ospin Academy-ৰ পৰা Class 10 অসমীয়া Chapter 8 – অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতিৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান PDF ফৰ্মেটত লাভ কৰক। আমাৰ সমাধানসমূহ দ্ৰুত সংশোধন আৰু গভীৰ অধ্যয়নৰ বাবে আদৰ্শ, SEBA HSLC পৰীক্ষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ প্ৰস্তুতি নিশ্চিত কৰে।
Class 10 অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা Chapter 8 – অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি Ospin Academyৰ সৈতে মাষ্টাৰ কৰক আৰু SEBA HSLC পৰীক্ষাত শ্ৰেষ্ঠ ফলাফল লাভ কৰক!
Class 10 Assamese (অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা) PDF Solutions 2026-27 | SEBA Assam
Limited Time Offer!
(According to Latest Syllabus 2026-27)
Get comprehensive preparation for Class 10 Assamese (অসমীয়া) with this chapter-wise Textual Solutions PDF.
Includes complete textual answers, exact explanations, solved MCQs, Grammar, and Baichitramoy Asom for every chapter according to the latest ASSEB syllabus.
Ideal for home study, accurate homework help, and quick exam revision!
দশম শ্ৰেণী : অসমীয়া
অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি
পাঠভিত্তিক প্রশ্ন আৰু উত্তৰ
ভাৱ-বিষয়ক
১। চমুকৈ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়া :
(ক) ত্রয়োদশ শতিকাত অসমলৈ অহা বহিৰাগত গোষ্ঠী কোনটো ?
উত্তৰঃ ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত অসম ভূখণ্ডলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা বহিৰাগত গোষ্ঠীটো হ’ল ঘাইকৈ হুকং উপত্যকা আৰু চীনৰ দক্ষিণ-পশ্চিম প্ৰান্তৰ পৰা অহা মংগোলীয় মূলৰ লোকসকল।
(খ) প্ৰাচীন কালৰেপৰা অসম দেশ কিহৰ বাবে প্রসিদ্ধ আছিল ?
উত্তৰঃ পুৰণি কালৰে পৰা অসম ভূখণ্ড বিশেষকৈ যাদু-মন্ত্ৰৰ কাৰণে সকলোৰে মাজত সুপৰিচিত আছিল।
(গ) কিহে অসমীয়া জাতিক অধিক কট্কটীয়া কৰিলে ?
উত্তৰঃ বেলেগ বেলেগ ভাষা কোৱা মানুহৰ মাজত সংঘটিত হোৱা ভাষিক আদান-প্ৰদান বা সংমিশ্ৰণেই অসমীয়া জাতিটোক অধিক সুদৃঢ় আৰু কটকটীয়া কৰি তুলিলে।
(ঘ) সকলোকে বান্ধি থোৱা এনাজৰীডাল কি আছিল ?
উত্তৰঃ এই সকলোবোৰ ভিন্ন-ভাষী লোকক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি ৰখা মূল এনাজৰীডাল আছিল অসমীয়া ভাষা।
(ঙ) অসমৰ মঙ্গোলীয় গোষ্ঠীৰ লোক কোনবিলাক ?
উত্তৰঃ অসমত বসবাস কৰা মংগোলীয় মূলৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত প্ৰধানকৈ কছাৰী, চুটিয়া, কোচ, মেচ, ডিমাছা, দেউৰী, মিচিং, বড়ো, তিৱা, কাৰ্বি আদিয়েই উল্লেখযোগ্য।
২। চমু উত্তৰ লিখা:
(ক) অসমীয়া জনগোষ্ঠীৰ ধাৰক বুলিলে কোনসকলক বুজায় ?
উত্তৰঃ অসমীয়া জনগোষ্ঠীৰ প্ৰকৃত ধাৰক বুলি ক’লে অসমৰ থলুৱা প্ৰাচীন জনজাতীয় লোকসকল অৰ্থাৎ অনাৰ্যসকলকহে বুজোৱা হয়; যিসকলৰ ভিতৰত কছাৰী, চুটিয়া, কোচ, মেচ, ডিমাছা, দেউৰী, মিচিং, বড়ো, তিৱা, কাৰ্বি আদি প্ৰধান।
(খ) কিমান চনৰপৰা কিমান চনলৈ অসমৰ বিদ্যালয়ত বঙলা ভাষা চলিছিল ?
উত্তৰঃ ১৮৩৬ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ১৮৭৩ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে অসমৰ শিক্ষানুষ্ঠান বা বিদ্যালয়সমূহত শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে বঙলা ভাষাৰ প্ৰচলন আছিল।
(গ) চাহ উদ্যোগৰ কৰ্মীসকল কোন? তেওঁলোক ক’ৰ ক’ৰপৰা অসমলৈ আহিছিল ?
উত্তৰঃ অসমৰ চাহ বাগিচাসমূহত কাম কৰা শ্ৰমিকসকল হৈছে মূলতঃ চাওঁতাল, কুৰ্মি, মোছহৰ, মুণ্ডা, তেলেঙা, হো, ভূমিজ, ওৰাং, তাঁতী, লোহাৰ আদি বিবিধ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ লোক।
এওঁলোকক প্ৰধানকৈ বিহাৰ, উৰিষ্যা, মধ্যপ্ৰদেশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ দৰে ৰাজ্যসমূহৰ পৰা অসমলৈ অনা হৈছিল।
(ঘ) পাঠটিত থকা খাদ্যবস্তুৰ এখন তালিকা প্রস্তুত কৰা।
উত্তৰঃ পাঠটোত উল্লেখ থকা বিভিন্ন খাদ্যসামগ্ৰীৰ তালিকাখন হ’ল- পৰঠা, পোলাও, কোৰ্মা-কোপ্তা, কে’ক-বিস্কুট, ৰুটি, ৰসগোল্লা, লালমোহন, চিংৰা, লুচী-পুৰী, ড’চা-চাম্বাৰ, ইড্লি আদি।
৩। অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবোৰ কি কি ?
উত্তৰঃ অসমীয়া প্ৰাচীন সাহিত্যৰ প্ৰধান সমলসমূহৰ ভিতৰত অলিখিত গৰখীয়া নাম, নিচুকনি গীত, নাও খেলোৱা গীত, বাৰমাহী গীত, আইনাম, বিয়ানাম, বনগীত, বিহুগীত, দেহবিচাৰৰ গীত, মন্ত্ৰ সাহিত্য আৰু ডাকৰ বচন আদি বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। পিছে, এই মৌখিক সাহিত্যৰ সমলসমূহ পৰৱৰ্তী সময়ত যেতিয়া লিপিবদ্ধ কৰা হ’ল, তেতিয়া কিছুমান গীতৰ ৰূপ মূল পাঠৰ পৰা সামান্য পৰিৱৰ্তিত হৈ পৰিল।
৪। “অসমৰ বৈচিত্র্যপূর্ণ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনিতে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্য ৰক্ষা পৰিছে।”-কথাষাৰৰ গুৰুত্ব ব্যাখ্যা কৰি অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ বৈচিত্র্যৰ কথা বর্ণনা কৰা।
উত্তৰঃ অসম দেশখন হৈছে বিভিন্ন জাতি, উপজাতি আৰু বিচিত্ৰ জনগোষ্ঠীৰ এক মহামিলনৰ তীৰ্থভূমি। এখন সমস্যাবহুল ৰাজ্য হোৱা সত্ত্বেও, ইয়াত বসবাস কৰা বিভিন্ন ধৰ্মাৱলম্বী আৰু ভাষা-ভাষী লোকে যুগ যুগ ধৰি একতাৰ ডোলেৰে বান্ধ খাই এখন বিশাল আৰু বাৰেৰহণীয়া ‘অসমীয়া সমাজ’ গঠন কৰিছে। প্ৰাচীন কালৰে পৰা আৰম্ভ কৰি ত্ৰয়োদশ শতিকা আৰু তাৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱালৈকে অসমলৈ পৃথিৱীৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা নানা ধৰণৰ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ অবিৰত সোঁত বৈ আহিছে আৰু ইয়াত স্থায়ীভাৱে থিতাপি লৈছে। এই প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ আগমণৰ উদ্দেশ্য ভিন ভিন আছিল- কোনোবা আহিছিল ৰাজ্য জয় বা যুদ্ধ কৰিবলৈ, কোনোবা ৰৈ গৈছিল যুদ্ধবন্দী হিচাপে, কোনোবা আহিছিল ব্যৱসায়-বাণিজ্যৰ স্বাৰ্থত, আনহাতে আন কিছুমান আহিছিল ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতাত বা পৰৱৰ্তী সময়ত চৰকাৰী উদ্যোগৰ শ্ৰমিক হিচাপে। এইদৰেই হিন্দু, ইছলাম, শিখ, খ্ৰীষ্টান, বৌদ্ধ আদি বিভিন্ন ধৰ্মৰ মানুহ অসমলৈ আহি কালক্ৰমত ইয়াৰ মাটি-পানীৰ লগত মিলি গৈ সম্পূৰ্ণৰূপে অসমীয়া হৈ পৰিছে। এই সকলো মানুহে নিজৰ নিজৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাস অটুট ৰাখিও এক উমৈহতীয়া সমাজ জীৱন প্ৰৱৰ্তন কৰিছে।
ভিন ভিন জনগোষ্ঠীৰ মানুহ লগ লাগি এইদৰেই বৃহৎ অসমীয়া সমাজখন গঢ়ি তুলিছে আৰু উমৈহতীয়া প্ৰচেষ্টাৰে ইয়াৰ চহকী সংস্কৃতিক ৰক্ষা কৰি আহিছে। ব্ৰিটিছসকলৰ শাসনকালত আন এক শ্ৰেণীৰ মানুহে চাকৰি বা প্ৰশাসনীয় কাম-কাজৰ অজুহাতত অসমলৈ আগমন ঘটিছিল। পিছে, অসমত থকা এই বিভিন্ন জাতি-গোষ্ঠীসমূহে লাহে লাহে নিজৰ মাতৃভাষাৰ পৰিৱৰ্তে সংযোগী ভাষা হিচাপে অসমীয়া ভাষাক আঁকোৱালি ল’লে আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰ তথা ৰক্ষাত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰিহণা যোগালে। অসমত নানা ধৰ্ম, নানা ভাষা আৰু ৰীতি-নীতিৰ লোকে বাস কৰে যদিও, সকলো বহিৰাগত আৰু থলুৱা লোকৰ মাজত ভাৱৰ আদান-প্ৰদানৰ মূল মাধ্যম হৈছে অসমীয়া ভাষা। অতীতত বৰ্তমানৰ মেঘালয়, নাগালেণ্ড, অৰুণাচল আদি ৰাজ্যসমূহক লৈ গঠিত হোৱা সেই বৃহত্তৰ অসম অঞ্চলৰো সামূহিক বা সংযোগী ভাষা আছিল অসমীয়া। এই গভীৰ ভাষিক সংমিশ্ৰণ আৰু গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বাবেই জাতি-ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলোৰে উমৈহতীয়া পৰিচয় হৈ পৰিল ‘অসমীয়া’। উদাহৰণস্বৰূপে, সুদূৰ চীন বা ম্যানমাৰৰ পৰা অসমলৈ অহা মংগোলীয় জনগোষ্ঠীসমূহে পৰৱৰ্তী কালত নিজৰ মূল ভাষা, ধৰ্ম, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু ৰীতি-নীতি বহু পৰিমাণে এৰি থৈ অসমৰ থলুৱা লোক আৰু পৰিৱেশৰ লগত সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি গ’ল। তেওঁলোকে নিজৰ পূৰ্বৰ সংস্কৃতিৰ সলনি স্থানীয় সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লৈ প্ৰকৃত অসমীয়া হৈ পৰিল। সেয়েহে কোৱা হয় যে অসমৰ এই বিচিত্ৰ আৰু বৰ্ণিল জনগোষ্ঠীয় গাঁথনিৰ মাজতেই প্ৰকৃততে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ উদাৰ আৰু গ্ৰহণশীল বৈশিষ্ট্য সগৌৰৱে ৰক্ষা পৰিছে।
৫। “বিশেষ এটা উদ্যোগিক আৱেষ্টনীৰ মাজত বসবাস কৰিবলৈ লোৱা কাৰণেও থলুৱা সংস্কৃতিৰপৰা আঁতৰিও পৰিল।” ইয়াত কি উদ্যোগিক আবেষ্টনীৰ কথা উল্লেখ কৰিছে আৰু কোনে কিহৰ বাবে আঁতৰি পৰাৰ কথা কৈছে-পাঠৰ আলমত বিচাৰ কৰা।
উত্তৰঃ ঊনবিংশ শতিকাত অসমলৈ ব্ৰিটিছসকলৰ আগমনৰ লগে লগে ৰাজ্যখনত অৰ্থনৈতিক দৃশ্যপটৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিবলৈ লয় আৰু চাহ উদ্যোগৰ দৰে এক বৃহৎ উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠা হয়। চাহ বাগিচাসমূহ মুকলি হোৱাৰ লগে লগে তাত কাম কৰিবলৈ এক নতুন শ্ৰেণীৰ বৃত্তিয়াল বা শ্ৰমিকৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰে। ফলস্বৰূপে, ব্ৰিটিছসকলে নিজৰ স্বাৰ্থত ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন প্ৰান্তৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ বনুৱা আমদানি কৰি অসমত আৱদ্ধ কৰে। এই বৃত্তিয়ালসকল আছিল মূলতঃ দেহে-কেহে খাটি খোৱা, অতি পৰিশ্ৰমী ‘চাহ বনুৱা’ শ্ৰেণীৰ লোক। এওঁলোকক ঘাইকৈ ভাৰতৰ বিহাৰ, উৰিষ্যা, মধ্যপ্ৰদেশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ দৰে ৰাজ্যসমূহৰ দৰিদ্ৰ আৰু জনজাতীয় অঞ্চলৰ পৰা প্ৰলোভন দি বা চুক্তিৱদ্ধ কৰি অসমলৈ অনা হৈছিল আৰু ইয়াত নিগাজীকৈ বসতি স্থাপন কৰোৱা হৈছিল। আলোচ্য পাঠটোত এই চাহ বনুৱাসকলে বাগিচাৰ চাহপাত উৎপাদনৰ কামত নিয়োজিত হৈ একেখন ঠাইতে একগোট হৈ আৱদ্ধ থাকি যি এক সুকীয়া পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিছিল, তাকেই ‘ঔদ্যোগিক আৱেষ্টনী’ বা ঔদ্যোগিক পৰিৱেষ্টনী বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
এই চাহ শ্ৰমিকসকল কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট জাতিৰ নাছিল; তেওঁলোকৰ মাজত চাওঁতাল, কুৰ্মি, মোছহৰ, মুণ্ডা, তেলেঙা, হো, ভূমিজ, ওৰাং, তাঁতী, লোহাৰ আদি বিভিন্ন জাতি আৰু জনগোষ্ঠীৰ লোক অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। বাগিচাৰ এক আৱদ্ধ আৰু কঠোৰ পৰিৱেশৰ মাজত বাস কৰিও এইসকল লোকে নিজৰ পাৰম্পৰিক কৃষ্টি-সংস্কৃতি, পূজা-পাৰ্বণ আৰু গীত-মাত কিছু পৰিমাণে সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছিল। একে সময়তে তেওঁলোকে দৈনন্দিন যোগাযোগৰ বাবে অসমীয়া মাত-কথা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু লাহে লাহে থলুৱা লোকৰ আচাৰ-নীতি, সাজ-পাৰ আদিক আঁকোৱালি লৈ অসমীয়া জাতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে নিজৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমেৰে অসমৰ অৰ্থনৈতিক জীৱনলৈ এক যুগান্তকাৰী অৰিহণা যোগাইছিল।
পিছে দুখৰ বিষয় যে, ব্ৰিটিছ মালিকপক্ষই এইসকল দৰিদ্ৰ বনুৱাৰ শিক্ষা-দীক্ষা বা সামাজিক উত্তৰণৰ বাবে কোনো ধৰণৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা নাছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোক শৈক্ষিক আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে অতিশয় পিচপৰা আৰু অনগ্ৰসৰ হৈয়েই ৰৈ গ’ল। বাগিচাৰ চাৰিসীমাৰ ভিতৰত আৱদ্ধ হৈ এটা বিশেষ ঔদ্যোগিক আৱেষ্টনীৰ মাজত কেৱল শ্ৰমদান কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলগীয়া হোৱাৰ বাবেই, তেওঁলোকে বাহিৰৰ পৃথিৱীখনৰ লগত মুক্তভাৱে মিলিব পৰা নাছিল আৰু বৃহৎ অসমীয়া সমাজৰ থলুৱা মূলসুঁতিৰ সংস্কৃতিৰ পৰা বহুলাংশে আঁতৰিও পৰিবলগীয়া হৈছিল।
৬। “এটা সংমিশ্রিত সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি, ইয়াক নুই কৰাৰ কোনো যুক্তি-তর্কৰ অৱকাশ নাই।”-ইয়াত লিখকে কাক আৰু কি সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি বুলি কৈছে। “নুই কৰাৰ কোনো যুক্তি তর্কৰ অৱকাশ নাই” বোলা কথাষাৰৰ সত্যাসত্য-বিচাৰ কৰা।
উত্তৰঃ প্ৰদত্ত বাক্যশাৰীৰ জৰিয়তে লিখকে বিশাল ‘অসমীয়া জাতি’টোক এক ‘সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি’ হিচাপে অভিহিত কৰিছে।
“নুই কৰাৰ কোনো যুক্তি তৰ্কৰ অৱকাশ নাই”- এই কথাষাৰ ঐতিহাসিক আৰু যুক্তিসংগতভাৱে সম্পূৰ্ণ সত্য। কাৰণ, অসমীয়া জাতিৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতি প্ৰকৃততে কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট গোষ্ঠীৰ অৱদান নহয়, বৰঞ্চ ই বিভিন্ন জাতি-জনজাতীয় সাংস্কৃতিক উপাদানৰ এক অপূৰ্ব সংমিশ্ৰণতহে গঢ় লৈ উঠিছে। কেৱল এটা ভাষা কোৱা বা এটা ধৰ্ম পালন কৰা গোষ্ঠীৰ সংস্কৃতিয়েই অসমীয়া সংস্কৃতি হ’ব নোৱাৰে। অসমীয়া জাতি বুলিলে ইয়াৰ বুকুত সোমাই থকা কাৰ্বি, দেউৰী, কছাৰী, চুটিয়া, বড়ো, মিচিং আদি সকলো থলুৱা জনজাতীয় গোষ্ঠীক একেলগে সামৰি লয়। ঠিক একেদৰেই, এই সংমিশ্ৰিত বাৰেৰহণীয়া জাতিটোৰ সংস্কৃতিতো এই সকলোবোৰ জনজাতীয় গোষ্ঠীৰ স্বকীয় সাংস্কৃতিক সমল আৰু পৰম্পৰাৰ গভীৰ প্ৰভাৱ বিদ্যমান।
ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে দেখা যায় যে অসমলৈ সময়ে সময়ে বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা বিবিধ লোকৰ অহৰহ আগমন ঘটিছে। কোনোবা বহিৰাগত জাতি এই ভূমিলৈ আহিল সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ বা দেশ জয় কৰিবলৈ, কোনোবা আহিল যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ বন্দী হিচাপে, আনহাতে কোনোবা আকৌ আহিল বেপাৰ-বাণিজ্যৰ সন্ধানত অথবা বৈবাহিক সূত্ৰে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি। ইয়াৰ উপৰিও, ধৰ্মীয় পূজা-পাৰ্বণ আৰু তীৰ্থভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্যে অসমৰ কামাখ্যা, পৰশুৰাম কুণ্ড আদি স্থানলৈ অহা বহিঃৰাজ্যৰ মানুহৰো কোনো সীমা-সংখ্যা নাই। এইদৰে অহা সকলো শ্ৰেণীৰ লোকেই এই পৱিত্ৰ ভূমিলৈ আহি নিজ নিজ ধৰ্মীয় আচাৰ পালন কৰি আৰু নিজা সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰি ইয়াতেই নিগাজীকৈ থাকিবলৈ ল’লে। এটা নিৰ্দিষ্ট ভৌগোলিক পৰিৱেষ্টনিৰ ভিতৰত ইটো সম্প্ৰদায় সিটো সম্প্ৰদায়ৰ নিচেই কাষত ওচৰা-উচৰিকৈ বসবাস কৰা হেতুকে, স্বাভাৱিকতেই এটা সম্প্ৰদায়ৰ নীতি-নিয়ম আৰু সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা আনটো সম্প্ৰদায় বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱান্বিত হ’ল। এটা সম্প্ৰদায়ৰ ভাল লগা আৰু গ্ৰহণযোগ্য ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আন এটা সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে আঁকোৱালি ল’লে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে মানুহৰ দৈনন্দিন খোৱা-বোৱা, ৰন্ধন-প্ৰকৰণ, পোছাক-পৰিচ্ছদ, ঘৰুৱা আচবাব-পত্ৰ, সাজ-সজ্জা, আ-অলংকাৰ আদি সমাজ জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশতেই পৰিৱৰ্তনৰ ৰহণ পৰিল।
কেৱল সমাজ জীৱনতেই নহয়, ভাষাৰ ক্ষেত্ৰতো এক বিশাল পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা হ’ল। থলুৱা অসমীয়া ভাষাত বাহিৰৰ পৰা অহা নানা ভাষাৰ শব্দমালা, জতুৱা-ঠাঁচ আৰু প্ৰকাশভংগীয়ে সহজে ঠাই পালে। এনে ব্যাপক ভাষিক সংমিশ্ৰণৰ ফলত অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি পূৰ্বতকৈ অধিক টনকিয়াল আৰু প্ৰাণৱন্ত হৈ পৰিল। এই নৱগঠিত সংস্কৃতিত অসমৰ প্ৰাচীন থলুৱা জনজাতীয় গোষ্ঠীসমূহৰ অৱদানৰ উপৰিও পৰৱৰ্তী সময়ত অহা আহোম, মুছলমান আৰু উত্তৰ-ভাৰতীয় ব্ৰাহ্মণ-ক্ষত্ৰিয় আদি সকলোৰে সংস্কৃতিগত উপাদানৰ এক অপূৰ্ব সমাবেশ ঘটিল। এনেদৰেই কালক্ৰমত বিভিন্ন জাতি, বৰ্ণ আৰু জনগোষ্ঠীয় মানুহবোৰে ইজনে সিজনৰ সংস্কৃতিৰ ৰঙেৰে ৰঙীন হৈ এক উমৈহতীয়া ‘অসমীয়া’ পৰিচয় গঢ়ি তুলিলে। ধৰ্ম পালন কৰিবলৈ তেওঁলোক নিজৰ নিজৰ নামঘৰ, মছজিদ, মন্দিৰ বা বৌদ্ধ-বিহাৰ আদিলৈ যোৱাৰ বাহিৰে, সমাজৰ আন সকলো ক্ষেত্ৰতেই তেওঁলোকে নিজকে একেখন বিশাল অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অন্তৰ্ভুক্ত বুলি গৌৰৱেৰে প্ৰমাণ দিলে। সেয়েহে, ওপৰোক্ত ঐতিহাসিক আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপট ফঁহিয়াই চালে এই কথা নিঃসন্দেহে প্ৰমাণিত হয় যে অসমীয়া জাতিটো হৈছে প্ৰকৃততে এটা ‘সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি’, আৰু এই ঐতিহাসিক সত্যটোক নুই কৰাৰ বা অস্বীকাৰ কৰাৰ কোনো যুক্তি-তৰ্কৰ অৱকাশেই থাকিব নোৱাৰে।
৭। ‘লগে লগে সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিল।’-কিহৰ লগে লগে সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিছিল? এই ৰূপান্তৰ কিদৰে ঘটিছিল বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ অসম দেশখন প্ৰাচীন কালৰে পৰা বিভিন্ন জাতি, উপজাতি আৰু বিচিত্ৰ জনজাতীয় জনগোষ্ঠীৰ এক উমৈহতীয়া বাসভূমি হিচাপে পৰিচিত। ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আগলৈকে অসমত প্ৰধানকৈ বিভিন্ন অনাৰ্য গোষ্ঠী, যেনে- কছাৰী, চুটিয়া, কোচ, মেচ, ডিমাচা, দেউৰী, মিছিং, বড়ো, তিৱা, কাৰ্বি আদি থলুৱা জনজাতীয় লোকসকলে নিজস্ব ৰীতি-নীতিৰে বাস কৰি আছিল। পিছে ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ম্যানমাৰৰ হুকং উপত্যকা আৰু চীন দেশৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলৰ পৰা তাই-আহোমকে ধৰি কেইবাটাও মংগোলীয় গোষ্ঠীয়ে আহি অসমত প্ৰৱেশ কৰে আৰু কালক্ৰমত ইয়াতেই ৰাজ্য স্থাপন কৰে। এই নতুনকৈ অহা মংগোলীয়সকল আৰু অসমৰ থলুৱা লোকসকলৰ মাজত হোৱা পাৰস্পৰিক আদান-প্ৰদান আৰু মিলনৰ লগে লগেই অসমৰ প্ৰাচীন সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰূপান্তৰ ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
এই সাংস্কৃতিক ৰূপান্তৰৰ প্ৰক্ৰিয়াটো অতি স্বাভাৱিক আৰু স্বতঃস্ফূৰ্ত আছিল। বাহিৰৰ পৰা অহা মংগোলীয় লোকসকলে অসমৰ থলুৱা লোক আৰু পৰিৱেশৰ প্ৰভাৱত পৰি লাহে লাহে নিজৰ জন্মগত ভাষা, ধৰ্মীয় বিশ্বাস, পাৰম্পৰিক ৰীতি-নীতি আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ ত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হ’ল, বা স্বেচ্ছাই গ্ৰহণ কৰিলে। পৰৱৰ্তী কালতো হিন্দু, মুছলমান, শিখ আদিকে ধৰি আন আন বহুতো প্ৰজাতি আৰু ধৰ্মৰ লোক অসমলৈ আহিল। এইদৰে ভিন ভিন সময়ত অসমলৈ অহা বিভিন্ন সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি-গোষ্ঠীসমূহ অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ বিশাল সাগৰত এটাই আনটোৰ লগত জাহ গৈ সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি গ’ল। এই মহামিলনৰ লগে লগেই প্ৰাচীন অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ক্ৰমবিকাশ আৰু ৰূপান্তৰৰ প্ৰক্ৰিয়া দ্ৰুততৰ হৈ পৰিল।
সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, এই সাংস্কৃতিক ৰূপান্তৰ কোনো ৰাজনৈতিক হেঁচা বা জোৰ-জবৰদস্তিৰ ফল নাছিল; ই সম্পূৰ্ণৰূপে মানুহৰ মনৰ আৱেগ, পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধা আৰু গ্ৰহণশীলতাৰ পৰাহে সৃষ্টি হৈছিল। ইয়াক কোনেও কাৰো ওপৰত বলপ্ৰয়োগ কৰি জাপি দিয়া নাছিল। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত এক বৃহৎ পৰিৱৰ্তন আহিল আৰু থলুৱা অসমীয়া ভাষাত আন আন জাতিৰ বিভিন্ন শব্দমালা, জতুৱা-ঠাঁচ সহজে সোমাই পৰিল। এনে ভাষিক আৰু শব্দগত সংমিশ্ৰণৰ ফলত অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি পূৰ্বতকৈ বহু গুণে চহকী আৰু শক্তিশালী হৈ পৰিল।
বিভিন্ন জাতি আৰু জনগোষ্ঠীৰ আগমন ঘটাৰ লগে লগে সমাজ জীৱনৰ আন আন দিশবোৰতো সংস্কৃতিৰো পৰিৱৰ্তন ঘটিল। একেলগে বসবাস কৰাৰ ফলত, এটা সম্প্ৰদায়ৰ ভাল লগা আৰু সময়োপযোগী কিছুমান ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আন এটা সম্প্ৰদায়ে সহজে গ্ৰহণ কৰিলে। মানুহৰ দৈনন্দিন খোৱা-বোৱা আৰু ৰন্ধন-প্ৰকৰণতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিল, নতুন নতুন খাদ্যৰ প্ৰচলন হ’ল। মানুহৰ পোছাক-পৰিচ্ছদ, ঘৰুৱা আচবাব-পত্ৰ, ঘৰ সজাৰ আৰ্হি আদি সকলোতে এক নতুন পৰিৱৰ্তনে দেখা দিলে; সমাজলৈ নতুন ধৰণৰ সাজ-সজ্জা আৰু আ-অলংকাৰৰ পয়োভৰ ঘটিল। এইদৰে বাহিৰৰ পৰা অহা বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ লগত এই দেশৰ প্ৰাচীন থলুৱা সংস্কৃতিৰ এক সুন্দৰ আৰু স্বতঃস্ফূৰ্ত সংমিশ্ৰণ ঘটি এক নতুন, বাৰেৰহণীয়া আৰু বলিষ্ঠ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সৃষ্টি হ’ল। ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা চালে, এনেদৰেই অসমৰ সমাজ জীৱনত লাহে লাহে সংস্কৃতিৰ এক ব্যাপক আৰু গঠনমূলক ৰূপান্তৰ ঘটিছিল।
৮। তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা:
(ক) দেখা যায় সকলোকে বান্ধি থোৱা এনাজৰীডাল আছিল অসমীয়া ভাষা।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত বাক্যশাৰী আমাৰ দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত ‘অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি’ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
অসমত বসবাস কৰা বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া ভাষাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকাৰ বিষয়ে বুজাবলৈ গৈ লেখকে এই কথাষাৰৰ অৱতাৰণা কৰিছে।
অসম দেশখন হৈছে নানা ধৰ্ম আৰু নানা ভাষা-ভাষী লোকৰ এখন বিশাল মিলনভূমি। প্ৰাচীন কালৰে পৰা ইয়াত কছাৰী, বড়ো, মিচিং, কাৰ্বি, দেউৰী, ৰাভা আদি বিবিধ থলুৱা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ে বসবাস কৰি আহিছে। এই প্ৰতিটো জনজাতীয় গোষ্ঠীৰে নিজস্ব সুকীয়া মাতৃভাষা বা দোৱান আছে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ সমাজৰ ভিতৰত সেইবোৰ সগৌৰৱে জীয়াই ৰাখিছে। কিন্তু আশ্চৰ্যজনক কথাটো হ’ল, পৰস্পৰৰ মাজত যোগাযোগ বা ভাৱ-বিনিময় কৰিবলৈ তেওঁলোক সকলোৱে মাধ্যম হিচাপে অসমীয়া ভাষাকেই ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সকলোৱেই অসমীয়া ভাষা সুন্দৰকৈ বুজে তথা ক’ব পাৰে। আনহাতে, ব্যৱসায়, চাকৰি বা অন্য কাৰণত বাহিৰৰ পৰা অসমলৈ অহা লোকসকলেও এই থলুৱা লোকসকলৰ সৈতে আদান-প্ৰদান কৰিবলৈ অসমীয়া ভাষাকেই আয়ত্ত কৰি লয়।
অতীতত অসমৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া ৰাজ্য যেনে মেঘালয়, নাগালেণ্ড, অৰুণাচল প্ৰদেশ আদি পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহকো সামৰি সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক উমৈহতীয়া সংযোগী ভাষা আছিল কেৱল অসমীয়া। সেয়েহে, ভিন্ন ভাষা আৰু ভিন্ন সংস্কৃতিৰ মাজতো সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহক একতাৰ মজবুত এনাজৰীৰে বান্ধি ৰখাৰ একমাত্ৰ কাৰকটোৱেই আছিল অসমীয়া ভাষা। এই গভীৰ ভাষিক সংমিশ্ৰণ আৰু গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বাবেই পৰৱৰ্তী সময়ত অসমলৈ অহা আহোমসকলে নিজৰ টাই ভাষা, উত্তৰ ভাৰতৰ পৰা অহা ব্ৰাহ্মণ-ক্ষত্ৰিয়ই সংস্কৃত বা হিন্দী, আৰু মুছলমানসকলে আৰৱী-ফাৰ্চী ভাষাৰ সলনি অসমীয়া ভাষাক নিজৰ একমাত্ৰ মাতৃভাষা হিচাপে আঁকোৱালি লৈ বৃহৎ অসমীয়া সমাজৰ অংশ হৈ পৰিছিল।
(খ) এই গোটেইবোৰ হ’ল স্বতঃপ্রণোদিতভাবে হোৱা প্রক্রিয়া।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথি ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত ‘অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি’ নামৰ পাঠটিৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থা আৰু জনজীৱনত সময়ৰ সোঁতত কেনেদৰে স্বাভাৱিক আৰু বিনাবাধাই পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল, সেই কথা বুজাবলৈ গৈ লেখকে এই কথাষাৰ উল্লেখ কৰিছে।
পাঠটোত উল্লেখ কৰা ‘এই গোটেইবোৰ’ কথাষাৰে দৰাচলতে অসমৰ সমাজত ঘটা আধুনিকীকৰণ আৰু খাদ্যাভ্যাস তথা ৰীতি-নীতিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তনসমূহক বুজাইছে। ইংৰাজসকলৰ আগমনৰ লগে লগে অসমৰ পৰম্পৰাগত সমাজখনলৈ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তন আহিবলৈ ধৰে। যাতায়াতৰ ক্ষেত্ৰত ৰে’লগাড়ী, মটৰ-গাড়ী আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বিমান পৰিবহণৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয়। মানুহৰ সাজ-পাৰতো আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱ পৰে; পৰম্পৰাগত সাজৰ লগতে মানুহে আধুনিক কোট-পেণ্ট আদি পৰিধান কৰিবলৈ শিকে। চাহ-দোকান আৰু হোটেল প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ লগে লগে কে’ক, বিস্কুট, বঙালী সমাজৰ ৰসগোল্লা, লালমোহন, চিংৰা আদিৰ লগতে লুচী-পুৰী আৰু আনকি দক্ষিণ ভাৰতীয় খাদ্য যেনে- ড’চা, চাম্বাৰ, ইড্লি আদিও অসমীয়া সমাজত দ্ৰুতভাৱে সুপৰিচিত হৈ পৰে।
ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত সমাজৰ ৰক্ষণশীলতা বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পায়। আগতে হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাজত খোৱা-বোৱাৰ ক্ষেত্ৰত থকা লুকাই-চুৰকৈ চলা ব্যৱস্থাবোৰ নাইকিয়া হৈ হোটেল-ৰেষ্টুৰেণ্টত মুকলিকৈ খোৱা-লোৱাৰ পৰিৱেশ গঢ়ি উঠে। সমাজৰ পৰা অস্পৃশ্যতা, জাত-পাতৰ কঠোৰ বিচাৰ আৰু ‘চুৱা-অচুৱা’ৰ দৰে অন্ধবিশ্বাসবোৰ লাহে লাহে লোপ পাবলৈ ধৰে। সকলোৱে একেলগে বহি আহাৰ গ্ৰহণ কৰাত কোনো আপত্তি নোহোৱা হয়। হিন্দু-মুছলমান নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ইজনে সিজনৰ উৎসৱ-পাৰ্বনত যোগ দিয়া, বেমাৰ-আজাৰত খবৰ লোৱা আৰু আনকি মৰাশ সৎকাৰ কৰা কামতো একেলগে অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লয়। লেখকে স্পষ্ট কৰিছে যে সমাজৰ এই আধুনিকীকৰণ আৰু উদাৰ দৃষ্টিভংগীৰ পৰিৱৰ্তনবোৰ কোনো চৰকাৰী আইন বা বলপ্ৰয়োগৰ দ্বাৰা জাপি দিয়া হোৱা নাছিল। বৰঞ্চ, মানুহৰ প্ৰয়োজন, পাৰস্পৰিক বুজাবুজি আৰু সময়ৰ দাবী অনুসৰি এই সকলোবোৰ পৰিৱৰ্তন নিজে নিজে বা স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে ঘটিছিল। সেইবাবেই সমগ্ৰ সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক এক ‘স্বতঃপ্ৰণোদিত প্ৰক্ৰিয়া’ বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে।
(গ) এইয়া আছিল দিয়া লোৱা আৰু এৰা ধৰাৰ ব্যৱস্থা।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথি ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত ‘অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি’ নামৰ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
বিশাল অসমীয়া সংস্কৃতিৰ গঠন প্ৰক্ৰিয়াটো যে প্ৰকৃততে বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ পাৰস্পৰিক আদান-প্ৰদান আৰু বুজাবুজিৰ ফলশ্ৰুতি, সেই গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো বুজাবলৈ গৈ লেখকে এই মন্তব্য কৰিছে।
অসমলৈ প্ৰাচীন কালৰে পৰা বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ প্ৰব্ৰজন ঘটি আহিছে। এই পাঠটিত লেখকে বৰ্ণনা কৰিছে যে যিসকল বহিৰাগত লোক অসমলৈ আহিছিল, তেওঁলোকে নিজৰ পূৰ্বৰ মূল বাসভূমিৰ লগত সকলো ধৰণৰ সম্পৰ্ক ছেদ কৰি এই নতুন ঠাইখনকেই নিজৰ চিৰস্থায়ী মাতৃভূমি হিচাপে সাৱটি লৈছিল। তেওঁলোকে এই দেশৰ স্থানীয় ভাষা আৰু সংস্কৃতিক নিজৰ বুলি আন্তৰিকতাৰে গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছে এই প্ৰক্ৰিয়াটো কেৱল একপক্ষীয় নাছিল। ই আছিল দুটা বা ততোধিক ভিন্ন সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতিৰ মাজত হোৱা এক স্বাভাৱিক মিলনৰ প্ৰক্ৰিয়া। যিদৰে বহিৰাগতসকলে থলুৱা অসমীয়া সমাজৰ ভাষা আৰু পৰম্পৰাক আঁকোৱালি লৈছিল, ঠিক তেনেকৈ থলুৱা সমাজখনেও বহিৰাগতসকলৰ পৰা বহুতো নতুন আৰু গ্ৰহণযোগ্য উপাদান শিকি লৈছিল। এয়াই হৈছে প্ৰকৃত অৰ্থত ‘দিয়া আৰু লোৱা’ নীতি।
এই আদান-প্ৰদানৰ ফলতেই বৃহৎ আৰু বাৰেৰহণীয়া অসমীয়া জাতিটো গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু লগে লগে সমাজৰ সংস্কৃতিতো ব্যাপক পৰিৱৰ্তন সাধন হৈছিল। এটা সম্প্ৰদায়ৰ ভাল লগা কিছুমান ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, আৰু সামাজিক বিশ্বাস আন এটা সম্প্ৰদায়ে বিনাদ্বিধাই গ্ৰহণ কৰিছিল। মানুহৰ দৈনন্দিন খোৱা-বোৱা, ৰন্ধন-প্ৰকৰণ, সাজ-পাৰ, ঘৰুৱা আচবাব-পত্ৰ, আৰু আ-অলংকাৰ আদি সকলো দিশতেই এই ‘দিয়া-লোৱা’ৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল আৰু সমাজলৈ এক নতুনত্ব আহিছিল। আনহাতে, ‘এৰা-ধৰা’ বুলিলে সমাজৰ মানুহে মিলনৰ স্বাৰ্থত নিজৰ কিছুমান পুৰণি, কঠোৰ বা ৰক্ষণশীল নিয়ম ত্যাগ কৰি উদাৰতা অৱলম্বন কৰা কাৰ্যটোক বুজোৱা হৈছে। এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটো আছিল সম্পূৰ্ণৰূপে স্বতঃস্ফূৰ্ত আৰু শান্তিপূৰ্ণ; কোনেও কাৰো ওপৰত নিজৰ সংস্কৃতি জোৰকৈ জাপি দিয়া নাছিল। পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধা, আদান-প্ৰদান আৰু বুজাবুজিৰ এনে এক মহান ব্যৱস্থাৰ মাজেৰেই বৰ্তমানৰ চহকী অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৰপথাৰখন গঢ় লৈ উঠিছে।
ভাষা-বিষয়ক
১। সন্ধি ভাঙা: সংস্কৃতি, জলাঞ্জলি,স্বাধীন। উত্তৰঃ
|
সংস্কৃতি |
সম্ + কৃতি |
|
জলাঞ্জলি |
জল্ + অঞ্জলি |
|
স্বাধীন |
স্ব + অধীন |
২। ‘প্র’ উপসর্গ লগ লগাই তিনিটা শব্দ গঠন কৰা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰ’ উপসৰ্গ যোগ দি গঠন কৰা তিনিটা নিৰ্দিষ্ট শব্দ হৈছে- প্ৰভাৱ, প্ৰহাৰ আৰু প্ৰস্থান।
৩। বাক্য ৰচনা কৰাঃ
ভাষা-সংস্কৃতি, পূজা-পার্বণ, বেপাৰ-বাণিজ্য, সহজ-সৰল, দিয়া-লোৱা, এৰা-ধৰা।
উত্তৰঃ
ভাষা-সংস্কৃতি: প্ৰতিটো জাতিৰ প্ৰকৃত পৰিচয় আৰু স্বকীয়তা তেওঁলোকৰ নিজা ভাষা-সংস্কৃতিৰ মাজতেই লুকাই থাকে।
পূজা-পার্বণ: নানা জাতি-উপজাতিৰ মিলনভূমি অসমত গোটেই বছৰ জুৰি বিভিন্ন পূজা-পাৰ্বণ উদ্যাপন কৰা দেখা যায়।
বেপাৰ-বাণিজ্য: প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমৰ মানুহে চুবুৰীয়া ৰাজ্যসমূহৰ সৈতে সুচাৰুৰূপে বেপাৰ-বাণিজ্য চলাই আহিছে।
সহজ-সৰল: গাঁৱলীয়া সমাজৰ লোকসকলৰ জীৱন-ধাৰণ প্ৰণালী আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ স্বভাৱতে বৰ সহজ-সৰল হয়।
দিয়া-লোৱা: সমাজত মিলাপ্ৰীতি আৰু একতা বৰ্তাই ৰাখিবলৈ মানুহৰ মাজত আচাৰ-বিচাৰ তথা ভাৱৰ দিয়া-লোৱা থকাটো অতিশয় প্ৰয়োজনীয়।
এৰা-ধৰা: পাৰস্পৰিক বুজাবুজি আৰু এৰা-ধৰাৰ মাজেৰে আগবাঢ়িলেহে সমাজ এখন প্ৰকৃত অৰ্থত সুন্দৰ আৰু শান্তিপূৰ্ণ হৈ পৰে।
